0
Soledad
geplaatst: 16 mei 2021, 14:02 uur
Met: Bud Powell (piano), Lloyd Trotman, Percy Heath (bass), Art Blakey, Max Roach (drums)
Op 'Jazz Giant' en 'Genius of Bud Powell' na blijft de Verve periode van Bud Powell toch altijd wat onderbelicht. Niet altijd terecht. Voor Verve nam hij een aantal uitstekende platen op, een aantal goede (waaronder deze) en slechts een enkele mindere. In grote lijnen interessante trio werken van misschien wel de grondlegger van de bebop piano. Dat betekent wel dat bebop je moet liggen, wil je zijn werk kunnen waarderen natuurlijk.
Deze plaat combineert een aantal sessies uit 1954 en 1955. Met de ene keer Lloyd Trotman (mij onbekend) op bas en Blakey op drums. Een andere keer Percy Heath op bas en Max Roach op drums. Het is een samenwerking die je op heel veel andere platen terug vindt. Wat betreft kwaliteit zit deze plaat een beetje in het midden van Powell's oeuvre. Hij heeft zeker beter gemaakt maar er staan een aantal bijzonder lekkere nummers op.
De uitvoering van 'Round Midnight is schitterend en ik ben blij dat ik deze geweldige Monk classic ook van Powell heb. Ondanks het feit dat bebop vaak kil en afstandelijk lijkt zit er in Powell's spel toch vaak bijzonder veel gevoel. Het is vaak een beetje een weerspiegeling van zijn nogal getraumatiseerde ziel en ook zijn eigen composities bevatten vaak een onbeschrijfelijke soort melancholie met veel klassieke invloeden. Maar hij bopt even zo hard op een 'Thou Swell'. Hij heeft een geweldige slordige soort virtuositeit, alsof je Monk's humor en dissonantie combineert met het melodieuze en virtuoze van bijvoorbeeld Oscar Peterson. Het is een stijl die je direct herkent in ieder geval.
Powell had zijn leven lang bijzonder grote psychische problemen. Nadat hij een keer flink in elkaar was geslagen door de politie werd hij nooit meer de oude en werd er een vorm van schizofrenie bij hem gediagnosticeerd. Zijn leven lang is hij in strijd geweest met zijn 'demonen' met regelmatige opnames in klinieken. Bud was soms nauwelijks toegankelijk, kon zomaar in tranen uitbarsten en het podium verlaten. Hij had het vaak aan de stok met Charlie Parker. Een bijzonder treurig figuur dus. Maar als hij zijn dag had deed hij iedereen versteld staan met zijn innovatieve pianospel, hypnotiserende riedels en virtuositeit.
Op deze plaat had Powell een prima dag, net zoals zijn bandgenoten. Geen essentiele plaat van hem maar zeker niet slecht. Zelf heb ik de Japanse reissue uit 1983 op plaat en die klinkt uitstekend. Kostte me destijds een tientje en voor dat geld moet je em dan ook echt niet laten liggen. Het enige dat erop aan te merken valt is dat de bas en drums wel heel ver weg klinken, maar dat is eigenlijk altijd zo op Powell's vroege platen.
Op 'Jazz Giant' en 'Genius of Bud Powell' na blijft de Verve periode van Bud Powell toch altijd wat onderbelicht. Niet altijd terecht. Voor Verve nam hij een aantal uitstekende platen op, een aantal goede (waaronder deze) en slechts een enkele mindere. In grote lijnen interessante trio werken van misschien wel de grondlegger van de bebop piano. Dat betekent wel dat bebop je moet liggen, wil je zijn werk kunnen waarderen natuurlijk.
Deze plaat combineert een aantal sessies uit 1954 en 1955. Met de ene keer Lloyd Trotman (mij onbekend) op bas en Blakey op drums. Een andere keer Percy Heath op bas en Max Roach op drums. Het is een samenwerking die je op heel veel andere platen terug vindt. Wat betreft kwaliteit zit deze plaat een beetje in het midden van Powell's oeuvre. Hij heeft zeker beter gemaakt maar er staan een aantal bijzonder lekkere nummers op.
De uitvoering van 'Round Midnight is schitterend en ik ben blij dat ik deze geweldige Monk classic ook van Powell heb. Ondanks het feit dat bebop vaak kil en afstandelijk lijkt zit er in Powell's spel toch vaak bijzonder veel gevoel. Het is vaak een beetje een weerspiegeling van zijn nogal getraumatiseerde ziel en ook zijn eigen composities bevatten vaak een onbeschrijfelijke soort melancholie met veel klassieke invloeden. Maar hij bopt even zo hard op een 'Thou Swell'. Hij heeft een geweldige slordige soort virtuositeit, alsof je Monk's humor en dissonantie combineert met het melodieuze en virtuoze van bijvoorbeeld Oscar Peterson. Het is een stijl die je direct herkent in ieder geval.
Powell had zijn leven lang bijzonder grote psychische problemen. Nadat hij een keer flink in elkaar was geslagen door de politie werd hij nooit meer de oude en werd er een vorm van schizofrenie bij hem gediagnosticeerd. Zijn leven lang is hij in strijd geweest met zijn 'demonen' met regelmatige opnames in klinieken. Bud was soms nauwelijks toegankelijk, kon zomaar in tranen uitbarsten en het podium verlaten. Hij had het vaak aan de stok met Charlie Parker. Een bijzonder treurig figuur dus. Maar als hij zijn dag had deed hij iedereen versteld staan met zijn innovatieve pianospel, hypnotiserende riedels en virtuositeit.
Op deze plaat had Powell een prima dag, net zoals zijn bandgenoten. Geen essentiele plaat van hem maar zeker niet slecht. Zelf heb ik de Japanse reissue uit 1983 op plaat en die klinkt uitstekend. Kostte me destijds een tientje en voor dat geld moet je em dan ook echt niet laten liggen. Het enige dat erop aan te merken valt is dat de bas en drums wel heel ver weg klinken, maar dat is eigenlijk altijd zo op Powell's vroege platen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.