Steeleye Span - Est'd 1969 (2019)

Na “Dodgy Bastards” zag Steeleye Span oudgediende Rick Kemp vertrekken. Roger Carey werd zijn vervanger op basgitaar en zang. Daarnaast trad ook Benji Kirkpatrick – zoon van oud-lid John Kirkpatrick – toe tot de band. Hij speelt verschillende snaarinstrumenten (banjo, mandoline, bouzouki en gitaar) en zingt. Op “Est’d 1969” hebben we dus te maken met een zevenkoppige formatie.

“Est’d 1969” verwijst natuurlijk naar het oprichtingsjaar en het album is eigenlijk een mooie samenvatting van vijftig jaar Steeleye Span. Het bevat wederom twee Child Ballads (The Boy and the Mantle en Mackerel of the Sea) – er zijn er overigens zo’n driehonderd dus de band kan nog wel even vooruit. Daarnaast bevat de plaat – enigszins ongebruikelijk – twee nummers geschreven door niet-bandleden, één van Rose Kemp (dochter van Rick Kemp en Maddy Prior) en één van Dave Goulder. De overige nummers zijn wel geschreven door de bandleden zelf. De credits staan echter op naam van de gehele band, zodat het niet duidelijk is wie in de nieuwe line-up de primaire songschrijvers zijn.

Evenmin is het duidelijk wie welke zangpartij voor zijn rekening neemt, daarvoor ben ik te onbekend met de zangstemmen van de heren (minus Genockey, die zal niet zingen). Wel valt op dat de harmoniezang weer terug op het menu is. Een fraai voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld te horen in opener Harvest, sowieso een van de betere nummers van de plaat. Ook tijdens de tournee naar aanleiding van dit album kwamen de harmonieën goed uit de verf.

Met “Est’d 1969” bewijst Steeleye Span vooral dat ze er nog zijn. De band stijgt nergens boven zichzelf uit, maar geen enkel nummer valt door de mand. Een terugkeer van oud-leden valt eigenlijk niet meer te verwachten – en is ook nergens voor nodig. Ik ben benieuwd hoe deze band verder gaat de komende jaren. Genockey is bij mijn weten geen dragende kracht, dus de vraag is vooral hoe lang oudgediende Prior nog doorgaat. Twee jaar geleden leek het optreden haar toch al zwaar te vallen, en livespelen hoort toch wel bij het DNA van de band. Een nieuwe generatie staat inmiddels al klaar, dus de band zou nog jaren mee moeten kunnen. Hopelijk gaan we nog veel van hen horen.