BROCKHAMPTON - GINGER (2019)

???

No Halo is echt een pareltje!

Nou, inderdaad!

No Halo is echt fantastisch inderdaad, wat een opener. De rest moet ik nog even laten bezinken maar vind Brockhampton eigenlijk altijd goed. Blij dat ze weer wat hebben uitgebracht want elke keer staat hun plaat hier op repeat. Vooral de producties blijven me verbazen, in positieve zin. Erg unieke sound binnen de af en toe vrij generieke hiphop wereld.

Na een luisterbeurt klinkt dit als een meer dan prima volgende plaat, toch zo kort na Iridescence en misschien wel weer een stukkie beter. Wel apart, al die verwijzingen naar religie ineens - ook dat ze ineens een stukje Otis G Johnson aan het einde van If You Pray Right breien, wut? Zit daar verder nog iets achter?

Loopt weer lekker door dit, al heb ik het idee dat het na SATU 3 steeds een tikkie minder wordt.

If You Pray Right en Heaven Belongs to You verwijzen overigens samen naar If You Pray Right (Heaven Belongs to You) van Nina Simone.

Toch aardig van die gasten om een album uit te brengen om die greatest Hits editie die jij en Niek doen op te leuken

No Halo is prachtig ja, fraaie clip erbij ook. Al tig keer gekeken en beluisterd inmiddels.

Ook aangrijpend is Dearly Departed. Dit is een nummer dat rechtstreeks gericht is aan Ameer Vann, het lid dat verdacht werd van seksueel misbruik van vrouwen en uiteindelijk, na al het onrust binnen de band, uit de band is gestapt. De andere leden hebben aangegeven dat ze erachter zijn gekomen dat hij blijkbaar flink wat heeft gelogen tegen hen en er is dus het een en ander aan het licht gekomen, Kevin Abstract spreekt in interviews zelfs van een traumatische ervaring. Hij en Ameer waren ook al hechte vrienden sinds hun vroege jeugd. Daar komt nog het verhaal bij dat Ameer een beroving heeft opgezet van een goede vriend van Dom McLennon.

In Dearly Departed is het ook die laatste die het meest aangrijpt: de woede en emotie is voelbaar in zijn stem. Op iridescence zijn ze nooit heel specifiek ingegaan op de gebeurtenissen, maar dit was een emotionele loutering die ze nodig hadden, denk ik. Op YouTube is een liveversie van het nummer te vinden waar de emotie ook duidelijk te merken is.

Eerste echte volledige album van BROCKHAMPTON waar ik mij aan waag. Een aantal losse nummers ken ik al wel, en sommige vind ik geweldig (BOOGIE, SAN MARCOS bijv) maar er zitten ook nummers tussen waar ik niks mee kan. Daarom ben ik altijd een beetje huiverig geweest om een heel album op te zetten.

Na twee luisterbeurten heb ik met deze ook weer een beetje een mixed feeling. Er zitten een paar fijne nummers tussen (No Halo, Dearly Departed bijv), en dus weer een paar maar ik wat minder mee heb. Ik ga het nog wat pogingen geven, maar BROCKHAMPTON blijft een apart geval voor mij.

Toch wel weer een heel divers album geworden. Maar voor mij persoonlijk iets minder dan zijn voorgangers. Van een aantal rappers vallen de flows een beetje tegen voor mij. Tenminste de consistentie is er een klein beetje af voor mij. Eigenlijk komt alleen Dom Mclennon altijd erg hard. Wat ik voorheen eigenlijk 1 van de minder opvallende rappers vond. Ook live vond ik Dom overigens het meest overtuigend.

Al met al zit er wel weer genoeg in om van te genieten, maar zo geniaal als alle vorige projecten vind ik Ginger zeker nog niet. Toch blijf ik het knap vinden hoe de jongens steeds switchen van de verschillende moods van track tot track. Ze blijven de rapgroep die zich het meest kwetsbaar opstellen! Daar heb ik altijd veel respect voor!

P.S. Ik wil meer Slowthai + Brockhamton! Gekke combi! Grappig trackie waar Slowthai opstaat, maar had het leuker gevonden als daar wat meer Brockhampton leden op hadden gestaan.

Wie zijn dat op die albumcover, eigenlijk? 123poetertjes en Arrie?

Links Joba, rechts Weston Freas. Weston Freas is geen officieel lid van de band, maar werkt sinds de San Marcos-videoclip mee aan allerlei creatieve zaken. Hij was er ook bij op de BRIT Awards dus hij is een soort half-lid.

Ik hoor links en rechts dat ze live wel goed zijn, maar op plaat kunnen deze gasten me nooit echt bekoren moet ik zeggen.
Beetje suffe producies en qua rapskills ook al niet heel veel.

Even mezelf corrigeren: ik had ‘sinds San Marcos’ verkeerd opgevat. Had het een tijdje terug gelezen en dacht automatisch aan het nummer, maar het gaat om de tijd dat ze met z’n allen in een huis in San Marcos zaten. Hij was er al bij vóór de Saturation-trilogie, maar altijd wat op de achtergrond dus.

Oke, halfje omhoog. Brockhampton is voor mij altijd een soort verslaving. Als ze iets uitbrengen, luister ik de weken daarna naar niks meer anders. En met elke luisterbeurt begin ik weer een stukje meer te waarderen. Ook die zogenaamde mindere flows waar ik het eerst over had lijken dan veel meer intentioneel. Yeah, Love them!

Fantastische track. Krijg er een enorme 'Ghostface Killah - All That I Got Is You' vibe van, zeker bij de verse van Dom McLennon. Grappig dat Mary J. Blidge ook genoemd wordt

Jemig, ik vond DEARLY DEPARTED eerst best wel verschrikkelijk, maar daar moet ik nu toch op terugkomen. Heerlijk nummer

Boy bye and if you pray right zijn de killers. Maar Damn wat maken ze toch leuke en opwindende muziek de laatste jaren binnen de urbanscene. Hoe saaier de rock wordt krijg je de raarste, mafste bands en dit is gewoon een echt goed album. Deze staat in mijn 2019 lijstje, samen met Duckwrth (live zo goed), Tyler, the creator (album van het jaar, weg met die saaie Cave en co, dit is Pink Floyd en MJ tegelijk), Solange, FKA Twigs en co