Bruce Bherman - The Nashville Sessions (2018)

In België wordt mooie muziek gemaakt. Dat weten we al jaren, en ik als Nederlander ben daar soms wel eens een beetje jaloers op.
Ik kan een hele rits namen opnoemen nu, maar dat is niet nodig. Iedereen kan vast zelf wel wat grote of kleine namen naar boven halen.

Van Bruce Bherman had ik nooit gehoord, en dat terwijl The Nashville Sessions toch al weer zijn negende album is.
Bruce omschrijft zichzelf als 'Euro singer-songwrtiter & guitaraficionado with Britsh roots'. En net als ik is hij een groot fan van Stef Kamil Carlens. Dan weet je toch mijn aandacht te trekken en wordt het tijd weer een mooie naam toe te voegen aan dat toch al zo imposante rijtje artiesten uit België.

Nu ik recentelijk het nieuwe album van Ilse DeLange heb gehoord (toevallig ook recentelijk nog samen met Stef Kamil opgetreden) ben ik helemaal in de juiste mood om aan dit 'Amerikaanse' avontuur te beginnen.
Nashville is blijkbaar geen onbekend terrein voor Bruce. Het schijnt zelfs zijn tweede huis genoemd te kunnen worden.
Op dit album werkt hij samen met een hele rits artiesten uit de Nashville scene, allen genoemd op de hoes van het album.

Als groentje voor wat betreft de muziek van Bherman kon ik onbevangen dit album tot mij laten komen. 'Kom maar op' was de gedachte.

En dat 'kom maar op' geldt al gelijk voor opener Absynthe, dat er stevig in gaat. Ann en Regina McCrary geven de rock een soulvolle gloed mee en krijgen extra bijval van Jordan Caress en Paul Bunch, waardoor je haast een gospelachtig koor krijgt. Het nummer is overigens een herbewerking van een al bestaand Bherman-nummer.

Clap swingt lekker en doet me een beetje denken aan The Rolling Stones. Vooral de piano valt hier in positieve zin op. Het nummer voelt aan alsof je in een zweterige kroeg staat en je de muzikanten bijna kunt aanraken. Je hoort muzikanten die op elkaar zijn ingespeeld en er duidelijk plezier aan beleven. Naast de piano valt zeker ook het gitaarspel van Bherman op. Geen brallerige hoofdrol, maar volledig in dienst van het geheel. Heerlijk nummer!

Bij het nummer Victoria verscheen een videoclip. Het was mijn eerste kennismaking. Hier viel ik gelijk voor: het stemgeluid van Bherman in combinatie met de zwoele achtergrondzang. Ik snap ook wel dat Bruce net als ik fan is van Stef. Ondanks dat de muziek niet geheel gelijkend is proef ik wel eenzelfde vibe, eenzelfde liefde voor muziek. Dit is zeker een sterk nummer te noemen, en terecht dat het de schijnwerpers op zich gericht heeft gekregen door er een videoclip bij te maken. Het gitaarwerk is wederom subliem te noemen. Prachtig hoe mooi alle instrumenten in en met elkaar verweven zijn.

In The Corridor hoor ik de zwoelheid van een Tindersticks, maar dan met een flinke scheut country. Hoe fijn ik de spierballenrock die we op dit album soms horen ook vind, het zijn dit soort nummers die voor mij het neusje van de zalm vormen. Warm, 'soulful' en meeslepend. En die koortjes... om van te smullen toch?!

Op Tinseltown blijft het nog even wat rustiger en krijgt de pedal steel een grote rol. Gek genoeg moet ik hier aan Leonard Cohen denken. Puur een gevoel, want echt vergelijkbaar is het niet.

Light is ook midtempo en straalt een relaxed gevoel uit. De warme stem van Bherman is daar mede-verantwoordelijk voor en zijn gitaar blijkt wederom een trouw metgezel. Zo losjes als deze hier bespeeld wordt!

Het gevaar ligt op de loer dat we met een vertraging in tempo iets te veel kunnen afdwalen, maar daar is Little Brother om de boel weer wat feestelijker te maken. Hier horen we ineens een sterke vioolsolo en mede daardoor verslapt de aandacht niet, maar blijf je gevangen door het gebodene op The Nashville Sessions. Speelplezier alom, zonder frivool te worden.

Toch was het feestje van korte duur, want we schakelen over naar Foolish, een lieflijk klinkend nummer met een sensueel en ietwat dromerig randje. Ook hier weer mijn petje af voor de backing vocals die de nummers echt meerwaarde geven.

Op Touch mag Denis Solee schitteren op de Chinese fluit, in combinatie met de pedal steel geeft dat een mooi effect. Bijzonder hoe alle instrumenten op weten te vallen zonder echt de hoofdrol op te eisen. De productie van Mark Nevers is hier zeker verantwoordelijk voor. Hij laat de instrumenten ademen, waardoor alles vloeiend in elkaar overloopt.

Four is rauwer. De band kan weer rocken en doet dat zonder te overdrijven. Hier komt mijn Rolling Stones gevoel wederom naar boven. En het is heerlijk hoe het hammond orgel de boel hier inkleurt.

Op The Row krijgen we een saxofoon te horen (gespeeld door Denis Solee). Fijn hoe het tempo hier ook nog even wat hoger ligt. Wat dat aan gaat biedt dit album voldoende variatie. Je zou bijna zeggen dat Nick Cave hier op de southern rock toer gaat.

Every B wordt wederom door Regina en Ann McCrary naar een hoger plan getild. Ik blijf toch een beetje met namen als Zita Swoon en Nick Cave in mijn hoofd zitten bij dit soort nummers. Minder donker dan Cave, minder exotisch dan Zita Swoon, maar toch zeker een compleet eigen touch. Hoe kan het toch dat Bherman niet veel bekender is?!

Afsluiter Green vormt een waardig sluitstuk waar de zussen McCrary misschien wel op hun best weten te stralen. Wat een juweeltje is dit zeg!

The Nashville Sessions blijkt een zeer aanstekelijk album te zijn met een enorme hoeveelheid aan muzikanten en instrumenten. Toch blijkt het helemaal geen bonte toverbal van geluid. Bherman weet alles en iedereen in toom te houden en deze sessies stralen eenheid uit. Niet alleen dat: het meest opvallend is het speelplezier dat hier te horen is, en daar kan de luisteraar flink van meegenieten.
Ik was er nu eentje van, misschien volgen er snel meer.