Ben Watt - Storm Damage (2020)

Ben Watt is een oudgediende, tijdens zijn studie aan de universiteit van Hull begon hij in 1981 op negentienjarige leeftijd zijn carrière als singer-songwriter en bracht twee jaar later zijn debuutalbum North Marine Drive uit en werd vergeleken met John Martyn en Tim Buckley.

In de tussentijd had hij op de universiteit zijn toekomstige vrouw Tracey Thorn leren kennen. In 1984 debuteerde ze samen als het duo Everything But the Girl met het fraaie album Eden. In de vijftien jaren erna verschenen ook nog prachtplaten van hetzelfde niveau als Idlewild, Amplified Heart, Walking Wounded en Temperamental.

Na het stoppen van het duo begon Watt een carrière als radio-dj op BBC6, als producer en startte zijn eigen techno en deep house platenlabel Buzzin' Fly Records (vernoemd naar het Tim Buckley liedje). Ook als auteur bewees hij zijn mannetje te staan. Hij schreef twee memoires, “Patient”, waarin hij gedetailleerd zijn bijna dood ervaring begin jaren beschrijft. Daarnaast nog een dapper gedenkschrift over het huwelijk van zijn ouders, getiteld “Romany and Tom”, dat in 2014 genomineerd werd voor de prestigieuze Samuel Johnson Prize.

In datzelfde jaar verscheen eindelijk na 31 jaar zijn tweede soloalbum Hendra. Snel hierna volgde Fever Dream, waaraan onder anderen Bernard Butler (Suede) en Marissa Nadler meewerkten. Storm Damage is intussen zijn vierde album en zijn fraaiste.

De opgewekte single Figures in the Landscape ging de albumrelease reeds vooraf. De strekking van de teksten zijn over het algemeen minder opgewekt. Watt over de reeds vrijgegeven single : “The song is a call to action in response to feelings of powerlessness. I wrote it in a period of personal crisis and political upheaval. The random nature of both can leave you feeling insignificant, lacking agency in the world, but in the end I guess you have a simple choice: to get up and celebrate what you have, or get out and take issue with it.”.

Ook de titel verwijst naar die periode dat het minder goed met hem ging. Gelukkig eindigen niet alle teksten in treurnis zoals bijvoorbeeld Irene, waarvan het refrein moeilijk uit je geheugen te verbannen is. Watt weet trouwens als geen ander elektronica op een organische manier in te passen in zijn muziek. Op afsluiter Festival Song maakt hij gebruik van een Challen piano uit 1874.

Ondanks de vaak serieuze ondertoon van de teksten voelt Storm Damage aan als een warme deken.

Ben Watt live:

21-03 AMSTERDAM: Tolhuistuin
22-03 BRUSSEL: Botanique Rotonde

Heel goed bevallen vanochtend vroeg op werk naar m'n werk. Vanavond nog eens draaien. Lura - mooie recensie hierboven, plak je er nog een stem aan vast of is het te vroeg?

Waarschijnlijk stop ik met stemmen geven. Ik plaats ook geen waardeoordeel op mijn blog. In feite geef je iedere keer een beoordeling voor je eigen smaak.

Ik vind 'Balanced On A Wire' wat weg hebben van Rare Bird's Sympathy

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ben Watt - Storm Damage - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ben Watt - Storm Damage
Ben Watt speelde in Everything But The Girl vooral tweede viool en ook zijn soloalbums waren lang niet altijd interessant, maar het eerder dit jaar verschenen Storm Damage is echt prachtig

Ik was voorbereid op heel veel elektronica en een flinke dosis beats, maar Storm Damage van Ben Watt is vooral een organisch klinkend album. De Britse muzikant heeft een mooi en warm geluid in elkaar gesleuteld waarvan de basis warm en organisch is, maar er aan de oppervlakte ook ruimte is voor elektronica. Het klinkt prachtig en ook de stem van Ben Watt valt zeker niet tegen, maar het zijn vooral de razend knappe songs die Storm Damage flink boven het maaiveld uit tillen. Het zijn intense songs vol melancholie, maar ook songs die nooit de makkelijkste weg kiezen en de fantasie daarom stevig blijven prikkelen.

