Joan Osborne - Relish (1995)

Nette popplaat, maar niet meer dan dat. Joan hervalt in té melige deuntjes. **

Maar doet nog steeds haar best. ***

Ik had zelfs een stuk minder van dit album verwacht; heeft veel weg van Alanis Morissette. One of Us is wel het beste nummer; hierin hoor ik vreemd genoeg Tom Petty in terug. Best een lekker album.

Sterk ondergewaardeerde plaat heb ik de indruk. Joan heeft een mooie rauwe bluesy stem, een beetje lijkend op Beth Hart. Ik heb deze plaat destijds met veel plezier vaak beluisterd en nog steeds doet ie het goed. De Dylancover Man in the long black coat is mooi gedaan, het lekker swingende Right hand man en vooral Spider Web met een grappige tekst over Ray Charles die in haar droom verschijnt maar niet meer wil zingen. One of us was natuurlijk een van de betere nummers op de hitlijst van dat jaar.
Maar ik vraag me af of Joan na dit album nog ooit een goeie opvolger heeft gemaakt. Ik ken alleen Righteous love uit 2000 en die vond ik erg tegenvallen.

Het enige album dat ik bezit van Joan Osborne. Het feit dat dit album in hetzelfde jaar werd uitgebracht (1995) is voor mij de enige reden waarom dit met Alanis Morrisette vergeleken kan worden, maar dit album is veel meer bluesgetint en ligt stilistisch meer in het vaarwater van Bonnie Raitt en Tracy Bonham.
De hit "One of Us" vind ik ook het beste nummer op dit album, maar de eerste 3 nummers en "Spider Web" vind ik haast even goed. Al staan er ook mindere nummers als "Let's Just Get Naked" en "Help Me" die ik te langdradig vind.

En The man in the long black coat dan? Voor mij het hoogtepunt op deze plaat, deze Dylancover.
het is zeker waar wat je zegt dat haar stem meer bluesy getint is dan die van Morisette, het songmateriaal op deze plaat ook. Des te meer is het jammer dat ze niet op het pad van Bonnie Raitt en Tracy Bonham is doorgegaan, maar hierna teveel middel of the road pop maakte en ook het nieuwe te gladgestreken album Breakfast in bed is ver beneden het peil van Relish.

Ik kan het niet helpen maar ik vind 'One Of Us' een van de beste nummers ooit. Die intro alleen al, wat een speciale sfeer dat dit nummer oproept bij mij...

Heb je ook de rest van deze cd gehoord? One of us was de hit en een leuke song, maar er staan nog betere nummers op

Ik heb het ook altijd onbegrijpelijk gevonden waarom er nooit een echte opvolger kwam. Alles wat ze erna maakte is zo veel minder, alsof er bij deze een soort eenmalige magie was, die nooit meer terugkwam.

Neen, nog niet. Maar ik ga deze wel ergens proberen beluisteren!

Blij dat ik dit album geprobeerd heb naar aanleiding van het schitterende 'One Of Us', zoals gezegd één van mijn all-time favorieten, schitterende sfeer in dat nummer.

Ik had niet al te hoge verwachtingen voor de rest van de plaat door het relatief lage gemiddelde hier op MusicMeter, maar het valt zoals sommigen hier in de discussie zeggen allemaal zeer goed mee! Genietbaar album dat ik wel vaak zal opzetten in verschillende sferen. Vooral de afsluiter vind ik ook érg goed! (edit: dat nummer wat mij trouwens doet denken aan het prachtige 'My Missing' van Xavier Rudd).

Na één luisterbeurt: 3,5.

Na ongeveer 4 luisterbeurten verhoog ik naar 4 sterren, en ik sluit een 4,5 niet uit voor later. Schitterend album, en dat voor amper 5 euro. Het was het lange wachten op dit album (zowel van afwachtende houding als aan de kassa) meer dan waard! Enkel 'Help Me' vind ik minder dan de rest, maar het is ook geen heel zwak nummer.

'One of us' is natuurlijk het bekende nummer van dit album. Maar voor mij is 'St Teresa' een even grote klassieker. Een song met een grote spankracht en heel mooi gezongen. Je moet hier echt nog eens aandachtig naar luisteren.

Jammer dat Joan niet op deze weg is doorgegaan....voor zover ik weet.

Ik moet regelmatig aan deze dame denken.

