The Hu - The Gereg (2019)

Mongoolse rock band die traditionele instrumenten combineert met de specifieke keelzangen en mengt met aardig wat westerse rock invloeden om zo een geheel eigen klank te vinden.
Ze hadden al enkele YouTube hitjes te pakken (https://www.youtube.com/watch?v=v4xZUr0BEfE) en met dit eerste album hoop ik dat ze voor lang vertrokken zijn.

Op de dag dat The Who aankondigde dat men ook weer een plaat uit zou brengen, zat ik reikhalzend uit te kijken naar die andere Hu wiens debuut eindelijk uitkwam. Ik ben wel wat verbaasd dat er op MuMe nog geen aandacht was voor deze band. Er hangt immers al maanden een (voor dit type muziek) behoorlijk grote hype rond hen. Ze hebben nog voor een debuutplaat zo ongeveer elk groot metalfestival in Europa al aangedaan. Het concert in Melkweg oude zaal verkocht uit binnen twee weken. En dat allemaal op basis van slechts twee singles, die beide miljoenen keren bekeken werden op YouTube. De combinatie van traditioneel Mongoolse muziek en pop/rock/metal is natuurlijk al eerder gedaan (Hanggaï, Tengger Cavalry, Les violons barbares) maar over de verpakking is dit keer goed nagedacht. De liedjes zijn grotendeels stevig aangezet maar zeker niet ontoegankelijk (sterker: ze moeten eerder oppassen dat het soms niet té gladjes wordt). Verder vormt het hele motorbende-image eromheen in combinatie met wijdse steppenvlaktes ook visueel een fraai plaatje. Kortom, hier moet volgens mij echt wel een publiek voor te vinden zijn. Vooralsnog kom ik tot een nette vier sterren.

Zeer goeie plaat. Moeilijk om slechts 2 favoriete tracks te selecteren...

Oei dit kan wel eens een zeer aangename kennismaking worden, want zojuist Yuve Yuve Yu, maar vooral Wolf Totem mogen beluisteren. Dit smaakt zeker naar meer. "Aziatische metal" (niet denigrerend bedoeld, want denk aan BABYMETAL)) als ook inheemse instrumenten, daar kun je me wakker voor maken.

Naar aanleiding van een reactievideo van een zanglerares op YouTube (The Charismatic Voice, voor wie het interesseert) ben ik deze plaat gaan luisteren en ik ben zeer positief verrast. Vocaal zeer interessant en het ritmische karakter van de muziek spreekt me wel aan. Met metal heeft dit mijns inziens niks te maken, maar de agressie van bijvoorbeeld Wolf Totem zou metalfans zeker kunnen aanspreken.

Ik zit momenteel met mijn gezin in een vakantiepark in Alanya en dit album schalt nu ' s avonds door het park. Ik heb er nooit heel veel mee gehad, Wolf Totum vond ik erg goed maar het hele album was wat veel. Maar nu,, met een biertje, tussen de vakantiegangers is dit een hele verademing na alle slechte muziek waar je hier de hele dag mee wordt doodgegooid:)

Bij het eerste nummer hoor ik altijd: KINDEREN GAAN NIET IN DE SAUS! Maar dat zullen ze wel niet bedoelen…