Clifford Jordan / John Gilmore - Blowing In from Chicago (1957)

Is deze plaat heel bijzonder? Niet per se nee. Een vrij standaard werk, typische Blue Note bop uit de jaren '50. En toch...

Allereerst een bijzonder plaatje omdat het een zeldzame kans is John Gilmore buiten het Arkestra van Sun Ra te horen spelen. Buiten dat: John Gilmore was een grote invloed op John Coltrane en op deze plaat is dat duidelijk te horen. Zeker als je naar de Trane luistert bij het Miles Davis Quintet en in zijn sheets of sound periode, dan zijn er duidelijke overeenkomsten met John Gilmore.

Een uitstekende saxofonist dus, John Gilmore. Clifford Jordan is een technisch begaafd speler maar springt er niet echt uit. Hij wordt iet wat overtroffen en soms zelfs uitgespeeld door Gilmore. Maar in deze combinatie klinkt het allemaal erg lekker en het plezier spat er vanaf. Zet er dan nog een retestrakke ritmesectie onder met Horace Silver, Curley Russel en Art Blakey en je hebt een hardbop klassieker. Gewoon een erg lekkere plaat dit.

Inderdaad een bijzonder goede hardbop-sessie, met goed gekozen stukken, de ene lekkere saxofoonsolo na de andere, en een uitstekende ritmesectie met vooral drummer Art Blakey in topvorm.

Ik mis nog een beetje het echte 'wauw'-gevoel, na een aantal weken geregeld draaien zit de muziek nog niet echt in mijn systeem. Mocht dat in de toekomst toch nog komen, dan zie ik 'm nog wel een half sterretje groeien. Hoe dan ook hoor je ze zelden zo volmaakt.

Misschien geen bijzondere maar wel biezonder lekkere en toegankelijke jazzplaat, ook voor mensen zoals ik, die weinig verstand hebben van jazz, en nog 'n beetje aan het ontdekken zijn wat ze aanspreekt..
Nu in ieder geval nu af kunnen vinken van mijn zoeklijstje. Mooie Franse Blue Note herpersing uit '83 met 'n prachtige hoes.
Deze ga ik nog vaak draaien.