Dan Deacon - Spiderman of the Rings (2007)

Eerst een plaatje.


Panda Bear goes Electronic. Een album vol geschiftheid, maar wat een pret eigenlijk. In The Crystal Cat wordt een eenvoudig pitch-bend gebruikt voor de stem, een oude truuk, maar pakt zich leuk uit. Wham City wordt geintroduceerd door een xylofoont(tje) en ontspruit vervolgens in een maf spektakel (mét zangkoor) van 12 minuten. Ook dit nummer is een soort tweeluik als Panda Bear's Good Girl / Carrots. Big Milk is een 'kling-klang-klong' repetoire dat ook gespeeld zou kunnen zijn door een geschift Tortoise lid. In Okie Dokie moest ik wel lachen om het moment vanaf 1 minuut 48. En de rest, gepiep, gekraak, en andere foefjes. Toch een beetje een eentonig eind. Ik hoorde dat deze gast 'crazy live shows' neer zet. Ik geloof het graag. En tja, wat kan ik nog meer zeggen... Met zo'n plaat zou je (figuurlijk) weer onbezonnen in de box willen zitten, met een rammelaar. Panda Bear, Dan Deacon, doe maar maar meer mafketels in 2007!

Ik begin met 3,5*

Woody Woodpecker is nu al een succes op ieder kinderfeestje.
3.5

Halfje omhoog naar 4,5*, wat een heerlijk gestoorde en super-aanstekelijke plaat is dit! Toegegeven hoor, ik kan maar al te goed begrijpen dat iemand totaal krankzinnig wordt van al die grúwelijk irritante arpeggio-melodietjes en knabbel-en-babbel vocoderstemmetjes; een soort van LSD-trip door Eurodisney, waar de gezellige beesies niet meezingen met Pinoccio maar met Venetian Snares. Neem alleen al uitsmijter (en één van de leukste nummers van dit jaar) Wham City, die in twaalf minuten tijd verschiet van een soort computergame-muziekje, naar idiote groepszang, naar zeurderige Kraftwerk-vocoders, om op 10 minuten even stil te vallen en vervolgens met dubbele kracht naar de finale door te jassen. Je weet écht niet meer waar je het hebt.

Sluit me volledig aan bij de beschrijvingen van Deacon's gekte hierboven! Helaas zijn de eerste nummers gelijk de beste (of zou drie kwartier van deze gekte toch net teveel van het goede zijn?
Eerst maar eens 3,5*

(Wist je dat Pitchfork hier trouwens helemaal gek van is?)

Crystal Cat

Dat ze die vorig jaar soms nog op tv vertoonde .

Als je die live hebt mee gemaakt dan weet je wat feesten is

Ik zie erg uit naar zn nieuwe album: Bromst

Goh, fijn dit soort eigenzinnige artiesten ontdekken! Ga hem in juni wel ns live bezichtigen denk ik..en binnekort ook gauw die nieuwe plaat checken.

Ik heb hem net via een Twitter tip ontdekt. Vooral het verhaal, keurig nette klassieke compositie opleiding New York, verhuist naar Baltimore, geeft feestje voor 10 man, volgend feestje voor 100, volgend feestje voor 1000, ander leven... is natuurlijk prachtig. Okiedokie is ook een prachtig nummer. Ik hoop dat er meer "serieuze" componisten zich aan de pop gaan wagen, zonder compromissen!

Rolf

Radio 4 - radio 4 - Weblog - radio4.nl