Takafumi Matsubara - Strange, Beautiful and Fast (2019)

Holy Shit. Dit album!

bandcamp.

Mooie hoes.

Zwaar fan van Gridlink (vorige band van Takafumi) en ook weer zwaar onder de indruk van dit album.

Ik heb meerdere keren hardop moeten lachen vanwege de absolute waanzin van deze plaat. Vreemd, mooi en snel (goede titel dus).

Door de vele gastrollen en (best grote) verschillen in productie lijkt het soms alsof je naar een soort mixtape van verschillende platen aan het luisteren bent. De gastrollen van zangers en muzikanten zorgen voor een mega interessante variatie met als gelijke noemer: waanzin en. snelheid. Oh, en er is een soort van NU-metal rap liedje. Dat was wel vreemd.

Het is absurd dat Takafumi voor een paar jaar geleden nog zijn gitaar aan de wilgen hing (een herseninfectie zorgde voor een gedeeltelijke verlamming van diens hand en nek) en nu terug is met zo'n technisch en geschift album. Oh, hij doet ook weer karate. Dat mocht eigenlijk niet van de dokter.

Toevallig (?) komt dit album tegelijk uit met het (ook best wel geniale) debuut van No One Knows What The Dead Think - waar ex-bandgenoot Jon Chang in zingt. Vreemd eigenlijk dat die niet een van de gastzangers is op Stange, Beautiful and Fast. Had het vast druk.

Conclusie: dit is het meest vermakelijke, gekke, coole, snelle, extreme metal album van het jaar en ik heb nu al zin om deze heel vaak te luisteren.

Heb van deze artiest een album van Congenital Hell (sludge/doom) en twee EP's van Mortalized (grindcore) in de wachtrij gezet. Klinkt erg goed dit soloalbum en opmerkelijk genoeg dat zoiets in het grindcore gebeuren verwezenlijkt wordt. In de langste track, Pull Out My Eyes, is wat van die desolate doom te horen die hij ook beoefend heeft en dat rap-liedje is heel leuk gedaan, breekt even op tot het album explosief afsluit.

Grindcore. Mijn favoriete genre zal het nooit worden (of er moet al gecombineerd worden met andere soorten metal) maar af en toe een plaatje tussendoor doet soms wonderen.

Ik had hier wel flink wat melodieuze gitaarsoli verwacht, zal wel door de titel komen, maar niets van dat al. Gemiddeld gewoon rechttoerechtaan, maar met net genoeg variatie. Rapnummer had voor mij echt niet gehoeven.

Vooralsnog geen cijfer, dan zou ik 'm toch vaker moeten horen en ik weet niet of dat gaat gebeuren...

Een gitaarsolo is over het algemeen uitzondering op de regel in grindcore. Misschien Benighted eens proberen voor iets meer melodie? Dat is deathgrind. Cijfers ken ik alleen toe aan wat ik over de stereo-installatie hoor.

Ken ik niet (zowel het genre als de band), misschien es checken, bedankt.