Benny Bailey Sextett - Soul Eyes (1968)

Met: Benny Bailey (trumpet), Nathan Davis (tenor saxophone, flute), Mal Waldron (piano), Jimmy Woode (bass), Makaya Ntshoko (drums), Charly Campbell (congas on track 2 and 3)

Van Parijs wordt altijd gezegd dat het het creatieve centrum is van Amerikaanse muzikanten die in Europa woonden. Dat is natuurlijk waar, maar München was ook een goede plek om te zijn als je een paar van de Amerikaanse topjazzmuzikanten wilde zien. Zowel Waldron als Bailey woonden en nog veel anderen. En de Domicile was de plek waar men speelde. Een beetje de ‘Village Vanguard’ van de Beierse hoofdstad. Er is hier heel, heel goede muziek opgenomen: concerten van Charles Tolliver, Pepper Adams, Mal's eigen Black Glory natuurlijk en deze plaat. Mal is niet de enige die hier een glimlach op mijn gezicht tovert. Ik heb een zwak voor zowel Jimmy Woode als Nathan Davis. Het combineren van die namen moet tot spannende muziek leiden.

Benny Bailey was tijdens zijn leven een behoorlijk drukke man. Zijn opnamecarrière begon in de bands van Dizzy Gillespie en Lionel Hampton. Hij bleef echt een bopper voor de rest van zijn leven. Deze plaat is in die stijl: lekkere uptempo harde swingende hardbop. Maar met zulke getalenteerde muzikanten leidt dat sowieso altijd tot interessante muziek.

De eerste compositie 'Prompt' is echt een voorbeeld van een deel van die fijne en uitstekende bop. Het meest indrukwekkend zijn beide solo's van Davis en Waldron. Davis is hier op tenor en tering, ik hou gewoon van het geluid van die man. Een beetje Prez, een beetje Dexter Gordon maar vooral heel veel Nathan Davis. Een krachtige en gevorderde speler die schittert op elk rietinstrument dat hij bespeelt. Zijn sound is warm, bluesachtig en voelt aan als een deken op een koude dag. Zijn fluitspel op Soul Eyes is ook uitstekend, maar ik had hem hier graag op sopraan gehoord. Dan had hij wellicht wat meer de grenzen opgezocht.

Dan volgt de beste track van de plaat; de compositie van Jimmy Woode: Ruts, Grooves. Graves and Dimensions. Dit is muziek die iets verder reikt dan bop en hier is elke muzikant op zijn best. Bailey verlaat hier zijn comfortzone en speelt een behoorlijk geavanceerde solo. De meer traditionele jazzpatronen laat hij achter zich. Mal is hier ook heerlijk en je kunt horen dat hij hier echt zijn definitieve geluid aan het ontwikkelen is. Hij begint steeds meer te klinken als de Mal die we kennen met zijn keiharde linkerhand, repetitief maar swingend spel en over het algemeen erg bluesy geluid. Nathan Davis had wel oor naar freejazz en de experimenten uit dit decennium. Hij gaat dan ook moeiteloos op in de muziek met een uitstekende tenorsolo.

De laatste compositie 'Mid-Evil Dance' is geschreven door Nathan Davis. Dit was een groep die ik graag live had gezien: de robuuste tenorgeluiden van Davis passen zo goed bij de diepe akkoorden van Mal en het vrije maar swingende basspel van Woode.

Opwindende muziek dus uit de Europese livejazzscene uit de jaren 60. De mensen die die avond in de Domicile waren, hadden veel geluk. Het is helaas een van de moeilijkere MPS-records om te vinden. Ik kan niet zeggen dat ik het geluid echt mooi vind, maar dat moet de opname zelf zijn, want de meeste Japanse MPS-platen klinken uitstekend. Een aanrader voor Waldron-fans, Davis-fans en ook Bailey-fans. En een speciale shout out naar Jimmy Woode: wat een geweldige bassist!