Canine - Dune (2019)

Een album dat dit jaar blijkbaar een beetje over het hoofd wordt gezien: Dune van Canine.

Magali Cotta is de drijvende kracht achter dit gezelschap: live presenteert ze zichzelf wat mysterieus, en de nummers kenmerken zich door samenzang, elektronische pop, vermengd met strijkers.
Redelijk opzwepend hier en daar en soms ook onderkoeld mysterieus.

Het doet denken aan Woodkid en ik hoor er Kovacs en Låpsley soms ook een beetje in, des te opmerkelijker dus dat het niet echt opgepikt wordt. Net als Christine and the Queens worden de nummers afgewisseld in het Frans en Engels.

Het enige nadeel dat misschien aan dit album kleeft is dat het op den duur een trucje lijkt te worden waardoor de echte emotionele beroering een beetje achterwege blijft en je moet tegen de zang kunnen.

Dune is intrigrerende popmuziek die heel wat beter zou kunnen aanslaan. Misschien dat dit een voorzetje is?!

Muziek uit Frankrijk wordt per definitie over het hoofd gezien.

Is dat zo? Woodkid deed het indertijd anders prima, Christine & the Queens wordt nu ook niet bepaald genegeerd. Air, Daft Punk, Ibeyi... valt toch wel mee?!

Het is zeker minder populair dan muziek uit het VK of VS, maar dat gaat voor alle andere landen wel op denk ik. In principe zou dit album veel breder opgepikt kunnen worden gezien de stijl ervan. Maar zo werkt het nu eenmaal niet. Ik moest het ook met een tip doen.

Wel de Franse muziek waar ik naar luister.