The Flaming Lips - In a Priest Driven Ambulance (1990)

Geen enkel bericht, opmerkelijk....
Zeker omdat Mountain Side toch wel een van hun topnummers is.
Ik weet dat dat een gewaagde uitspraak met al het moois wat op latere albums staat... maar Mountain Side is gewoon een classic.
Staan nog wel paar andere lekkere nummers op, Unconsciously Screaming en God Walks Amon Us.
Is meer de grunge Lips tijd.
What a Wonderful World werd (en word) ik altijd beetje moe van, altijd overslaan!!

Het eerste Flaming Lips album uit hun discografie dat me raakt. De eerste vijf nummers zijn allemaal raak, daarna zakt het wat in. Take Meta Mars is een duidelijk eerbetoon aan/rework van Mushroom van Can, heerlijke beat en gefreakte druggy sfeer. Rainin' Babies toont zowaar wat emotie en compassie en is daarmee misschien de beste track. Unconsciously Screamin' is een heerlijke rouser om op tien te zetten en lekker punky.

Ik waardeer dit album vanwege het feit dat het een duidelijk thema heeft en de zang van Wayne Coyne hier hoger wordt, harder in de mix, beter verstaanbaar en gefocust. Het begint nu een beetje op echte muziek (wat dat dan ook moge zijn) te lijken.

De stijgende lijn in hun repertoire begint wat mij betreft hier, om niet meer te stoppen tot Embryonic. Daarna raakten ze in mijn opinie een beetje de weg kwijt met een overdaad aan coveralbums, visuele hoogstandjes en Wayne Coyne in Elvis costuum.

Eerste keer dat ik een Flaming Lips-plaat van voor naar achter hoor, en ik kan me goed vinden in Robertus' analyse. De eerste helft van de plaat bevat goede songs, die mij doen denken aan een altrock-versie van de meer druggy periode van The Rolling Stones ('67-'69). Vanaf de tweede helft gaan de songs meer zweven, en blijven de melodieën een beetje uit.