The Magpie Salute - High Water II (2019)

Met enkele (ex) bandleden van The Black Crowes in de gelederen kun je wel een beetje raden welke kant de muziek opgaat. Southern Rock met country en folk elementen. Hoewel gitarist Marc Ford t.a.v. de zang wat mij betreft ook de honneurs had mogen waarnemen doet de Engelse zanger John Hogg dat in dit geval. De beste man was ooit onderdeel van de voor mij onbekende Engelse band; Moke. Hij doet het in ieder geval verdienstelijk. Ford nam in 1990 met zijn band Burning Tree een geweldig gelijknamig album op, dampende Southern Rock en Rhythm & Blues in optima forma. Dan dit collectief; het is allemaal dik in orde. Hogg doet het prima, hij heeft een lekkere klankkleur voor dergelijke muziek. En Ford strooit af en toe met fraaie solo's. De ritmesectie is op dreef, er worden fraaie arrangementen aan de songs toegevoegd en het swingt af en toe als een malle. Er staat geen slechte song op de schijf hoewel het ook nergens vernieuwend is wat de heren ten gehore brengen. Verwacht ook zeker geen inventieve details of een creatieve draai aan het genre want het is degelijkheid troef. Maar wel met liefde en ambacht gemaakt. Enkele nummers die er net boven uit steken; het weidse In Here, A Mirror , de dampende Rhythm & blues van Turn It Around en de afsluiter Where Is This Place, alsof de laatste zo tot Paul Rodgers repertoire had kunnen behoren en dat is een aanbeveling. Het is jammer dat enkele songs net teveel op elkaar lijken en zich maar weinig onderscheiden, dat maakt deze plaat net niet over de hele linie sterk. Desalniettemin genietbaar.