The Polyphonic Spree - The Fragile Army (2007)

Vette hoes!

Ben toch wel weer benieuwd, ook al luister ik het debuut nooit meer en greep de tweede me ook niet zo.

Ze zijn terug: Tim DeLaughter en zijn Happy Joy Joy club.... ofwel The Polyphonic Spree.
Blij mogen ze weer zingen en springen. Blij mogen ze weer over de velden huppelen onder fijne samenzang (zouden ze 3 jaar op stal hebben gestaan?).

Om even verder te gaan op het vorige album horen we 29 seconden Together We're Heavy, maar dat was toen want nu zijn we een Fragile Army.
Op Running Away weer die fijne happy samenzang. Groots, groter, grootst. Af en toe een flard scheurende gitaar en het feest is weer begonnen. Welkom bij de kerkdienst van The Polyphonic Spree met als voorganger Tim DeLaughter.
Get Up and Go is wat meer glamrock en doet me qua gekte een beetje aan Arcade Fire denken: of is dit nu vloeken in de kerk? In dat geval heb ik niks gezegd.
The Fragile Army neemt gas terug en opent op de piano. Ook hier onvaste zang van DeLaughter die me toch weer doet denken aan Arcade Fire. Vervolgens bouwt het nummer zich uit en halverwege slaat het zelfs compleet om in een cabaretesque-achtig iets. Uiteraard eindigen we groots met een hoop samenzang en trompetgeschal.
Younger Yesterday is een lekker popnummer. Het waaiert weer een hoop kanten op en klinkt majestueus. Pompeus? Ook goed. Je moet er een beetje tegen kunnen dat wel, maar liefhebbers van de vorige 2 albums kunnen dat.
We Crawl begint weer intiem op piano en krijgt snel bijval van harp en fluit. En dan mag het orkest weer gaan inzetten en ook de enorme band wil niet toe blijven kijken natuurlijk.
Oh I Feel Fine swint lekker door en kent weer wat tempo-wisselingen die het nummer behoeden van saaiheid. Handen in de lucht en meezingen maar. Heeft u een tamboerijn in huis zeker erbij pakken zou ik zeggen.
Guaranteed Nightlite zet de kerkdienst voort. Piano, samenzang en vooral letten op wat DeLaughter van ons verlangt. Tegen het einde van het nummer nog even vrolijk fluiten. Don't Worry Be Happy............. het leven is mooi.
Vervolgens gaan we het op Light to Follow een beetje anders aanpakken. De muzikale begeleiding is hier anders, donkerder en spannend. De band probeert duidelijk nieuwe dingen uit en dat bevalt mij uitstekend op deze manier. Om de oude fans niet te vervreemden eindigen we weer lekker uitbundig.
Watch Us Explode (Justify): als titel klinkt dat nogal naar. Er gebeurt gelukkig niks en het nummer is op zich best o.k. te noemen.
Overblow Your Nest klinkt weer een beetje als Mercury Rev. Het blijft 3 minuten lang een rustig nummer, maar de laatste anderhalve minuut zetten we toch flink in en hebben we alnog de bombast die deze band nu eenmaal kenmerkt.
The Championship eindigt het album in stijl: samenzang en groots en daarmee is section 32 dus de laatste bijdrage aan deze cd. Het volgende album kan rustig verder met section 33 wat mij betreft want ik vond het de moeite waard. Hier en daar verkennen de dames en heren nieuwe wegen zonder hun eigen geluid te verliezen. Het tweede album vond ik beter dan het debuut en dit The Fragile Army is een uiterst solide vervolg daarop.
Ik ben de volgende kerkdienst graag weer van de partij!

Eindelijk!!
Ik vroeg me pas af of ze nog actief waren, aan het hoesje te zien zijn de Teletubby-achtige jurken verdwenen.

voor de liefhebbers hiervan: mag ik jullie ook verwijzen naar Tripping Daisy, groepje waar Tim De Laughter vroeger inzat.

In 2004 verraste dit gezelschap neo-hippies mij met het album Together we're heavy. Ik was dan ook erg benieuwd naar dit langverwachte vervolg.

Met name de eerste helft van dit album weet bij mij eenzelfde extatisch gevoel op te wekken als zijn voorganger. Daar horen we pakkende liedjes met machtige koortjes, harpriedels en kekke trompetjes overgoten met een bombastische gospelsaus. Dit gedeelte is zeker 4,5* waard.

De tweede helft is helaas wat minder (maar zeker niet slecht). Vooral de wat goedkoop aandoende toetsenpartijen passen wat mij betreft niet zo goed binnen de muziek van The Polyphonic spree. Een nummer als Light to follow komt hierdoor nauwelijks uit de verf. De tweede helft krijgt van mij 3,5* en iedereen die een beetje kan rekenen kan dan wel raden wat mijn eindoordeel is.

Een 8*?

Ik heb deze net eens terug beluisterd en mijn God, dit is toch wel drukke muziek. Op zich zijn de composities, de nummers best goed, en als ik een nummer als We Crawl op gitaar speel thuis is dat echt mooi. Dus 4* voor de nummers, een halve eraf omwille van het gebrek aan rustpunten in de muziek.


Terzijde, ik heb ze eens live gezien en dat was echt een heel goed optreden; Daar werkt die bombast en zonneschijn wel. Vraag me af of ze nog eens deze kant uitkomen? Het is natuurlijk wel veel werk, een half vliegtuig charteren