Acid Reign - The Fear (1989)

De eerste band van onze marathon waarbij we min of meer eendagsvliegbandjes onder de loep nemen en het is een geslaagde start te noemen. Acid Reign kende ik echt alleen van naam. Ondanks dat het geluid wat rammelend is en zeker de drums er soms lelijk in gemixt zijn, mag dit debuut er absoluut wezen. De heren zijn echt een stuk creatiever dan op het eerste gehoor lijkt. De riffs zijn ok, maar vooral de netjes getimede breaks, de wisselingen en solo's zijn absoluut smaakvol. De humor kan ik ook wel waarderen. Ik vind het altijd wel fijn als er zo'n korte opener is die je even op het verkeerde been zet. Qua originaliteit zit het eigenlijk wel redelijk goed. Bij de naargeestigere nummers proef je een Sanitarium achtige sfeer van Metallica. De songs zijn op z'n minst dik in orde. Hier en daar komen wel echt ijzersterke nummers naar voren, zoals de titeltrack. Sterk begin!

Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*

Eigenzinnig debuut van deze Britten. Het is aan de ene kant ruwe rammelthrash, maar aan de andere kant is het ook zeer technisch en afwisselend. Alsof Annihilator een dosis punk voor het ontbijt heeft genuttigd en een Brits accent ontwikkelde. Vooral het titelnummer is van bovengemiddelde klasse, maar ook het vloeiend in elkaar overgaande All I See/Lost In Solitude is fenomenaal. De zang is weinig verheffend en de drums zijn soms bijzonder onstrak, maar als het er hard in gaat, dan speelt de band een originele bak gave muziek met een intensiteit om U tegen te zeggen. Leuke verrassing!