Will Johnson - Wire Mountain (2019)
mijn stem
19 stemmen
Verenigde Staten
Country / Rock
Label: Keeled Scales
-
Necessitarianism (Fred Merkle's Blues) (4:37)
-
A Carousel Victor (3:18)
-
Gasconade (4:32)
-
Cornelius (4:38)
-
A Solitary Slip (3:57)
-
Shadow Matter (4:31)
-
Chimera (2:32)
-
Need of Trust and Thunder (3:29)
-
To the Shepard, to the Lion (4:59)
-
(You Were) Just Barely You (5:22)
0
geplaatst: 9 oktober 2019, 22:21 uur
Will Johnson levert wederom een prachtig album af. Wat jammer toch dat zo weinig mensen hier zich in zijn werk willen verdiepen.
0
geplaatst: 12 oktober 2019, 14:50 uur
Al járen fan van deze man, helaas de laatste jaren wat in de vergetelheid geraakt bij mij.
Dit album klinkt wel weer erg goed.
Stem volgt.
Dit album klinkt wel weer erg goed.
Stem volgt.
0
geplaatst: 18 oktober 2019, 20:55 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Will Johnson - Wire Mountain - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Will Johnson trekt niet meer de aandacht die hij een jaar of twintig geleden trok, maar zijn nieuwe soloalbum verdient echt alle aandacht
Ik was Will Johnson eerlijk gezegd helemaal uit het oog verloren, maar sinds Wire Mountain hier uit de speakers komt is mijn liefde voor de muziek van de Texaanse muzikant weer helemaal terug. Wire Mountain is een zich langzaam voortslepend en donker album. De gitaren op het album klinken vaak rauw, maar er is ook ruimte voor meer akoestische passages. Het past allemaal prachtig bij de doorleefde stem van Will Johnson en bij de melancholische sfeer van het album. Will Johnson leverde in de jaren 90 en 00 meerdere klassiekers af, maar met Wire Mountain laat hij horen dat hij het nog steeds kan.
Will Johnson stond twee decennia lang in het middelpunt van de belangstelling met bands als Centro-Matic, South San Gabriel en Foxymorons en ook een aantal uitstekende soloalbums van de singer-songwriter uit Texas konden rekenen op veel aandacht en uitstekende kritieken.
Het afgelopen decennium is aandacht voor de muziek van Will Johnson om onduidelijke redenen veel minder vanzelfsprekend, waardoor hij wat uit beeld is geraakt. Ik had zelf eerlijk gezegd ook al een tijdje niet meer gelet op de muziek van Will Johnson, tot zijn nieuwe soloalbum een aantal weken geleden opdook in het lijstje met nieuwe releases.
Het nieuwe album van de muzikant die zijn geboorteplaats Denton inmiddels heeft verruild voor het eveneens Texaanse en wat mondainere Austin, lag een tijdje op de stapel, maar toen ik eenmaal een paar tracks van Wire Mountain had gehoord, was ik snel overtuigd van het nieuwe soloalbum van Will Johnson.
Wire Mountain opent met vrij stevig aangezette gitaarakkoorden en bijpassende drums, maar als Will Johnson gaat zingen klinkt het toch vrij ingetogen. De Texaanse muzikant zocht altijd al naar de balans tussen wat stevigere rockmuziek en ingetogen rootsmuziek en doet dat ook op zijn nieuwe soloalbum. Will Johnson is daarom zeker niet de typische singer-songwriter binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook Wire Mountain is een album dat zeker aandacht verdient van liefhebbers van het genre, terwijl ook liefhebbers van een wat steviger geluid het album zullen kunnen waarderen.
De muziek van Will Johnson viel altijd op door de intensiteit en intimiteit van deze muziek en ook Wire Mountain doet dat. Het album klinkt donker en vaak dreigend, wat de impact van de muziek versterkt. Een aantal songs op het album zijn wat steviger aangezet, wat het donkere karakter van de muziek van Will Johnson verder versterkt, maar ook wanneer de instrumentatie uiterst sober is worden de songs op het album gedomineerd door melancholie.
Veel songs op Wire Mountain slepen zich langzaam voort, waarbij het opvalt hoe trefzeker de zang van Will Johnson is. Ik was altijd al een liefhebbers van zijn zang, maar op Wire Mountain hebben de gevoelige vocalen nog wat aan diepgang en doorleving gewonnen.
Wire Mountain is een album dat zich stevig opdringt en het is een album dat alle aandacht opeist. Dat is maar goed ook, want Will Johnson en zijn medemuzikanten hebben veel mooie accenten verstopt in de instrumentatie op het album. Zeker wanneer de gitaren los mogen gaan in bijna Crazy Horse achtig gitaarwerk, maakt Wire Mountain veel indruk, maar ook de accenten in de bijna verstilde akoestische passages op het album, vaak afkomstig van de minimalistische folkband Little Marzarn, zijn van een bijzondere schoonheid.
