The Sundays - Blind (1992)

Na hun fantastische debuut en hun optreden in Paradiso ttv dit album wilde ik absoluut met Harriet trouwen, maar dat neemt niet weg dat deze plaat het niveau van Reading, W+A bij lange niet haalt en hun derde en laatste plaat al helemaal niet.
Daarna nooit meer iets van gehoord, en gezien de regressie in kwaliteit misschien beter zo.
Maar vergeten doe ik je nooit meer Harri!!

Trouwen met Harriet was wat moeilijk want ze was destijds al getrouwd met Sundays gitarist David Gavurin. Maar ik begrijp je gevoel, Heather Nova kon ook voor dat soort gevoelens zorgen

Dit is net als het debuut ook een prima album, sterker nog ik vind de drie albums van The Sundays allemaal prima te pruimen. Het debuut werd destijds helemaal de hemel in geprezen in Indie land en de latere albums verdwenen wat naar de achtergrond.Niet helemaal terecht want ook van dit album zijn destijds 500.000 exemplaren verkocht en dat is toch een fraaie score. Ik vind het album wat donkerder en atmosferischer dan het debuutalbum. Eerder Cocteau Twins (light) dan The Smiths.

Mensen zien hier ook wel de band Mazzy Star in. De stem van Hope Sandoval komt wel dichtbij, vooral in Wild Horses.

Mijn eerste kennismaking met The Sundays was via een gratis compilatie-cd'tje van CJP, een organisatie die scholieren en studenten korting gaf op cultuur. Daar stond 'I Feel' op, het enige nummer op die cd dat me na al die jaren bijgebleven is. Want hoe jong ik toen ook was, die stem van Harriet Wheeler, de trage opbouw van het nummer, die gitaarsolo in het midden van het nummer... Ik was gepakt, ontroerd, overtuigd. Kippenvel.

Het volledige album 'Blind' ben ik gek genoeg jaren later pas gaan zoeken. Tijdens een muzikaal ontdekkingstripje naar Londen hoorde ik plots 'Summertime' van The Sundays uit de speakers van de HMV knallen. Wacht eens... Ik kende die stem! En jawel, dat bleek de voorbode te zijn van de derde cd van The Sundays. Ik ben na dat weekendje thuisgekomen met 'Summertime' op rode vinyl en het voornemen om alsnog naar 'Blind' te zoeken die - gek genoeg - op dat moment nergens te vinden was in Londen.

Groot was mijn verbazing toen ik de cd een tijdje later in de uitverkoopbakken van de plaatselijke Free Record Store vond. En de magie van 'I feel' werkte nog steeds. Ik kreeg tranen in mijn ogen van ontroering tijdens het luisteren, net als bij 'Goodbye' en die vele andere mooie nummers op de plaat.

Komt het doordat ik via 'I feel' en 'Blind' The Sundays leerde kennen? Omdat de dingen die je in je jeugd ontdekt, je meer en langer bij blijven? Want in tegenstelling tot de scores hier vind ik 'Blind' eigenlijk de beste van de 3 'The Sundays'-platen.

Het album Blind is het tweede album van de band The Sundays die in totaal slechts 3 albums heeft uitgebracht. De groep bestond uit zangeres Harriet Wheeler, gitarist David Gavurin, bassist Paul Brindley en drummer Patrick Hannan. Het debuut Reading, Writing and Arithmetic was een voltreffer en ook Blind werd goed onvangen. De muziek past uitstekend bij het tijdsbeeld van 30 jaar geleden.

I Feel is een wat ingetogen dromerige song vol melancholie. Het nummer gaat over een zoektocht naar verlangens en emoties in een hectische wereld. (8)
Goodbye gaat over afscheid nemen van het verleden. De song is emotioneel en kwetsbaar met een fraaie melodie. Een favoriet op het album (8,5)
Life and Soul is met erg gevoelige en serene zang getooid. Dat past goed bij de tekst waarin iemand naar zichzelf op zoek is. (8)

Bijna iedereen is regelmatig op zoek naar ‘More’ in het leven. Deze song is dat ook op zijn eigen emotionele manier. Mooi hoe de stem van Harriet Wheeler danst met de muziek. (8)
Hoe houd ik mijzelf staande op de steeds veranderende aarde. In het melancholische nummer On Earth wordt daar naar gezocht. Erg fraai en ontspannend (8,5)
God Made Me, maar is dat wel echt zo? Waarom zijn dingen zoals ze zijn. De band vliegt er met wat sarcasme over heen. Een wat speelse melodie. (8,5)

Love is op de meeste albums een belangrijk thema. Complex maar belangrijk. Een meer intieme dromerige track die gaat over kwetsbaarheid en verlangen. (8)
Daarna de zoektocht naar persoonlijkheid in What Do You Think? Hetgeen weer is gegoten in een prettige melodie (8)
24 Hours gaat over hoe de tijd vliegt en hoe snel het leven voorbij is. Iets waar ook ik verbaasd over ben. De melancholische melodie is de punt op de i. (8,5)

Blood on My Hands beschrijft het thema schuldgevoel en fouten in het verleden. Spijt en verantwoordelijkheid nemen is belangrijk. Het nummer is minder speels en heeft een serieuze toon, (7,5)
De zoek naar troost en vergeving staat centraal in afsluiter Medicine. Waarmee kan ik pijn verlichten? De sfeer is hoopvol, de melodie voelt kwetsbaar. Een betoverende song. (8,5)

Conclusie
Blind van The Sundays is een prachtig album dat melancholie, introspectie en kwetsbaarheid combineert met betoverende melodieën en Harriet Wheeler’s unieke zang. Elk nummer vertelt een eigen verhaal, van afscheid en verlangen tot schuldgevoel en hoop. Het album is een tijdloze reis vol emotie, perfect voor liefhebbers van dromerige, gevoelige muziek. Zeker een aanrader voor wie houdt van rustgevende en diepgaande alternatieve pop. Luister en laat je meevoeren door deze parel uit 1992!

Waardering 8,2