The Bullfight - Eggs & Marrowbone (2019)

Het label Brandy Alexander brengt het boek Eggs & Marrowbone - The Art of the Murder Ballad uit met daarbij een soundtrack, resulterend in 10 nummers, bij elkaar een dik half uur.
Aan het boek droegen heel veel namen bij: van Nick Cave en Henk Schiffmacher naar Bart Chabot en Meindert Talma plus onbekende artiesten.

Met gastrollen van Birgit Schuurman, Mark Ritsema en The Belladonnas zou je denken dat we een heel ander geluid krijgen te horen, maar dat is niet het geval.

The Bullfight heeft een zeer herkenbaar geluid en dat horen we hier terug: donker en filmisch. Het is hier al niet anders dan op de voorgangers.
Jammer, dat de band niet veel meer bekendheid geniet in Nederland.

Op de lagere school werd me al snel duidelijk dat geschiedenis vooral over de slechtheid van de mens gaat. Je werd volgestouwd met feiten over moord en doodslag, zoals Bonifatius die in 754 nabij Dokkum vanwege zijn geloofsovertuiging werd vermoord.

Maar ook vaak om politieke redenen, zoals bij de gebroeders Johan en Cornelis de Witt die op 20 augustus 1672 in Den Haag werden gelyncht door leden van de plaatselijke schutterij. Dit ongetwijfeld afschuwelijke tafereel inspireerde de schilder Jan Baen meteen tot het vastleggen ervan op canvas.

Een afbeelding hiervan is terug te vinden in het bijzonder fraaie boek, wat bij de cd Eggs & Marrowbone van de Rotterdamse groep The Bullfight hoort. Al jaren liep Thomas van der Vliet met het idee rond om over het thema murder ballad een boek met cd uit te geven.

Zo’n anderhalf geleden trok hij de stoute schoenen aan en vroeg aan bekende en minder bekende kunstenaars uit diverse disciplines hun licht te laten schijnen over dit intrigerende onderwerp.

Zo vind je tattoo koning Henk Schiffmacher terug, die uiteraard een verwijzing maakt naar zijn hoofdberoep. Of een gedicht van Bart Chabot, hij was niet alleen een boezemvriend van Herman Brood, maar schreef bijvoorbeeld in het verleden ook mooie columns voor Oor. Daarnaast een paar foto’s uit een grijs verleden, maar het overgrote deel zijn recente werken, veelal fraaie schilderijen.

Daartussen is niet toevalligerwijs een afbeelding van Nick Cave te vinden. Al heel lang vormt hij een inspiratiebron voor The Bullfight, misschien vormde diens album Murder Ballads wel het beginidee voor dit ambitieuze project. Hierop vertolkt Cave bekende murder ballads, waaronder Henry Lee met PJ Harvey.

Cave haalde overigens de mosterd, net als bijvoorbeeld Bob Dylan, uit de door Harry Smith samengestelde box Anthology of American Folk Music, dat gezien kan worden als de bijbel op het gebied van country, folk en blues.

En zo werd The Bullfight weer geïnspireerd om een album vol zelf geschreven murder ballads te maken. Hun folk- en popnoir klinkt zoals gebruikelijk vertrouwd in de oren. Gastrollen zijn weggelegd voor Birgit Schuurman, Mark Ritsema en The Belladonnas. De hoes van de cd werd gemaakt door Eline, de vrouw van Thomas.

Erwin Zijleman van het populaire muziekblog Krenten uit de pop schreef het artikel “The Murder Ballad in Past, Present and Future”. Gezien de fraaie muziek, maar ook het schitterende boek, ziet die de toekomst van de murder ballad er zonnig uit. De boekpresentatie zal volgende week donderdag plaatsvinden in Rotown, toegang is gratis. De overige optredens zijn te vinden op hun website.

Ik heb ze vaker gezien en het bevalt me telkens weer. Ik probeer erbij te zijn in Rotown.

Wie niets vermoedend een LP opzet, doet dit op 33 RPM. Dat deed ik dan ook, nadat het prachtig totaalpakket was afgegeven. Ongelofelijk mooie muziek klonk in mijn kamer. Traag, maar betoverend. In het tweede nummer klonk de zang van Nico Verhoeven, hij heeft een eigen, maar apart stemgeluid en zangstijl, wel heel merkwaardig. Ik dacht, misschien een speciaal effect omdat het een murder ballade betreft, maar in het derde nummer bleef het zo en dat klopt niet. Feit is wel, dat de muziek betoverend mooi klonk op 33 toeren.

Gelukkig bleef dat zo op 45 RPM (en bleek de mannenstem uit het eerste nummer een vrouwenstem te zijn).

Met Eggs & Marrowbone presenteert The Bullfight een totaalconcept. Een kunstboek, een expositie, een plaat en een tournee. Een tour de force dat bewondering oproept, maar ook de waardering verdient voor de geboden kwaliteit. Die ligt namelijk bijzonder hoog.

Muzikaal, want daar gaat deze website over, valt er heel veel te genieten. De ingetogen wijze waarop The Bullfight musiceert, accentueert het onderwerp, murder ballads, soms op uiterst lichtvoetige wijze om vervolgens zeer duister toe te slaan. De jazzy arrangementen van oude nummers zijn omgeven door een weemoed naar een tijd die niemand van ons meer heeft meegemaakt: de jazzholen van de jaren 20 en 30. De eigen nummers stralen een tijdloosheid uit die het album nog jaren goed beluisterbaar zullen maken. Fijngevoelig, fijnbesnaard, zijn woorden die de muziek op Eggs & Marrowbone juist beschrijven. The Bullfight is een meester in beheersing en delicaatheid. Daar geeft de eigenwijze zangstem van Nico Verhoeven iets totaal eigens aan. Indrukwekkend mooi.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik had exact hetzelfde

Mooi album. Het verhaal er achter is al door voorgaande schrijvers uitgebreid beschreven.
En nu heb ik wel een zwak voor Murder Ballads, vind het zo een gezellig onderwerp
Maar het Rotterdams Bullfight heeft iets erg moois gemaakt van dit projekt en dit album.

Ik vind dat er ongelofelijk mooi gemusiceerd wordt en ook gevarieerd.
Het enigste waar ik moeite mee heb, is het engels (en dan vooral uit de uitspraak) dat houdt niet echt over...maar daar hebben veel NL acts last van. Maar weerhoudt me er wel van om op 5 sterren uit te komen.

Wat een heerlijk warm sfeervol album is dit! Zeker hun beste tot nu toe. Ik vind de jaren 30 samples prachtig verwerkt in de nummers. Erg origineel gedaan. Met zangeressen erbij ook sterker geworden. Denk als ze de volgende keer een iets betere producer nemen(bijvoorbeeld Rotterdams beste Theo Olsthoorn!!) Die de zang de nodige warme saus geeft het naar een nog hoger plan tilt. Want de instrumentatie is prachtig maar blijft nog net teveel los zand. Mis de mixmagic die welliswaar zeldzaam is in de opnamebranch(weet er alles van uit ervaring)