Hoewel het tempo vrijwel continu laag ligt is en de sfeer steeds donker en dreigend is, is Wire Mountain een veelzijdig album, al zit de veelzijdigheid wel in de nuance. Ik was vrijwel onmiddellijk overtuigd van de kwaliteiten van het nieuwe album van Will Johnson, maar de meeste songs op het album winnen door de subtiele instrumentatie nog lang aan kracht. De afgelopen jaren heb ik niet geluisterd naar zijn muziek, maar dat Will Johnson het nog steeds kan is duidelijk. Het levert een fraai album op dat veel meer aandacht verdient dan het tot dusver heeft gekregen. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Will Johnson - Wire Mountain - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Will Johnson trekt niet meer de aandacht die hij een jaar of twintig geleden trok, maar zijn nieuwe soloalbum verdient echt alle aandacht
Ik was Will Johnson eerlijk gezegd helemaal uit het oog verloren, maar sinds Wire Mountain hier uit de speakers komt is mijn liefde voor de muziek van de Texaanse muzikant weer helemaal terug. Wire Mountain is een zich langzaam voortslepend en donker album. De gitaren op het album klinken vaak rauw, maar er is ook ruimte voor meer akoestische passages. Het past allemaal prachtig bij de doorleefde stem van Will Johnson en bij de melancholische sfeer van het album. Will Johnson leverde in de jaren 90 en 00 meerdere klassiekers af, maar met Wire Mountain laat hij horen dat hij het nog steeds kan.
Will Johnson stond twee decennia lang in het middelpunt van de belangstelling met bands als Centro-Matic, South San Gabriel en Foxymorons en ook een aantal uitstekende soloalbums van de singer-songwriter uit Texas konden rekenen op veel aandacht en uitstekende kritieken.
Het afgelopen decennium is aandacht voor de muziek van Will Johnson om onduidelijke redenen veel minder vanzelfsprekend, waardoor hij wat uit beeld is geraakt. Ik had zelf eerlijk gezegd ook al een tijdje niet meer gelet op de muziek van Will Johnson, tot zijn nieuwe soloalbum een aantal weken geleden opdook in het lijstje met nieuwe releases.
Het nieuwe album van de muzikant die zijn geboorteplaats Denton inmiddels heeft verruild voor het eveneens Texaanse en wat mondainere Austin, lag een tijdje op de stapel, maar toen ik eenmaal een paar tracks van Wire Mountain had gehoord, was ik snel overtuigd van het nieuwe soloalbum van Will Johnson.
Wire Mountain opent met vrij stevig aangezette gitaarakkoorden en bijpassende drums, maar als Will Johnson gaat zingen klinkt het toch vrij ingetogen. De Texaanse muzikant zocht altijd al naar de balans tussen wat stevigere rockmuziek en ingetogen rootsmuziek en doet dat ook op zijn nieuwe soloalbum. Will Johnson is daarom zeker niet de typische singer-songwriter binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook Wire Mountain is een album dat zeker aandacht verdient van liefhebbers van het genre, terwijl ook liefhebbers van een wat steviger geluid het album zullen kunnen waarderen.
De muziek van Will Johnson viel altijd op door de intensiteit en intimiteit van deze muziek en ook Wire Mountain doet dat. Het album klinkt donker en vaak dreigend, wat de impact van de muziek versterkt. Een aantal songs op het album zijn wat steviger aangezet, wat het donkere karakter van de muziek van Will Johnson verder versterkt, maar ook wanneer de instrumentatie uiterst sober is worden de songs op het album gedomineerd door melancholie.
Veel songs op Wire Mountain slepen zich langzaam voort, waarbij het opvalt hoe trefzeker de zang van Will Johnson is. Ik was altijd al een liefhebbers van zijn zang, maar op Wire Mountain hebben de gevoelige vocalen nog wat aan diepgang en doorleving gewonnen.
Wire Mountain is een album dat zich stevig opdringt en het is een album dat alle aandacht opeist. Dat is maar goed ook, want Will Johnson en zijn medemuzikanten hebben veel mooie accenten verstopt in de instrumentatie op het album. Zeker wanneer de gitaren los mogen gaan in bijna Crazy Horse achtig gitaarwerk, maakt Wire Mountain veel indruk, maar ook de accenten in de bijna verstilde akoestische passages op het album, vaak afkomstig van de minimalistische folkband Little Marzarn, zijn van een bijzondere schoonheid.
Hoewel het tempo vrijwel continu laag ligt is en de sfeer steeds donker en dreigend is, is Wire Mountain een veelzijdig album, al zit de veelzijdigheid wel in de nuance. Ik was vrijwel onmiddellijk overtuigd van de kwaliteiten van het nieuwe album van Will Johnson, maar de meeste songs op het album winnen door de subtiele instrumentatie nog lang aan kracht. De afgelopen jaren heb ik niet geluisterd naar zijn muziek, maar dat Will Johnson het nog steeds kan is duidelijk. Het levert een fraai album op dat veel meer aandacht verdient dan het tot dusver heeft gekregen. Erwin Zijleman
* denotes required fields.
* denotes required fields.