Samantha Whates - Waiting Rooms (2019)

“The waiting is over” staat op de binnenkant van het klaphoesje van Waiting Rooms te lezen. Gelukkig voor Samantha, maar zeker ook voor mij, heeft haar fraaie debuutalbum Dark Nights Make for Brighter Days eindelijk een opvolger gekregen.

Samantha heeft in het verleden veel tijd doorgebracht in verscheidende soorten wachtkamers en regelmatig ontstonden daar ideeën voor nieuwe songs. Ze kwam op het idee om die songs als het ware “terug te geven” aan de omgeving waar ze ontstonden. In zes livesessies opgenomen in de periode juni 2017 tot begin dit jaar.

Sommige songs konden lang rijpen zoals Dark Waters, wat al een aantal jaren oud is. Net als op haar debuut speelt haar broer Douglas een belangrijke rol, hij speelt niet alleen shruti, elektrische en staande bas, maar is ook verantwoordelijk voor een zestal wonderschone arrangementen.

Haar naam zal waarschijnlijk bij weinig Nederlandse muziekliefhebbers een belletje doen rinkelen. Ze werkt echter al heel lang samen met Josienne Clarke, die samen met Ben Walker lange tijd een bekend folkduo vormde. Samen maken de dames deel uit van het interessante kwartet PicaPica.

Samantha beschikt over een van de mooiste stemmen, die ik ken, waarmee ze me geregeld kippenvel bezorgd, vooral in Sailors, Dylan’s Truth en Sometimes Somethings. Misschien een boude uitspraak, maar ik denk dat Nick Drake trots geweest zou zijn, als hij laatstgenoemde song geschreven zou hebben.

Wellicht had haar carrière al een grotere vlucht genomen als haar debuut niet in eigen beheer was uitgebracht, maar op een gerenommeerd label. Gelukkig zag deze keer het label WONDERFULSOUND, bekend van onder andere singer-songwriter Nev Cottee, wel terecht brood in om het album uit te geven.

Toeval of niet, Waiting Rooms verschijnt een week voor In All Weather van haar goede vriendin en collega Josienne Clarke, beide albums behoren voor mij tot de allermooiste albums, die ik dit jaar hoorde.

Je waant je in de jaren'70 met deze (Britse) jazzy-folksongs; prachtig vertolkt doot Samantha Whates. Ik had me wel mooi geleken, als zij een duet zou zingen met Nick Drake. 'Keep on dreaming!'

Ontstaan in wachtkamers, maar het klinkt ook als muziek voor wachtkamers. Of voor in een rustig cafeetje waar je een koffie drinkt. Prima achtergrondmuziek, maar echt hiernaar luisteren zie ik mijzelf niet doen. Nick Drake in een adem noemen vind ik teveel eer voor deze dame.

Dit achtergrondmuziek noemen vind ik te weinig eer voor deze dame.

Luister al zo'n 45 jaar naar Nick Drake en durf dan ook te stellen dat Sometimes Somethings zeker niet misstaan had in diens oeuvre. Wat ik trouwens vergeten was in mijn recensie te vermelden is, dat de gitaar op het einde van Sailors erg aan Nick Drake doet denken.

Maar goed, het blijft altijd gewoon een kwestie van smaak.

Die nummers even geluisterd, maar ik hoor het echt niet. Nick Drake hoor ik dan bijvoorbeeld meer terug in de nieuwe plaat van The Tallest Man On Earth, vooral op het nummer I’ll Be A Sky.

Misschien over een jaar of dertig.

Ik haalde Nick Drake aan met name om de folky en jazzy klankkleuren, bepaard gaande met een ongedwongen, basic-opgenomen productie, die ik ook gewaar op bijvoorbeeld Drake's Bryter Layter. Ik vind wel dat de composities van dit album, op een enkel nummer na, nog wel te kort schieten om met Nick Drake te kunnen worden vergeleken, maar er zit zeker potentie in deze Schotse dame.
En ik realiseer me als geen ander, dat wanneer je de naam Nick Drake benoemt, dat je je dan direct op drijfzand begeeft.