Beardfish - Sleeping in Traffic: Part One (2007)

Beetje een kruising tussen Frank Zappa en Peter Gabriel (uit de jaren 70). Erg goede plaat.

het is zeker een goede plaat, voor Inside Out begrippen een uiterst originele plaat zelfs. Deed me soms zelfs denken aan Jeff Buckley (?!?). Buckley zelf was best een liefhebber van symfo (Genesis enzo) maar deed daar met z'n eigen muziek weinig mee, hoewel het erg onwaarschijnlijk klinkt lijkt wel of Beardfish een brug tussen beide wil slaan. Het zal ongetwijfeld niet waar zijn maar ik moest er toch even aan denken

Misschien niet de bedoeling van de band, maar ik had wel hetzelfde gevoel; twee uiteenlopende stromingen/bands die een grote invloed hebben gehad. Grappig dat het jou aan Genesis doet denken (vs Gabriel).....je zou haast zeggen dat dit in elk geval een invloed moet zijn geweest.
En om er nog maar een invloed in te gooien; In 'Without You' doet de zang(lijn) erg aan Radiohead denken.
Voordat de indruk ontstaat dat dit een soort coverband is; het klinkt allemaal erg origineel!!

Luister op dit moment trouwens naar hun vorige plaat 'The Sane Day' uit 2005 en daar liggen de jaren 70 prog-invloeden er een stuk dikker bovenop, ook qua sound (wat mij betreft geen pre). Op Sleeping in Traffic hebben ze meer een eigen geluid gekregen.

Nu we toch deze muziek in een hokje proberen te plaatsen; muziek en vooral zang lijkt erg op Liquid Scarlet en de muziek is verder vermengd met een dosis Echolyn.

Daarom moet het album ook nog wel wat groeien bij me en dat zal zeker lukken.

Gisteravond dit album eens weer eens aandachtig beluisterd in het kader van het samenstellen van m'n jaarlijst 2007 en hoe vaker ik hem draai hoe meer het kwartje gaat vallen.

Dit zit echt allemaal muzikaal ijzersterk in mekaar, het enige waar ik een beetje moeite mee heb is de wat emotionele vlakheid van de zang. Wat dat betreft zijn er wel wat parallelen met het oudere werk van Echolyn te trekken (later gingen bij hun de emotionele registers ook veel meer open).

Qua muziek is het geheel echt een samensmelting van allerlei 70s invloeden waarbij moeiteloos klanken a la Allman Brothers Band, Gentle Giant en een beetje Genesis worden gecombineerd met een toefje Jefff Buckley.

Het mooie aan dit album is ook dat de grilligheid, die hun eerste twee albums zo kenmerkte, nu wat meer in toom is gehouden en dat maakt gelijk het hele album ook veel prettiger om naar te luisteren.

Ben benieuwd overigens wanneer Pt. 2 uitkomt. Het titelstuk van dat album heb ik al live gehoord en dat is flink potje heftiger en ook nog eens een erg lang stuk met zo te horen een bizar muzikaal verhaal.

Ik vind het wel te vergelijken met Spock's Beard maar Jeff Buckley daar was ik niet opgekomen. Strawbs is ook zo'n interessante band met zo'n lekkere sound.

Ben bezig met een nodige herevaluering van alles Beardfish en ik moet zeggen dat deze en de opvolger tot nu toe het beste beklijven. Eerder en later werk kan me nu toch niet echt meer bekoren. Binnenkort dus te vinden op Marktplaats voor een redelijke prijs.

