Crooksters - Crooks 'n Our Own Way (1999)

Ik was deze plaat helemaal vergeten, tot ik er weer toevallig digitaal tegenaan botste. Wat een heerlijk harde track is Big Shit Popping toch! Het gehele album klinkt alsof er ergens op een plein een beat weergalmt en iedere toevallige voorbijganger wat naar de boxen mag roepen. Amateuristisch? Eerder charmerend chaotisch. De tweede helft van de plaat wordt meer G-funk-achtig, maar dit blijft voornamelijk zolderkamerhiphop (typerend voor Memphis in die tijd) zoals (inderdaad) Three 6 Mafia het ooit bedoeld heeft.

Zolderkamer? Ja, wellicht. Het is inderdaad niet overgeproduceerd maar het is ook bij lange na niet zo lo-fi als de vroege Three 6 Mafia, Tommy Wright III of Al Kapone. Wat ik vooral zo hard aan dit album vind zijn de random zanglijntjes die op je af gevuurd worden - zij het in samples of daadwerkelijke zang, de raps van de gastheren (sommige zijn zelfs op het zangerige af) en de eigenzinnige beats. Niet dat dit experimenteel werk is - verre van - maar ik ken weinig vergelijkbaar materiaal. Het is rauw, melancholisch, oprecht. En die chemie; die chemie tussen de rappers is ongeëvenaard. Hoor die afwisselingen in een track als I Know. Heerlijk.

Enige minpunt is dat het tegen het einde aan een stuk minder interessant wordt. Vooral de beats klinken een stuk ongeïnspireerder, waardoor de raps ook niet meer werken.

Door de uitspraak over de chemie heb ik weer zin om deze grijs te draaien. Toch maar gewoon doen dan. Ben het helemaal eens met je laatste alinea, al vind ik dat ze met Loonitic toch wel erg hard afsluiten. Topplaatje, misschien is mijn score toch te laag.