The Big Moon - Walking Like We Do (2020)

Dit lijkt me wel een interessante release, want Your Light is echt een heerlijke indiesong, verslavend lekker! Ik kreeg een hele brede lach op mijn gezicht bij het zien van de video Let ook op de basket monsters.

Verrassend leuk album van deze dames van The Big Moon. En behoorlijk gevarieerd ook, niet alle nummers pakken me gelijk (tracks 6 t/m 9), maar na 2x draaien is er nog voldoende groeipotentie. Your Light is toch wel een van mijn favoriete nummers van 2019, vooral dat stukje rond 3:54 is pure oorgasme. De buren zullen dan even niet blij met me zijn, maar de volumeknop moet dan toch echt flink omhoog.

De nerdy dame met bril vindt ik het coolst

The Big Moon - Walking Like We Do
De Britse band The Big Moon kiest dit keer voor de pop, maar verleidt meedogenloos met even aanstekelijke als eigenzinnige popliedjes die alleen maar leuker en onweerstaanbaarder worden

Het Britse viertal The Big Moon krijgt hier en daar nog het label punkpop opgeplakt, maar dat is echt verleden tijd. Op Walking Like We Do kiest de band uit Londen immers vol voor de pop, maar wat zijn de popliedjes van The Big Moon leuk en verslavend. In muzikaal opzicht gebeurt er steeds weer wat anders, in vocaal opzicht maken de vier vrouwen van de Britse band indruk en het niveau van de songs is verrassend hoog. Op hetzelfde moment is het nieuwe album van The Big Moon een album vol popliedjes die je na één keer horen voorgoed wilt koesteren. Van perfecte pop naar indiepop met een vleugje new wave en weer terug. Ik kan het echt met geen mogelijkheid weerstaan.

Deze week is het muziekjaar 2020 dan echt begonnen met een mooi stapeltje interessante releases. Van dit stapeltje word ik het vrolijkst van Walking Like We Do van The Big Moon.

The Big Moon is een uit vier vrouwen bestaande band uit Londen, die in het verleden samenwerkte met Marika Hackman en die bij de release van haar debuut in 2017 nog het label punkpop kreeg opgeplakt.

Op Walking Like We Do, het tweede album van de Britse band, heeft The Big Moon haar wilde haren verloren en kiest het vol voor de pop. Dat is altijd even slikken, maar The Big Moon maakt op haar nieuwe album zeker geen 13 in een dozijn pop.

Walking Like We Do staat vol met popliedjes die je na één keer horen alleen maar wilt koesteren. De band rond frontvrouw Juliette Jackson verrast met aanstekelijke maar interessante popsongs en het zijn popsongs die vooralsnog alleen maar beter worden.

De instrumentatie op Walking Like We Do steekt knapper in elkaar dan op de gemiddelde pure popplaat. Veel songs hebben pianoakkoorden als basis, maar zijn vervolgens rijkelijk versierd met elektronica, waar met enige regelmaat een gitaarakkoord doorheen snijdt. Het klinkt keer op keer bijzonder lekker, maar The Big Moon begeeft zich zeker niet uitsluitend op de platgetreden paden.

De instrumentatie op het album zit vol goede vondsten en zit bovendien vol invloeden. Het zijn voornamelijk invloeden uit de jaren 70 en 80, maar The Big Moon verwerkt ze op subtiele wijze in een geluid dat vooral eigentijds klinkt. Associaties met punk heb ik niet bij beluistering van het album, maar invloeden uit de 70s new wave hebben zeker hun weg gevonden naar het geluid van de band. Het is een geluid dat wat mij betreft het etiket indiepop verdient, maar iedereen die de muziek van The Big Moon pure pop wil noemen heeft ook mijn zegen.

In muzikaal opzicht is het dankzij de aanstekelijke klanken en de stiekem verstopte invloeden smullen, maar ook in vocaal opzicht heeft het viertal uit Londen veel te bieden. Juliette Jackson zingt uitstekend, maar wanneer de vier vrouwen van The Big Moon los gaan in harmonieën is het smullen in de overtreffende trap. Het voorziet de muziek van de Britse band van een bijzondere sfeer, maar ook van veel kracht.

