Bruce Cockburn - Crowing Ignites (2019)

Heerlijk warm gitaarspel alleen al in de eerste 2 nummers. Fijn voor een regenachtige middag. Cockburn is een virtuoos die veel te weinig aandacht krijgt.

Ik volg Bruce Cockburn al sinds Dancing With The Dragon's Jaws uit 1979, toen al zijn tiende album! Een interview met en overzichtsartikel van Jan-Maarten de Winter in Muziekkrant OOR waren een eerste kennismaking. Verwijzingen naar de muziek van Nick Drake en John Martyn maakten mij nieuwsgierig. Bruce overigens zei in het desbetreffende interview vooral te luisteren naar bands als Joy Division en Public Image Limited...! Met terugwerkende kracht en mondjesmaat ben ik eerst zijn jaren zeventig werk verder gaan ontdekken. Een prachtig oeuvre ontvouwde zich. Elk album was de moeite waard. Schitterende (klap)hoezen ook! Mooie, poëtische, vaak spirituele, teksten bovendien! Bruce was daarnaast een voortreffelijk gitarist. Zijn muzikale invloeden werden steeds breder. Naast folk en blues gaf jazz hem een duidelijke impuls. Zijn muziek was hoofdzakelijk akoestisch en introspectief. Dat veranderde met het album "Humans". De titel is wat dat betreft zeer veelzeggend. Het vormt een kantelpunt naar meer politieke, sociaal-geëngageerde teksten. Vanuit de natuur naar de grote stad en de grote wereld... Zie ook het album "Inner City Front". Zijn beste album uit de jaren tachtig is onmiskenbaar "Stealing Fire" (1984) met een ode aan de homoseksuele dichter Allen Ginsberg ("Maybe The Poet") en een muzikaal en tekstueel verslag van een humanitaire missie naar Midden-Amerika (o.a. "Nicaragua" en "If I Had A Rocket Launcher"). Productioneel zijn, zoals bij vele andere artiesten, de albums uit die tijd soms een beetje gedateerd. In de jaren negentig krijgt zijn muziek weer meer organische arrangementen. "Nothing But A Burning Light" uit 1991 is dan meteen een hoogtepunt. Zijn albums worden steeds ambitieuzer met zeer inventieve arrangementen. Zie bijvoorbeeld het titelnummer van het meesterlijke "The Charity Of Night" uit 1997. Daarop staat trouwens ook een van zijn mooiste liedjes, "Pacing The Cage"! Zingen maakt in sommige gevallen ook plaats voor "spoken word", zoals in het schitterende "Postcards From Cambodia". Op de meeste van zijn albums sinds 1970 staat wel minimaal één instrumentaal nummer. Een aantal van die nummers werden in 2005 verzameld op "Speechless". Nu in 2019 heeft Bruce besloten om eens een album (zijn 26ste studioalbum!) op te nemen met louter nieuwe instrumentale nummers. In eerste instantie was ik niet zo enthousiast... Ik miste de wisselwerking met de vocale nummers. Ik miste de teksten. Ik heb het album dan ook eerst links laten liggen. Ten onrechte, blijkt nu na een aantal weken. In tegenstelling tot het eerder genoemde "Speechless" is dit album duidelijk meer een eenheid. Het gitaarspel van Bruce is voorbeeldig en de arrangementen en productie van o.a. Colin Linden geven de muziek een mooi helder en vooral warm klankbeeld. Favorieten zijn voorlopig "Bardo Rush", "April in Memphis", "Seven Daggers" en "Bells of Gethsemane".

Goed album. Valt niet onder de categorie pop. Meer roots, country of zoiets.