Ik ben altijd een groot fan van de Britse band Everything But The Girl geweest en dan met name van zangeres Tracey Thorn. Op de eerste albums mocht haar kompaan Ben Watt ook wel eens een nummertje zingen en daar begreep ik niets van. Ook Ben Watts beschikte over een aardige stem, maar het was natuurlijk geen vergelijk met de zwoele en soepele stem van Tracey Thorn.

Het is een beetje alsof Barcelona Lionel Messi als keeper opstelt zodat de keeper van de ploeg ook eens lekker mag voetballen (vergeef me deze voetbal analogie uit het pre-corona tijdperk).

Mijn sympathie voor Ben Watt nam in de jaren 90 nog wat verder af toen hij Tracey Thorn probeerde te overstemmen met dansvloer beats, wat overigens wel zorgde voor een opleving van Everything But The Girl (en voor de ondergang).

Diezelfde Ben Watt dook eerder dit jaar op met een soloalbum, dat ik heb laten liggen, vooral omdat ik nog meer dansvloer escapades verwachte. Ik heb het album vorige week toch maar eens van de stapel gepakt en was direct aangenaam verrast door Storm Damage.

Ben Watt maakt inmiddels al een hele tijd soloalbums, maar de albums die ik een jaar of tien geleden beluisterde waren vooral gevuld met beats en elektronica en niet mijn ding. Sinds een aantal jaren heeft Ben Watt echter zijn oude vak van singer-songwriter weer opgepakt en dat gaat hem goed af. Ik moet nog goed luisteren naar de twee voorgangers van Storm Damage, maar het eerder dit jaar verschenen soloalbum van Ben Watt is een uitstekend album.

Het is een album waarop elektronica niet langer de basis vormt van de muziek van de Britse singer-songwriter. Deze basis wordt gelegd door een subtiel spelende ritmesectie, waarin vooral de contrabas zorgt voor warmte. Op deze basis zijn vervolgens mooie piano en gitaarpartijen gestapeld, waarop Ben Watt vervolgens ook nog een laag elektronica heeft geplaatst.

Het voorziet Storm Damage van een warm en rijk geluid, waarin organische klanken en elektronica fraai samenvloeien. Het is een geluid dat wordt gecombineerd met de zang van Ben Watt, die vergeleken met zijn jongere jaren aan kracht en doorleving heeft gewonnen. Storm Damage is een album vol melancholie. Ben Watts kreeg te maken met een aantal tegenslagen in zijn persoonlijke leven en ook de staat waarin het Verenigd Koninkrijk de afgelopen jaren verkeert is niet altijd een reden tot vreugde.

Zeker in de ingetogen en wat weemoedig klinkende songs heeft Storm Damage wat van de vroege albums van David Sylvian, maar Ben Watt is ook niet vies van wat lichtvoetigere en meer uptempo songs en ook invloeden uit de Britse folk van weleer klinken door. Het zijn songs die dieper graven dan die van het legioen jonge mannelijke singer-songwriters dat het VK momenteel bevolkt.

De instrumentatie is niet alleen mooi en stemmig, maar ook avontuurlijk en ook de songstructuren op het album zijn zeker niet alledaags. Ik vond Storm Damage al mooi toen het album even op de achtergrond voortkabbelde, maar sinds ik het nieuwe album van Ben Watt uitsluitend met volledige aandacht beluister, ben ik echt onder de indruk van de schoonheid en de intensiteit van de songs. Wat herinneringen uit het verleden zorgden ervoor dat ik Storm Damage makkelijk aan de kant schoof eerder dit jaar, maar wat is het een prachtalbum. Erwin Zijleman