Entheogenic - Hypathia (2019)

Ik vind deze toch beduidend minder spannend en vooruitstrevend als de laatste werkjes van Piers Oak Rhind.

Daar waar hij op de afgelopen platen meer en meer gitaar (akoestisch en electrisch) ging verweven in de muziek, en daardoor een progressievere koers ging varen (de Pink Floyd-invloeden waren duidelijk aanwezig) grijpt Piers hier duidelijk terug op de psybient sound van de begintijd.

Dryad is wel erg leuk, met dat klarinetje en (eindelijk) ook weer akoestische gitaar. Een verademing en erg mooie spacetrack. Hetzelfde geldt voor Panspernia, welke een beetje doet denken aan Tangerine Dream. Echt een erg geslaagde track.