The Byrds - The Very Best Of (1997)

hmmm mijn favorite byrds nummer "have you seen her face"staat er niet op dan liever het uitgebreidere "The Essential Byrds"....

Tja, over smaak valt natuurlijk te twisten. Ik zie ook een paar tracks die ik liever in zou wisselen voor andere. Toch is dit een aardige instapper met een lekker lange speelduur, want de meeste Byrds-albums (met uitzondering van de herziene versies met bonus-tracks) zijn veel te kort.
In de serie 'Memory Pop Shop' verscheen eind jaren 80 ook een 'Very best of' met 20 tracks uit de jaren 1965-1968 en die had (hoewel 'Mr. Tambourine Man' en 'Turn! Turn! Turn!' ontbraken) toch een wat betere samenstelling.

Je krijgt hier veel waar voor je lieve geld, dit is inderdaad een prima instapper, maar voor deze band geldt zeker dat je haast al hun reguliere platen kunt aanschaffen, ze zijn toch haast allemaal méér dan de moeite.
Maar dit is hier absoluut geen slechte instapper.

****1/2

The Byrds zijn één van mijn favoriete bands in de jaren '60 en alle songs op deze compilatie zijn absoluut top. Begonnen als folkrockband verwerkten zij later psychedelica en country in hun sound en daarnaast hou ik ook veel van hun samenzang en karakteristieke gitaarsound.
Beste songs vind ik "Eight Miles High", "Goin' Back", "Wasn't Born to Follow" en "You Ain't Going Nowhere".

Prachtig overzicht van de invloedrijke band, met dat unieke gitaargeluid.

Tom Petty, R.E.M., etc. etc. etc.

Dat valt me dan toch tegen zeg. Ik had the Byrds al even niet meer gehoord. Zo uniek is dit toch niet. Ze klinken als de Amerikaans Beatles, maar dan wel die van voor 1967. En dan niet op dat niveau. Het betreft vrij simpele folkrock, later ook countryrock, wel goed uitgevoerd en herkenbaar. Ik vind hun samenzang 27 nummers lang echt te veel van het goede. Positief is dat er een aantal echt goede songs op staan, dan gaat het meestal om de heel bekende nummers.

Invloedrijke band in de folk & countryrock scene, die bijzonder fraaie nummers hebben gemaakt, maar ook wel veel van Dylan hebben " geleend. "
Ik heb het album lange tijd geleden voor het laatst beluisterd en dit blijft toch een band die vele andere groepen heeft beinvloedt.
Ik ga er de komende tijd weer eens voor zitten en kom wel met een waardering.

Inderdaad werd de band gelanceerd als het amerikaans antwoord op The Beatles maar is in mijn ogen nooit een evenknie gebleken.
Hoewel ik dit een prima plaat vind en een paar juweeltjes bevat vind ik The Beatles buitencategorie en The Byrds niet.
De mengvorm van Folk, Psychedelica & Country Rock is behoorlijk geslaagd te noemen, vooral de Dylan compositie My Back Pages, Wasn"t Born To Follow,Chestnut Mare en Chimes Of Freedom vind ik er bovenuit springen.
Heerlijke harmony vocalen trouwens.

The Beatles waren inderdaad buitencategorie maar The Byrds waren creatief ook erg sterk en hun samenzang en gitaarsound zijn om van te smullen.

Precies goed, deze verzameling. Altijd een leuke hippieharmonyband gevonden maar iets te besuikerd om me er echt in te verdiepen. Dan is dit een fijne trip down memory lane. En keurig op één cd gepropt want dubbelveramelaars halen bij mij toch nooit het eind.

Aiaiai ....... geen prachtige singles kantjes als Set You Free This Time , She Don't Care About Time, Lady Friend, Time Between en Have You Seen Her Face maar wel mindere album tracks als The Times They Are A Changin', Chimes Of Freedom, The World Turns All Around Her en het, kwa tekst, later in alle toonaarden betreurde He Was A Friend Of Mine.........

Samengesteld door McGuinn zeker

Je kunt ook niet alles hebben één op zo'n schijfje. Ik heb het vage vermoeden dat je die ontbrekende songs toch wel ergens in je kast hebt? Was die McGuinn een zeiker of zo, gezien je venijn? Domme vraag misschien van een Byrdsleek.

McGuinn was degeen die de kommersjele koers in de gaten hield en het best door de deur kon met de jongens van de platenmij. Die koers vertaalde zich dan meestal in ( in mijn ogen overbodige ) Dylan ( of folk ) koffers omdat ze daarmee doorgebroken waren.

Als Gene Clark fan vind in McGuinn niet altijd netjes. Hij laat zijn naam doorgaans als eerste vermelden bij de credits van Eight Miles High terwijl Gene het nummer schreef en bij Get To You van Notorious heeft hij helemaal maar vergeten te vermelden dat zij het nummer samen geschreven hebben.

En ja, ik heb alle albums remastered met bolustreks in de kast staan .......

Aha, zit de vork zo in de steel. Het vreemde is dat ik vertakkingen van de Byrds zoals Dillard and Clark en de Burritoes beter kan pruimen dan de boom zelf. Bovendien hou ik van bescheiden maar dragende muzikanten zoals Hillman en Kleinow. Clark en Parsons solo spreken natuurlijk voor zich: erreg goed. Clark helemaal vergeten bij mijn ratings maar die zal ik even snel toevoegen.

Ik ben opgegroeid met de Byrds, had vroegâh ( prakties ) alle singletjes, en ben van daaruit mee geëvolueerd. Dat ligt dan toch net even anders. De takken ben ik ook erg op gesteld en kwa de boom zelf was het voor mij afgelopen met Dr. Byrds & Mr. Hyde. De live opnames uit de Fillmore met de White/Parsons/York bezetting vind ik dan nog weer wel goed te pruimen.

Als ik vroeger She Don't Care about Time draaide (uiteraard van single) zong mij moeder altijd mee. Clark heeft veel meer weemoed in zijn stem dan McGuinn ooit gehad heeft - komt Mcguinn bij de slager binnen, denk je meteen oh die komt klagen over de kwaliteit van de steak van afgelopen weekend.

Bij sommige nummers (My Back Pages) werkte het wel, maar vrouwen smolten vaker bij Gene. Dat groene blauwgrasgeneuzel vergeef ik Gene graag - met Doug Dillard werkte het (Thru' the Morning .. bijv) wel. Gelukkig is No Other weer opnieuw uitgebracht op vinyl. Voor die 32 euro is dit natuurlijk een must-have The Complete Album Collection: Amazon.co.uk: Music met alle bonustracks en ook de originele Parsons vocals van Zweet hard bij het paardrijden

Deze staan wel grotendeels op The Essential heruitgave.

Niet mijn soort muziek en band. Wel een aardige verzameling om me eraan te herinneren waarom de hippietijd aan mij is voorbij gegaan. Er zijn maar weinig muzikanten en bands uit de Westcoast die mij konden beroeren. Ja, Moby Grape en daarna Warren Zevon bijvoorbeeld. Maar dat is heel andere koek.

Moby Grape

Is het solowerk van Gene Clark iets voor je?

Dank voor de tip. Zijn tweede elpee vind ik mooi en staat in mijn kast maar daar is ie al jaren niet uit gekomen. Shame on me. Ik zal hem vanavond weer eens opzetten. Of morgen, of...