Nocturnus - Thresholds (1992)

Mager vervolg op The Key.
Toch nog wel leuk. Gave hoes, wederom...

Met Thresholds doet het death/thrash gezelfschap Nocturnus voorganger The Key nog eens dunnetjes over. Misschien hier en daar (Alter Reality) iets toegankelijker, maar wat mij betreft niet minder genietbaar. Een andere vocalist geeft hier een Mike Browning imitatie ten beste. Maar dat heb je haast niet in de gaten zonder infosheet. Wellicht wilde het opperhoofd zich meer op het drummen alleen concentreren.

Velen zullen wel weer verzuchtend 'fout en gedateerd' roepen bij het horen van het type keyboardklank dat twee decennia geleden nog uiterst hip en apart klonk. Zeker in een nogal technische death/thrash setting als dit. Maar wie zich mee laat slepen door het dolende sterrenkruiser die op de hoes prijkt, leert het sci-fi sfeertje misschien nog eens waarderen.
En wie weet komen deze klanken over een jaar of tien weer helemaal in de mode. Dan is Nocturnus ineens weer cult.

De nogal doffe productie weerhoudt de gierende solo's niet om snerend langs de oren te vliegen. Vooral in het instrumentaaltje Noctune in B Minor is het smullen voor de liefhebbers van flitsende gitaarhorror.

Wat mij betreft is Thresholds geen verkeerder opvolger van The Key. Natuurlijk is The Key bijna niet te evenaren, maar Nocturnus doet op dit album een redelijke poging. Er valt in ieder geval genoeg te genieten. Prima gitaarsolo's, de keyboards passen hier prima tussen. Leuk album!