Sass Jordan - Rats (1994)

maar ook Bonnie Riatt en Rory Block hoor ik terug.

Ik deel die indruk. Het lage stemgemiddelde heeft vast te maken met dat mensen hier omwille van de single naar zijn gaan luisteren. Dat is toch het toegankelijker nummer van het album. Ik zie hier vergelijkingen met Alanis Morissette, maar dit is veel meer folk, country en blues. Zowel de muziek als de stem van Joan Osborne. Relish is een uitstekende plaat, die veel meer in petto heeft dan alleen de single doet vermoeden.

Iedereen kent Joan Osborne eigenlijk als een one-hit wonder door One Of Us. Niet helemaal terecht: dit is een album wat meerdere goede nummers kent (en helaas ook wat mindere).

Het openingsnummer is gelijk prijs schieten. St. Theresa vind ik wat betreft opbouw een bloedmooi nummer. Wat betreft kwaliteit schurkt dit tegen One Of Us aan.

Het tweede nummer is inderdaad een heerlijk bluesy nummer. In deze hoek hoort ze ook thuis. Ik heb van haar nog een live CD liggen waar ze naar Janis Joplin neigt met haar stem. Dit nummer schurkt wat betreft sfeer het dichts tegen die live-CD aan.

Nummer drie vind ik dan weer weinig bijzonder, maar Pensacola kan me zeker boeien. Al zullen sommigen de zang wat zeurderig kunnen vinden. Ook nummer 5 sla ik maar over, en over nummer 6 is genoeg gezegd. One Of Us is een klassieker denk ik. Zeven en acht sla ik ook weer over om bij het heerlijke broeierige Let's just get naked aan te komen. Je krijgt gelijk zin in bed (nee, niet alleen). Van de laatste drie nummers vind ik Crazy Baby er positief uitspringen.

Natuurlijk is deze CD geen wereldtopper, maar er staat genoeg moois op vind ik. Nooit spijt gehad van de aanschaf

nu ik het album weer beluister snap ik niet dat ik het ooit heb aangeschaft. Op het prachtige One of Us na is het eigenlijk een grote klaagzang, en Joan heeft een nogal monotone stem met weinig bereik. Nee, only one of us...da's genoeg

M.i. onderschat album. Prima singer / songwriter album met hier en daar hele fijne blues en de knaller One Of Us.

Vandaag gekocht voor één euro bij de plaatselijke kringwinkel. Ben hem nu aan het beluisteren. Waardering volgt nog.

Is een plaatje dat nog regelmatig opstaat. Het openingsnummer is geweldig........ Voor mij een eendagsvlieg met een geweldige plaat

De Dylan cover is het prijsnummer hier, waar slechts Let's Get Naked een dissonant is. Bijna een 3.5.

Uitstekend debuutalbum van deze dame die ook zoals zovelen, opkwam in het midden van de jaren 90. Heerlijke relaxte mengeling van rock, pop, en wat folk en wat blues.
Die 2 van The Hooters (Bazilian en Hyman) hebben veel nummers (mee)geschreven en spelen ook op veel nummers mee. Dan ook nog geproduceerd door de Hooters producer Rick Chertoff. En daardoor klinkt dit album zo lekker los en relaxed.
One Of Us is een wereldnummer, maar ook St. Teresa, Man in The Long Black Coat, Pensacola, Ladder en Spider Web zijn fijn.
Let's Just Get Naked vind ik dan ook nog juist wel een lekker nummer en als ze het me zou vragen, dan wist ik het wel... , want ze is nog heel aardig opgedroogd .
Gaat minimaal 4* worden.

Ik leer Joan Osborne pas recent ontdekken, omdat zij lid was van de southen rockband Trigger Hippy. De naam zei mij wat, en ik zocht haar dus even op. Opmerkelijk dat alleen haar eerste plaat in de smaak valt, en de rest van haar albums niet. Ik zocht haar hit op op youtube, en die ken ik zeker. Ik heb wel wat met dit soort mid-nineties muziek. Het heeft iets weg van jaren '70-muziek. Gek genoeg wist ik niet wie de artiest was van 'One of Us'. Ik dacht Alanis Morissette, maar dat had ik dus mis.

Ik vind dat ze een fantastische stem heeft, en ben gelijk geinteresseerd in haar werk. Binnenkort maar deze plaat eens goed beluisteren. Heb er zin in.