Woody Shaw - Live Volume One (2000)
mijn stem
3 stemmen
3
Soledad
geplaatst: 8 december 2019, 17:39 uur
Met: Woody Shaw (trompet), Carter Jefferson (sopraan & tenor sax), Larry Willis (piano), Stafford James (bass), Victor Lewis (drums)
Goed, Shaw was een gigant. In de studio levert dat vaak uitdagende en te gekke platen op, maar live is Shaw misschien wel op zijn allerbest. Helemaal met een groep zoals deze. De energie is gigantisch, de thema's gaan van bop tot aan moderne funky riffs. Shaw was misschien wel dé grote trompettist uit de jaren zeventig zonder dat ik andere tekort wil doen. Zijn bands altijd kakstrak en vol vakmannen, en de muziek steeds weer in een andere richting duwend. Deze plaat is hier op geen uitzondering.
4 lange composities: een gevaar is dat het een saaie veredelde jamsessie is maar gelukkig is het alles behalve dat. 'Love Dance' en 'Why' zijn de allerbeste composities op de plaat. De kunst van elk nummer is de opbouw tot een gigantische climax en de uitgebreide solo ruimte voor alle topmuzikanten die hier spelen. Shaw klinkt zoals Clifford Brown misschien had geklonken had hij niet in die auto gestapt die bewuste avond. Zijn techniek is belachelijk goed, zijn snelheid immens maar vooral de algehele energie die hij meebrengt is fantastisch. Zoals hij constant op de akkoorden van Willis inspeelt en andersom: magisch. Dan is er Carter Jefferson: een zeer onderschatte saxofonist en tamelijk onbekend. Met name op de sopraan is de invloed van Coltrane hoorbaar. Bij zijn langere solo's wordt zijn spel op een gegeven moment bijna meditatief: je waant je zowat in trance. Te gek is vooral de interactie met bassist Stafford James. Dat doet soms denken aan het samenspel tussen Trane en Workman op de Village Vanguard tapes. Larry Willis is een virtuoos in de traditie van Tyner/Cowell/Joe Bonner afijn u kent ze wel: technisch begaafd, swingend, stuwend en vooral ook uitstekend in de begeleiding. Hij is de pianist bij uitstek voor Shaw net zoals een Joe Bonner of een Mulgrew Miller: dat past gewoon uitstekend.
Als deze plaat in ieder geval één ding niet is, dan is het saai. Het is hard, energiek en laat je constant op het puntje van je stoel zitten. Het blijft binnen de grenzen van stevige postbop, maar stevig was deze live sessie in ieder geval wel. De klasse van alle muzikanten is bizar, er staan geen verkeerde noot op. Wat was dit een ontzettend goede band. En wat was Shaw een ontzettend goede trompettist.
En voor de verandering een keertje een review bij een nog beschikbaar plaatje: voor ongeveer een tientje haal je deze topplaat in huis. Ik zou er niet over twijfelen.
Goed, Shaw was een gigant. In de studio levert dat vaak uitdagende en te gekke platen op, maar live is Shaw misschien wel op zijn allerbest. Helemaal met een groep zoals deze. De energie is gigantisch, de thema's gaan van bop tot aan moderne funky riffs. Shaw was misschien wel dé grote trompettist uit de jaren zeventig zonder dat ik andere tekort wil doen. Zijn bands altijd kakstrak en vol vakmannen, en de muziek steeds weer in een andere richting duwend. Deze plaat is hier op geen uitzondering.
4 lange composities: een gevaar is dat het een saaie veredelde jamsessie is maar gelukkig is het alles behalve dat. 'Love Dance' en 'Why' zijn de allerbeste composities op de plaat. De kunst van elk nummer is de opbouw tot een gigantische climax en de uitgebreide solo ruimte voor alle topmuzikanten die hier spelen. Shaw klinkt zoals Clifford Brown misschien had geklonken had hij niet in die auto gestapt die bewuste avond. Zijn techniek is belachelijk goed, zijn snelheid immens maar vooral de algehele energie die hij meebrengt is fantastisch. Zoals hij constant op de akkoorden van Willis inspeelt en andersom: magisch. Dan is er Carter Jefferson: een zeer onderschatte saxofonist en tamelijk onbekend. Met name op de sopraan is de invloed van Coltrane hoorbaar. Bij zijn langere solo's wordt zijn spel op een gegeven moment bijna meditatief: je waant je zowat in trance. Te gek is vooral de interactie met bassist Stafford James. Dat doet soms denken aan het samenspel tussen Trane en Workman op de Village Vanguard tapes. Larry Willis is een virtuoos in de traditie van Tyner/Cowell/Joe Bonner afijn u kent ze wel: technisch begaafd, swingend, stuwend en vooral ook uitstekend in de begeleiding. Hij is de pianist bij uitstek voor Shaw net zoals een Joe Bonner of een Mulgrew Miller: dat past gewoon uitstekend.
Als deze plaat in ieder geval één ding niet is, dan is het saai. Het is hard, energiek en laat je constant op het puntje van je stoel zitten. Het blijft binnen de grenzen van stevige postbop, maar stevig was deze live sessie in ieder geval wel. De klasse van alle muzikanten is bizar, er staan geen verkeerde noot op. Wat was dit een ontzettend goede band. En wat was Shaw een ontzettend goede trompettist.
En voor de verandering een keertje een review bij een nog beschikbaar plaatje: voor ongeveer een tientje haal je deze topplaat in huis. Ik zou er niet over twijfelen.
1
Mssr Renard
geplaatst: 7 mei 2022, 20:24 uur
Dit is waanzinnig, die opbouw die dynamiek, die spanning, dat samenspel, die loeistrakke drums, dat soepele basspel, dat fabuleuze pianospel. En uiteraard dat meesterlijke trompetspel van Shaw
En ik kan mijn lol op want er zijn vier volumes.
Wat een band, wat een liveset (opgenomen in 1977, mijn geboortejaar), wat een plaat!
En ik kan mijn lol op want er zijn vier volumes.
Wat een band, wat een liveset (opgenomen in 1977, mijn geboortejaar), wat een plaat!
* denotes required fields.
* denotes required fields.