The Big Moon blijkt op Walking Like We Do zeker geen one-trick-pony. Het ene moment word je meegesleurd door een hopeloos aanstekelijk popliedjes met flarden new wave en postpunk, het volgende moment tekent de band voor een klassieke popsong, die niet had misstaan in het oeuvre van een willekeurige grootheid uit de jaren 70 of met een eigentijdse popsong. Na één keer horen was ik verslaafd aan de heerlijke popliedjes van het Londense kwartet, maar sindsdien zijn de heerlijke maar ook eigenwijze popliedjes van The Big Moon alleen maar leuker en onweerstaanbaarder geworden.

Producties van popplaten klinken nogal eendimensionaal op het moment, maar het in het Amerikaanse Atlanta opgenomen en door Ben H. Allen III (Bombay Bicycle Club, Belle & Sebastian, Deerhunter) geproduceerde Walk Like We Do klinkt gelukkig anders en weet song na song te verrassen met een geluid dat het hart verovert en de fantasie prikkelt.

The Big Moon heeft het album gemaakt dat HAIM dit jaar nog maar moet zien te maken. De lente is nog ver weg, tot je dit prima album met flink volume uit de speakers laat komen. Heerlijk. Erwin Zijleman

Ik ben nog niet helemaal overtuigd na anderhalve luisterbeurt, maar ik merk wel dat ik bet album "steeds" wil opzetten of luisteren. Het intrigeert op de een of andere manier wel.... We gaan het zien/horen.

Verrassend fijne plaat. De eerste luisterbeurt was niet direct liefde op het eerste gezicht maar deed me wel glimlachen. Nu een paar luisterbeurten verder is de glimlach alles behalve voorzichtig: Van deze muziek wordt je blij van oor tot oor. Lekkere jengelgitaren, af en toe de distortion er in gooien, sympathieke synths, pingelpianootje en her en der een goedgeplaatste blaaspartij (A Hundred ways to land!). Maar los daarvan ook gewoon bijzonder goed gemaakte popsongs. Hij gaat gewoon nog een keer op. En nog een keer. En nog een keer ....

Inderdaad een flinke koerswijziging, maar wel veel mooie sfeervolle popsongs. En prachtige samenzang ook.
Gewoon een mooie plaat.

Mooie plaat, inderdaad. Deze sympathieke band, bestaande uit vier dames uit Londen, brengt met Walking Like We Do een fris, geïnspireerd klinkende opvolger voor het in 2017 verschenen Love in the 4th Dimension. In de tussentijd heeft de band, naast het opnemen van de nieuwe liedjes uiteraard, o.a. getoerd met Pixies. Dat zal hen, wat hun live-performance betreft, zeker geen windeieren hebben gelegd. Ik verwacht dan ook dat ze live wat steviger uit de hoek durven komen, want als ik toch een puntje van kritiek mag geven, is dat het soms wat dof klinkt.

Toch is het niet al te gepolijst. Sommige songs doen me bijvoorbeeld wat aan First Aid Kit denken (vooral een aantal zanglijnen, zoals in Waves). Toch klinkt het wat rauwer, en daar ben ik niet rouwig om.

De dames doen eigenlijk alles meer dan behoorlijk, van de uitgekiende instrumentatie tot de vaak wat ironische teksten waar behoorlijk wat humor in schuilgaat. Zelfspot en -ironie lijkt hen sowieso niet vreemd te zijn.

Na een frisse opener is Your Light meteen een hoogtepuntje, met die fraaie climax richting het einde van de song. Dog Eat Dog heeft daarna een aanstekelijk ritme en relevante tekst; Why is een popsong die aanzet tot meezingen. Daarna is het even wachten op een volgend hoogtepunt, met Holy Roller. Het album weet vervolgens fraai af te sluiten met het uitbundige A Hundred Ways to Land (waarin de albumtitel te horen is, trouwens), en mijn stiekeme favoriet ADHD, met een even simpel als doeltreffend refrein:

"Is it really you or is it me;
Or is it ADHD?
ADHD, is it you or is it me?
I don't have to think;
I know."

3,5 sterren