Denk aan Frank Zappa, nee vergeet het maar weer. Denk aan Gentle giant, nee dat klopt ook niet helemaal. Denk aan echolyn, close, maar toch niet wat ik bedoel. Eigenlijk lijkt Beardfish gewoon op te veel progressieve rockbands. Ze nemen zowel van klassieke jaren 70 symforockers als de nieuwe richting proghelden invloeden over, maar doen daar hun eigen ding mee. Vernieuwend is het allerminst, maar eigenzinnig is het des te meer.
-
Met Sleeping in traffic levert bearfish een conceptalbum, verdeeld over twee cd´s af. De dagelijkse en nachtelijke bezigheden en gedachten van een persoon worden op beiden album beschreven. Het concept ligt er niet heel duidelijk bovenop en het album moet ook meer opgevat worden als een verzameling sfeerbeelden. Dit album beschrijft overdag en is dan ook logischerwijs het meest zonnige en luchtige van de twee albums.
-
Het album kent een mooie afwisseling tussen epische tracks en meer poppers. Hiermee geeft Beardfish aan goed naar vele klassiekers in het progressieve rockmuziek te luisteren. Aan een stuk duur hoogdravende epiek gaat vervelen. Juist deze afwisseling laat deze plaat snel voorbij vliegen. En dan zijn de popnummers ook nog eens heel sterk. Goed voorbeeld is Without You. Eigenlijk een heel gewoon akoestisch liedje, maar verre van een more Fool me. Erg melodisch gitaarspel, met uitstekende zanglijnen. Sowieso kan de zanger bij mij wel een potje breken. Werkt erg goed tussen twee drukkere tracks. Een heel album vol van zulke nummers zou snel vervelen, maar voor de afwisseling is het uitstekend.
-
Het gaat echter hier om de grootschalige Proggers en op dit album staan een drietal nummers die mij in zeer positieve zin opvallen. Sunrise ramt gelijk goed het gehoor binnen met een gitaar/orgel combinatie. Werkt erg goed . Het nummer probeert te imponeren door dynamiek tussen intense pianopartijen en een bedrukte stem en schreeuwerige gitaar/orgeluitbarstingen. Werkt erg goed moet ik zeggen. Een spannende instrumentale conclusie als kers op een al heel smakelijke taart. En we zijn nog maar bij het eerste nummer!
-
Roulette is dan een echte mini-epic van 12 minuten. Redelijk sterke tekst over(of beter gezegd tegen) het concept van religie. De teksten zijn meestal enigszins het probleem bij deze band. De zanger weet veel recht te breien, maar desondanks komen de lyrics nogal eens knullig over. Hier heb je dat probleem niet en hierdoor weet de zanger ook goed zijn emotionele reliëf te tonen. Samen met de bassist is hij de sterkste muzikant van het gezelschap. Een opbouw die rustig zijn tijd neemt, kan ik altijd goed waarderen. Maar als het tempo er goed inkomt geeft de compositie voldoende payoff(leuke gitaarsolo bijvoorbeeld) om het wachten te belonen. Aan het eind weet het nummer nog te verassen met een enigszins theatrale conclusie. Gewaagd aangezien het qua sfeer behoorlijk breekt met de rest van de compositie. Hier werkt het echter goed en weet het iets aan het nummer toe te voegen.

-
Same old song vind ik een enigszins verassende song,met zijn zwevende sfeer ,brakke piano’s en keyboardspel en klagend gitaarspel. Rechtlijnig opbouw naar een heerlijke conclusie. Erg sfeervol en moeilijk te beschrijven. Erg moei hoe de muziek langzaam wegsterft. Magistrale manier om een album te eindigen en verreweg mijn favoriete nummer op dit album.
-
Sleeping in traffic is een erg leuke symfoplaat die feitelijk veel bestaande invloeden van een leuk likje verf voorziet. Leuke afwisselende plaat met enkele prachtige nummers erop. Zeker een aanrader voor ieder die tegen wat bombasme en pretentie kan. Het album heeft net niet die geldingsdrang om tot een 4.5 of 5* rating te komen, maar een ruime 4* verdiend dit album absoluut!

Een paar jaar geleden kennis gemaakt met deze band met "+4626-Comfortzone ". Een schitterende plaat.
Dus toch maar op zoek naar meer van deze heren. Van Mssr Renard vernomen welke nog de moeite waren. En dus deze aangeschaft. Zeker de moeite. Zeer spijtig dat deze prog band opgedoekt is. ( gelukkig hebben we Rikard Sjoblom met Gungfly nog )