Sequoyah Murray - Before You Begin (2019)

Sequoyah Murray is nog jong met zijn 22 jaar en komt uit een muzikale familie. Dat is goed te horen. Wat het meest opvalt is zijn stem: warm en diep. En ook zijn verschijning in de videoclip bij Penalties of Love is kleurrijk.

Het lijkt er dus op dat we een bijzondere, veelbelovende nieuwe artiest mogen verwelkomen.

Zijn EP Penalties of Love viel al op, en nu is er het debuutalbum Before You Begin, dat met zijn dikke half uur ook nog niet bepaald een lijvig werkje genoemd kan worden. Wel een opvallend werkje.

Het doet me denken aan artiesten als Petite Noir of serpentwithfeet, en toch ook weer niet. Uitdagend? Vernieuwend? Misschien. Grimes schijnt een inspiratie voor wat betreft de productie geweest te zijn zegt hij zelf.

Alleen al de korte opener Here We Go: is die gast echt 22 jaar?! Galmend, klassiek, en wow... die stem.
Op het tweede nummer I Wonder gaan mijn gedachten alle kanten op: waar moeten we dit nu onder scharen? Ik hoor wat jaren '80 invloeden, maar wel heel erg geplaatst in het nu.

En zo gaan de de nummers die volgen telkens maar door: hoe en waar plaats ik dit?! En hoe vind ik het nu eigenlijk echt? Ik bewonder het, ik vind het spannend, ik vind het goed. Maar er zijn ook momenten dat ik denk: tja, leuk, maar toch ook weer niet helemaal mijn ding.

Is het niet té arty? Wat te geforceerd allemaal? Of is dit juist uitdagend en prikkelend?! Ik ben er allemaal nog niet uit en dat maakt het heel interessant.

Before You Begin is hoe dan ook een goed album, waar veel in te ontdekken valt, maar wat tegelijkertijd ook wel weer vertrouwd klinkt. Misschien is dat de kracht er wel van.

Dit gaat nog wel even blijven schuren denk ik en mijn waardering kan nog alle kanten op. De vraagtekens duiken niet voor niets telkens weer op.

Volledig eens met je review Eric, perfect verwoord. Wel begin ik op 3,5* Interessante plaat. Begrijp de associatie met de namen die je noemt, op bandcamp wordt Arthur Russell ook genoemd. Bij de openingstrack veerde ik op, dit kon wel eens heel interessant worden. Voor mij toch te chaotisch en wisselvallig.

Ik geef het de voordeel van de twijfel en rond af naar 4*.

Maar dit zou een artiest kunnen zijn die met nog erg mooie dingen gaat komen. Aan de andere kant: dat dacht ik ook van Petite Noir en zijn album is toch al weer van vier jaar terug (er is nog een Ep verschenen), en hoe zou dat verder gaan?!

Bij dit soort albums weet ik nooit goed wat nu echt is en wat nu een beetje geforceerd bedacht is. Daardoor wel interessant.

Ik hoor Russell zeker ook terug in (bijv.) "Sunflower (I Love You More)" en "Let's Take the Time".

"Blue Jays" is overigens wel een puike track.

Na een prima EP hier het eerste gehele album van deze bijzondere artiest. Ik heb het gevoel dat ik luister naar een soort combinatie van George Michael en Benjamin Clementine. Of eerder een Clementine-light. Eigenlijk hebben alle nummers wel iets boeiends, maar houdt het niet overal die aandacht even goed vast bij mij. Veelal apart, soms wat bombast en iets gekkigs. En daar de donkere, warme stem aan toegevoegd.