Madison Cunningham - Who Are You Now (2019)

In 2019 tourde ze met Andrew Bird en in 2020 zal ze de support van Iron & Wine verzorgen tijdens enkele data van diens tour. Als het meezit, wordt Madison Cunningham net zo'n bekende naam als Laura Marling. Haar muziek heeft er ieder geval de kwaliteit voor: complexe composities die alle kanten op kijken te gaan, maar toch toegankelijk blijven en prettig in het gehoor liggen!

Lekker plaatje voor een zomerse dag in de achtertuin lekker ontspannend in een hangmat. Zonnetje zo net zo half op je bakkes schijnend tussen de bladeren van een eikenboom door.

Helaas heb ik geen hangmat en ook geen achtertuin; haha. Voor de rest een mooie plaat. Al vind ik het wel iets teveel lijken op Laura Marling.

Best wel heel erg fijn, dit mij nog onbekende plaatje van Madison Cunningham (tip van mijn schoonzoon). Lekker rootsy geluid met Americana-knipoogjes. Vind vooral een paar zanglijnen heel erg fraai, met name in het melancholieke 'Dry As Sand'.

Zondag kwam ik bij een willekeurige borrel een muzikante tegen met wie ik het erg goed kon vinden. Ze vertelde me dat ze toen ze Madison Cunningham ontmoette na een concert, ze spontaan in tranen uitbarstte omdat ze simpelweg zo veel ontzag had voor de pure kundigheid waarmee Cunningham haar liedjes schrijft. Ik heb haar tip ten harte genomen, en moet zeggen dat ik het goed begrijp. Bijna ieder liedje zit vol met onverwachte details, eigenwijze wendingen en speelse melodieën die ervoor zorgen dat ik maar blijf teruggrijpen naar deze plaat. Het is goed te begrijpen dat Cunningham veel samenspeelt met Andrew Bird, want ik moet inderdaad denken aan de pure ambacht die hij op zijn eierplaat tentoonstelt. Fiona Apple komt ook regelmatig voorbij, zeker in het recalcitrante Trouble Found Me.

Nu moet ik er wel bij zeggen dat de vergelijking met Fiona Apple meteen laat zien waarom deze plaat voor nu nog geen vier sterren scoort. Alle speelsheid van de liedjes ten spijt, het instrumentarium, Cunninghams zang en de productie zijn vrij normaal. Daardoor blijft de plaat op emotioneel niveau redelijk dichtbij de vlakte, net zoals Andrew Birds latere muziek zeg maar. Hetzelfde geldt voor de teksten: die zijn niet onverdienstelijk, maar ook niet bijzonder memorabel. Pas aan het eind van de plaat komen de uitzonderingen op deze regel, met het woelige einde van Common Language en het prachtig verstilde Bound. Een plaat waarop Cunningham haar nogal geweldige songwriting zou combineren met een iets stekeligere of juist kwetsbaardere productie zou dus vrij legendarisch kunnen worden. Dit is dat net niet. Maar goed, in de tussentijd klaag ik niet al te veel, want Who Are You Now is in zichzelf al vrij verslavend. Kan nog goed naar vier sterren groeien.