Duke Ellington and His Orchestra - Masterpieces by Ellington (1951)

Waanzinnige jazz plaat dit. Ik heb de Analogue Productions versie opgezet en raakte gelijk verslaafd, wat een wonderbaarlijke klank en emotie.

Door de introductie van de 33 1/3 toeren langspeelplaat 2 jaar eerder, waardoor het vastleggen en uitbrengen van muziek niet meer werd beperkt tot de 3 minuten maximale lengte van een 78 toeren plaat, was de tijd rijp om enkele Ellington klassiekers in een nieuw jasje te steken. Mood Indigo, Sophisticated Lady en Solitude zijn jazz standards van de bovenst plank, grensverleggende progressieve muziek van de 20-er jaren van de vorige eeuw, niet meer en niet minder.

In 1950 zijn deze 3 Ellington klassiekers, plus het nieuwe The Tattooed Bride, dus opnieuw opgenomen met modernere arrangementen, de nieuwste opnametechnieken en in veel langere versies. De schitterende opnames zijn uitgebracht in de high fidelity Columbia Legacy reeks, die tot dat moment alleen was weggelegd voor de meest pretentieuze klassieke opnames van Columbia. Dit was echt een album voor audiofielen destijds, net als Ellington Uptown van 2 jaar later. Met de geluidskwaliteit van de opnames zit het dus meer dan goed, je hebt nooit het gevoel naar opnames uit 1950 te luisteren.

De Sony remastering is in 2004 ook nog eens gedaan door Michael Cuscuna, de Steven Wilson van de jazz zeg maar. Dit alles leidt tot een verbluffend mooie, loepzuivere luisterervaring. Composities van eind 20-er, begin 30-er jaren, die klinken alsof ze voor je neus gespeeld worden. Okee, in de oren van hedendaagse luisteraars is deze big band muziek misschien niet zo spannend, maar niet alle muziek hoeft spannend te zijn om ervan te kunnen genieten, weet ik inmiddels. Dit is lyrisch, melancholisch en romantisch, loepzuiver en gedetailleerd, een fantastische luisterervaring voor iedereen die van mooie muziek houdt. Ik heb de CD versie met de blauwe hoes en 3 bonus tracks uit dezelfde periode (1950-51).

Dikke aanrader dus wat mij betreft.

Dan zit je wat later op de avond rond te kijken op MusicMeter en stoot je op een Ellington-album uit je vader's geboortejaar

Je kan meer mogelijkheden krijgen, maar de vraag is wat doe je er mee? Als er een gepaste manier was om deze "verworvendheid te vieren", dan misschien wel met een album als dit. Al kwam de muzikale revolutie ook niet uit de hemel gevallen ("in uncut concert arrangements") - masterpieces, masterworks, dikke aanrader - muziekopnames zouden natuurlijk nooit meer hetzelfde zijn, maar er was een heel bijzonder iemand nodig om dit aan te tonen: dit album heeft een show 'em how it's done-achtige attitude om U tegen te zeggen - nederig en alle beloftes nakomend.

Heel leuke en nuttige achtergrondinfo, Tony! Geweldige opnames inderdaad, fraaie orkestraties en een heerlijke verscheidenheid aan instrumenten; of het nu piano, trompet, sax, trombone of klarinet is, ze doen allemaal hun duit in het zakje. Op de eerste twee tracks is ook nog de stem van jazzzangeres Yvonne Lanauze te horen, wat ook weer voor dat tikkeltje extra zorgt.

Bij momenten prachtig, dit plaatje. Het is duidelijk te horen dat Ellington en zijn gevolg in hun nopjes waren die standards eindelijk in vol ornaat te kunnen uitvoeren én uitbrengen op plaat, met nog een tamelijk jonge vierde compositie (The Tattooed Bride als kers op de taart.

4 sterren

De oudjes van Ellington maar dan met een frisse blik. Ellington's Mood Indigo is al van 1930 maar met deze nieuwe opname klinkt het echt wel goed. Zeer sfeervol en een album dat geen moment verveelt. De 3 toevoegingen op de cd zijn leuke extra's, maar het originele 4-tal van de vinyl is gewoon ijzersterk.

Hoewel het niet slecht klinkt, was ik wel minder te vinden voor de zang bij Sophisticated Lady, verzorgd door Yvonne Lanauze. In dit geval had het hele album voor mij instrumentaal mogen zijn.

Prachtige muziek. Geen moment het idee gehad dat ik naar een album van ruim 70 jaar oud aan het luisteren was.

Zalige plaat van Ellington en zijn orkest, kan bij nadere beluistering (of na aanschaf op vinyl) nog wel boven de vier sterren gaan komen. Het enige dat me nu weerhoudt, is dat het niet een plaat is die ik altijd kan opzetten. Bij schemering en met een goed glas drank kan dit album diep treffen. In een zonnig park bijvoorbeeld ook. Ik houd deze in mijn achterhoofd om vaker te draaien.

Een verzameling van klassiekers van Duke Ellington die hij al ver vóór de langspeelplaat componeerde. Het valt op hoe goed deze nummers overeind blijven. Met name The Tattooed Bride en Mood Indigo vind ik memorabel. Mood Indigo was ooit gecomponeerd voor een Broadwayproductie. De compositie kent dan ook een zwierige, theatrale stijl die mijns inziens vooruit verwijst naar de muziek van Charles Mingus. Geen wonder dat Mingus ook versies van deze jazzcompositie heeft opgenomen. (12). Zijn versies zijn bondiger, maar daar ontbreekt dan weer het trompetspel met die aanstekelijke vocalisaties. Ik verkies hierdoor het origineel. Aangename muziek! Ik moet nodig eens de A-train pakken naar de andere platen van de heer Ellington.