Bud Powell - A Portrait of Thelonious (1965)
mijn stem
geen stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Columbia
-
Off Minor (5:19)
-
There Will Never Be Another You (4:17)
-
Ruby, My Dear (5:46)
-
No Name Blues (6:37)
-
Thelonious (3:45)
-
Monk's Mood (7:06)
-
I Ain't Foolin' (3:18)
-
Squatty (5:48)
1
Soledad
geplaatst: 6 mei 2022, 08:19 uur
With: Bud Powell (piano), Pierre Michelot (bass), Kenny Clarke (drums)
Als er twee pianisten waren die de jazz piano hebben gevormd in de jaren ‘40 dan zijn het wel Bud Powell en Thelonious Monk. Bijna elke pianist na die periode heeft wel iets van beide pianisten overgenomen in zijn stijl. Beide namen zijn bijna synoniem geworden voor de bebop piano. Beide heren schijnen ook nogal markante persoonlijkheden geweest te zijn maar waar Monk misschien wat excentriek was, had Bud serieuze psychische problemen. En op elke plaat van hem kun je horen wat zijn stemming was. In de periode van deze plaat (de jaren ‘60) ging het snel bergafwaarts met hem. Toch had hij nog genoeg heldere momenten. Deze plaat nam hij op tijdens zo’n helder moment.
Bud en Monk spelen stilistisch totaal anders maar 1 ding hebben ze wel gemeen: ze zijn geheel onvoorspelbaar. En het is daarom des te leuker om Bud interpretaties te horen spelen van die andere piano gigant. Want Bud is zo’n originele speler dat er geen seconde na-aperij te bespeuren is.
Toch ben ik niet heel erg onder de indruk van deze plaat. Met name de A kant komt maar moeilijk op gang. De composities worden netjes gespeeld. Daarna volgt er een improvisatie van Bud en die is oké. Maar heel eerlijk: hij kon echt wel veel beter. In de verte is dat zeker nog hoorbaar maar het is niet meer die waanzinnige pianist die hij was aan het begin van de jaren ‘50. Maar het is vooral de ritmesectie waar werkelijk niets gebeurd. En dat is vreemd want zowel Michelot als Clarke kunnen een flink potje spelen. Ze krijgen er alleen helemaal geen ruimte voor.
Op de B kant wordt het iets beter. Voor Clarke en Michelot nog steeds nauwelijks een centimeter ruimte maar Bud’s spel begint hier wat meer te blinken. De uitvoering van Monk’s Mood is het hoogtepunt van de plaat.
Onderhoudend is het wel maar echt niet meer dan dat. Bud heeft zoveel betere platen. Superknullig hebben de producers er ook klapvee ingemonteerd om de schijn te wekken dat het om een live-plaat gaat…. Waarom in godsnaam? Ik heb deze op een prime stuk Japans vinyl maar echt vaak draai ik het niet. Met Bud moet je bij Blue Note of Verve zijn.
Als er twee pianisten waren die de jazz piano hebben gevormd in de jaren ‘40 dan zijn het wel Bud Powell en Thelonious Monk. Bijna elke pianist na die periode heeft wel iets van beide pianisten overgenomen in zijn stijl. Beide namen zijn bijna synoniem geworden voor de bebop piano. Beide heren schijnen ook nogal markante persoonlijkheden geweest te zijn maar waar Monk misschien wat excentriek was, had Bud serieuze psychische problemen. En op elke plaat van hem kun je horen wat zijn stemming was. In de periode van deze plaat (de jaren ‘60) ging het snel bergafwaarts met hem. Toch had hij nog genoeg heldere momenten. Deze plaat nam hij op tijdens zo’n helder moment.
Bud en Monk spelen stilistisch totaal anders maar 1 ding hebben ze wel gemeen: ze zijn geheel onvoorspelbaar. En het is daarom des te leuker om Bud interpretaties te horen spelen van die andere piano gigant. Want Bud is zo’n originele speler dat er geen seconde na-aperij te bespeuren is.
Toch ben ik niet heel erg onder de indruk van deze plaat. Met name de A kant komt maar moeilijk op gang. De composities worden netjes gespeeld. Daarna volgt er een improvisatie van Bud en die is oké. Maar heel eerlijk: hij kon echt wel veel beter. In de verte is dat zeker nog hoorbaar maar het is niet meer die waanzinnige pianist die hij was aan het begin van de jaren ‘50. Maar het is vooral de ritmesectie waar werkelijk niets gebeurd. En dat is vreemd want zowel Michelot als Clarke kunnen een flink potje spelen. Ze krijgen er alleen helemaal geen ruimte voor.
Op de B kant wordt het iets beter. Voor Clarke en Michelot nog steeds nauwelijks een centimeter ruimte maar Bud’s spel begint hier wat meer te blinken. De uitvoering van Monk’s Mood is het hoogtepunt van de plaat.
Onderhoudend is het wel maar echt niet meer dan dat. Bud heeft zoveel betere platen. Superknullig hebben de producers er ook klapvee ingemonteerd om de schijn te wekken dat het om een live-plaat gaat…. Waarom in godsnaam? Ik heb deze op een prime stuk Japans vinyl maar echt vaak draai ik het niet. Met Bud moet je bij Blue Note of Verve zijn.
* denotes required fields.
* denotes required fields.