Louis Hayes - The Real Thing (1978)

Louis Hayes en Woody Shaw, a match made in heaven. Op de 2 live CD's van de heren die ik heb (The Tour Volume 1 en Volume 2...) knallen ze er ook al zo van tussen, hier is dat niet anders. Maar ook als de rem er even op gaat, zoals aan het begin van Nisha, is het allemaal adembenemend mooi. De opbouw van het nummer is verder gewoon weergaloos. Sublieme jazz voor mij, top album. Van 4,5 meteen door naar de volle mep en hoog op de lijst 'aan te schaffen'.

Met: Woody Shaw (trumpet), Rene McLean (tenor, alto & soprano saxophones), Slide Hampton (trombone), Ronnie Matthews (piano), Stafford James (bass), Louis Hayes (drums)

Het is gek, maar je bent geneigd platen van drummers snel links te laten liggen. Die gewoonte had ik zelf in ieder geval wel lange tijd. Hoeveel drummers hebben er nou zelf, op eigen naam, klassiekers afgeleverd? Goed, Art Blakey uiteraard en zo zijn er nog wel wat uitzonderingen. Maar toch.... de focus ligt toch vaak op de saxofonist, de trompettist of de pianist. Onterecht heb ik al vaak mogen ondervinden. Drummer Louis Hayes heeft nogal wat pareltjes uitgebracht, vooral op het Muse label. Vaak met een hele dikke band waar Woody Shaw vaak in zat. Op deze plaat ook nog Shaw's pianist en bassist + Jackie McLean's zoon Rene: zelf ook een uitstekende saxofonist. Tony gaf het al aan: de heren speelden allen in wisselende samenstellingen heel vaak samen. Dat deden ze tussen 1974 en 1977 en de chemie is dan ook duidelijk aanwezig.

Ik zal er verder maar niet teveel woorden aan vuil maken want dit is gewoon een beregoede, gouwe ouwe postbop plaat waar elke muzikant gigantische ruimte heeft om zijn talenten te laten horen. En talent staat hier centraal. Stuk voor stuk muzikanten van de allerhoogste klasse die dan ook nog eens volledig op elkaar zijn ingespeeld. Elke compositie is even spannend. Zelfs de wonderschone ballad Nisha is naast bloedmooi ook nog uitermate boeiend. Hoogtepunt voor mij is 'My Gift to You'. Wel een heel mooi geschenk van meneer Hayes. Prachtige modale compositie met oosterse invloeden. Afijn alles klopt hier gewoon.

Of Hayes nou speelde met Oscar Peterson, Cannonball Adderley of zijn eigen bands leidt, hij stelt me eigenlijk nooit teleur. Die grooves van Cannonball hoor je altijd terug in zijn spel. Ik ken niemand die met zoveel soul drumt als Hayes. Als een beest jaagt hij zijn groepen voort, strakker dan strak. Hayes leeft nog steeds. Ik had hem graag nog eens gezien maar het zal denk ik niet zo zijn. Dan leg ik deze LP maar weer eens op

Max Roach, Phil Collins, Bill Bruford, Tony Williams, Lenny White, en ik kan er nog wel meer opnoemen, maar dan wordt het ook zo een opsom-wedstrijdje.

Een drummer als leader komt inderdaad niet heel veel voor, en soms is het ook geen leader want zijn er juist leaders aangetrokken. Een drumkit is nu éénmaal geen lead-instrument, drumsolo's daargelaten. Overigens ben ik een enorm liefhebber van drumsolo's en vind ik dat er té negatief over gedaan wordt, door de moderne muziekluisteraar. Een drumsolo is net zo fantastisch als elke andere solo. Maar ik denk dat de hardrock/metal met name nogal wat lange, overbodige drumsolo's heeft gehad, dan mensen het zat zijn geworden.

Deze plaat voelt ook niet als een drummers-plaat, maar als een bandplaat, met wat stevige hardbopsongs en inderdaad en wel erg mooie ballad, die ook nog eens door een drummer geschreven is. Het zijn net muzikanten, die drummers.