Gareth Liddiard - Strange Tourist (2010)

Een zanger waar ik nog nooit van had gehoord , deze Gareth Liddiard. Maar hij moet de frontman zijn van de Australische band 'The Drones' , die vooral in het thuisland een goede reputatie heeft. Maar het zegt mij ook niets.
Maar 'Strange Tourist' is dus het solo album van Gareth Liddiard. Hier op MM staat als stijl 'rock', nou het is alle behalve rock. Echte singer songwriter, wat alt folk achtig. enkel Gareth met zijn gitaar.
Het is mooi en ingetogen akoestisch gitaarspel, goede teksten (bijgeleverd in een mooi boekje) enzeer indringende zang, dat zijn de eerste opvallende aspecten die opkomen bij het horen van 'Strange Tourist', .Maar het is allesbehalve lieflijke folk, zowel tekstueel als muzikaal. Dus geen gewone liefdesliedjes, alle acht nummers gaan over veel meer dan dat, Gareth Liddiard laat horen politiek en maatschappelijk erg betrokken en tegelijkertijd erg kritisch te zijn. Dus dat betekent ook geen vrolijke deuntjes, het album ademt een sfeer in echte mineur uit. Wat verder opvalt is de lengte van de nummers. Voor 8 nummers heeft Gareth Liddiard meer dan een uur nodig, dus er zitten nogal wat lange nummers bij, één meer dan 8 minuten. twee meer dan 9 minuten en voor het laatste nummer heeft Gareth Liddiard zelfs meer dan een kwartier nodig. Gareth Liddiard heeft iets te vertellen over de maatschappij, neemt daar de tijd voor en doet dit op een zeer indringende wijze. Je moet daar van houden,de ruwe zang, het indringende gitaarspel, maar als je je er aan over geeft is het een zeer authentiek album.
Voor de liefhebber, zal ik maar zeggen.