Znowhite - Act of God (1988)

Zijn ondanks de Thrashmetal revival sinds ongeveer 2004 de thrashers van het eerste uur uitgestorven ofzo? Besteed dan niemand tot op heden aandacht aan deze knaller uit 1988? Znöwhite! Een band die overigens begin jaren '80 begonnen is onder de naam Snowhite, dit omdat aanvankelijk in deze Speed-Thrashband vooral paar donkere mensen zaten en men dus als soort van statement de band dus ironisch genoeg Snowhite noemde...goede zaak in het toch wel regelmatig naar racisme neigende Amerika. Nederland kan er helaas tegenwoordig openlijk ook heel wat van, idioot en intens triest dat het anno 2009 nog steeds bestaat. Maar goed, we gaan met dit nostaligische Thrashplaatje van het Amerikaanse Znöwhite in iedergeval terug naar het mooie Thrash jaar 1988 en dus hun 3e werkje: Act of God verscheen. Enige tijd ervoor had men de naam dus veranderd van Snowhite naar Znöwhite. Zangeres Nicole Lee drukt behoorlijk zwaar de stempel op de sound van deze band en vergelijkingen met Speed-Thrashbands uit Duitsland als Holy Moses en Assassin, mede door de spijkerharde productie, kan ik niet onderdrukken. Alle 3 bands ontlopen kwalitatief elkaar ook niet veel; het waren/zijn alle 3 redelijk goede Thrashbands met een aantal pakkend goede memorabele songs, maar ze halen net niet gewoon. Zet er maar eens een Flotsam & Jetsam, of een Death Angel naast en je snapt wat ik bedoel. Toch zijn nummers als Baitized by Fire en Thunderdome heerlijke keiharde knallende tikkie schreeuwerige Thrashnummers vol nostalgie uit het mooie Thrash jaar 1988. De piepjonge Thrashers van tegenwoordig, die 20 jaar jonger zijn dan ikzelf, moeten zulke platen als deze maar eens bijv. via een platenbeurs op de kop tikken, mee naar huis slepen, en moeders thuis maar eens ernstig plezieren met een brok oude Thrash!

Znöwhite mag dan destijds wel wat ondergesneeuwd zijn door de wat bekendere acts uit die tijd. De ongebreidelde speed/thrash staat wat mij betreft anno 2010 nog steeds fier overeind.
De schreeuwerige zang van zangeres Nicole Lee heeft een geweldig strijdbare uitwerking. Vooral in de overrompelende opener To The Last Breath als ze vol overgave "I cannot, I shall not, I will not obey!" brult.
Met de hakkende riffs zit het ook wel snor. Het noopt tot springen door de huiskamer heen of het diep indrukken van het gaspedaal als je in de auto zit.

Punt iets omhoog. Soms leer je een album na 23 jaar nog meer waarderen.

Het logo van Znöwhite heeft dezelfde vorm en letters als dat van Motörhead. De track Baptised by Fire staat op de legendarische price-killer Stars on Thrash en daar ken ik de band van. Naar mijn bescheiden inzicht heeft men het beste nummer van Act of God op de compilatie gezet. Daar waar Flotsam and Jetsam, Pestilence en Hades nog wel meer overtuigende albumtracks hebben, weet de rest van het materiaal van Znöwhite me niet te overtuigen. De zang van Nicole Lee maakt dat ik dit lange album met voldoende plezier uitzit; voor de rest vind ik het maar een vrij vlak gehamer. Niet slecht, maar kom: ik zet Stars on Thrash maar eens op.

Ook ik leerde deze band kennen via de Stars On Thrash verzamelaar (en de flexidisc die bij,als ik het goed heb, Aardschok zat). Heerlijk thrashalbum dat ook nu nog prima overeind blijft.

Een aantal bandleden zou later onder de noemer Cyclone Temple verdergaan.