MIKA - My Name Is Michael Holbrook (2019)

De nieuwe single 'Tomorrow' is net uitgebracht. Het klinkt vertrouwd. Dit is een Mika die iets meer terug naar z'n roots gaat, wat ik alleen maar kan toejuichen, geen fan van z'n werk de laatste jaren. Toch mis ik de aanstekelijkheid van z'n eerste twee albums. Noch 'Ice Cream', 'Tiny Love' of 'Tomorrow' blijven écht hangen. Het potentieel is er, de stem is er, het ritme is er, maar muzikaal ontbreekt toch die finale Mika-touch. Althans naar mijn gevoel.

Wel, 'My Name is Michael Holbrook' mag dan wel geen 'Life in Cartoon Motion' zijn, het is absoluut het beste album sinds 'The Boy Who Knew Too Much'. En het brengt ook de Mika van weleer terug, in al z'n aspecten, in die zin dat hij een tweede adem gevonden lijkt te hebben. En met een pak meer volwassenheid. Voorlopig een (strenge) 3, met groeipotentieel.

Ik vind dit ook wel een goed album eigenlijk. Knallers uit zijn eerste periode, zoals Relax Take it Easy en Grace Kelly, missen hier wel op, maar dit album heeft een heel aangenaam geluid waar ik prima naar kan luisteren. Het enige nummer dat ik minder vind is Blue. Het beste nummer hierop is Sanremo.

Deze artiest wordt vrij laag gewaardeerd op MuMe , maar dat is toch wat onterecht. Zeker, het is consumptiepop en andere koek dan Tom Waits of Dylan. Maar toch, in deze tijd van ene oor in andere uit, klinken zijn albums toch zonder uitzondering onderhoudend, verzorgd en met altijd een paar prima songs. Ook dit album weer. Waarvan akte!