Daniel Herskedal - Voyage (2019)
mijn stem
4 stemmen
Noorwegen
Jazz
Label: Edition
-
Batten Down the Hatches (4:44)
-
Cut and Run (4:41)
-
The Mediterranean Passage in the Age of Refugees (4:24)
-
The Great Race, Padua vs Passat (7:16)
-
Chatham Dockyard (5:19)
-
The Horizon (7:44)
-
The Gulls Are Tossed Paper in the Wind (3:38)
-
Molly Hunt's Seagulls (2:23)
-
Rescue-at-sea Operations (4:41)
-
The Lighthouse (5:33)
2
Mssr Renard
geplaatst: 9 oktober 2019, 11:18 uur
Hoe klinkt jazz met een tuba-speler? En hoe klinkt jazz zonder contrabas?
Daniel Herskedal beantwoordt beide vragen met deze plaat. Vergezeld door Bergmund Waal Skalien op viool, Eyolf Dale op piano en Helge Andreas Norbakken op drums, laat Daniel horen hoe heerlijk jazz kan klinken wanneer er tuba de bas(is) is. De tuba en hier en daar bastrompet van Daniel zijn nergens overheersend, en hij laat zijn medemuzikanten veel ruimte toe, waardoor het echt als een band klinkt en niet als een soloplaat.
De composities zijn op het mooie af, erg harmonieus en melodieus. Er zijn schitterende en virtuoze solo's, er is veel dynamiek en het samenspel is werkelijk subliem. Ik had zelf nooit gedacht hoe fijn het zou zijn om zo'n zwaar koperinstrument als de basis van muziek te horen. Ik denk bij tuba al snel aan polka of hoempa. Ook maakt de viool de muziek erg flowend, waardoor de logheid van de tuba erg mee valt. Veel songs lopen ook in elkaar over, waardoor de suggestie (zie ook de titels) van een conceptplaat gewekt wordt. Thematisch is er wel een rode lijn te ontwaren.
Een mooie verrassing is ook de oud van (gastmuzikant) Maher Mahmoud op de derde en negende song, welke een echte mysterieuze oosterse sfeer over zich heeft.
Werkelijk een erg fijne en muzikaal veelzijdige plaat, en de hoes sluit helemaal aan op de muziek. Je voelt je als het ware op een muzikale reis, meedeinend op de golven of de zeewind als een zeemeeuw.
Dit zou nog best wel eens de mooiste plaat van 2019 kunnen zijn.
Daniel Herskedal beantwoordt beide vragen met deze plaat. Vergezeld door Bergmund Waal Skalien op viool, Eyolf Dale op piano en Helge Andreas Norbakken op drums, laat Daniel horen hoe heerlijk jazz kan klinken wanneer er tuba de bas(is) is. De tuba en hier en daar bastrompet van Daniel zijn nergens overheersend, en hij laat zijn medemuzikanten veel ruimte toe, waardoor het echt als een band klinkt en niet als een soloplaat.
De composities zijn op het mooie af, erg harmonieus en melodieus. Er zijn schitterende en virtuoze solo's, er is veel dynamiek en het samenspel is werkelijk subliem. Ik had zelf nooit gedacht hoe fijn het zou zijn om zo'n zwaar koperinstrument als de basis van muziek te horen. Ik denk bij tuba al snel aan polka of hoempa. Ook maakt de viool de muziek erg flowend, waardoor de logheid van de tuba erg mee valt. Veel songs lopen ook in elkaar over, waardoor de suggestie (zie ook de titels) van een conceptplaat gewekt wordt. Thematisch is er wel een rode lijn te ontwaren.
Een mooie verrassing is ook de oud van (gastmuzikant) Maher Mahmoud op de derde en negende song, welke een echte mysterieuze oosterse sfeer over zich heeft.
Werkelijk een erg fijne en muzikaal veelzijdige plaat, en de hoes sluit helemaal aan op de muziek. Je voelt je als het ware op een muzikale reis, meedeinend op de golven of de zeewind als een zeemeeuw.
Dit zou nog best wel eens de mooiste plaat van 2019 kunnen zijn.
0
Mssr Renard
geplaatst: 18 oktober 2019, 14:56 uur
Ik vraag me af of Broem deze al heeft gehoord.
Ik kan even voor wat betreft 2019 geen mooiere plaat bedenken.
Ik kan even voor wat betreft 2019 geen mooiere plaat bedenken.
1
geplaatst: 18 oktober 2019, 15:19 uur
Mssr Renard schreef:
Ik vraag me af of Broem deze al heeft gehoord.
Ik kan even voor wat betreft 2019 geen mooiere plaat bedenken.
Ik vraag me af of Broem deze al heeft gehoord.
Ik kan even voor wat betreft 2019 geen mooiere plaat bedenken.
Nee, nog niet. Voorganger The ROC heb ik wel. Dit album toegevoegd aan de lange ?lijst. Ben benieuwd. Thanx, keep then coming.
1
geplaatst: 20 oktober 2019, 17:05 uur
Prima album van Daniel Herskedal. Voorganger The Roc maakte best indruk maar blijkbaar onvoldoende om nog erg veel draaibeurten te maken de afgelopen tijd. Moest toch even in m’n verzameling spitten. Deze ‘Voyage’ is wat mij betreft een waardig opvolger en in dezelfde lijn. Het klinkt uiterst verzorgd en professioneel maar soms ook wat klinisch. Halverwege verslapt mijn aandacht. Maar 3,5* is ruim voldoende en dat is het ook. Val, in dit genre, wat meer op a-typische wendingen die mijn gehoor behoorlijk uitdagen. Ik heb het dan bv over Mathias Eick, Tord Gustavsen enz. Dat ligt mij nog beter. Genoeg te ontdekken.
1
Mssr Renard
geplaatst: 20 oktober 2019, 17:39 uur
En zo zie je maar, daar waar de één een plaat als meesterwerk beschouwt, beleeft de ander het anders. Gelukkig maar, want dan blijven de heren muzikanten ook scherp en blijven ze platen maken en vernieuwen.
0
geplaatst: 20 oktober 2019, 17:43 uur
Mssr Renard schreef:
En zo zie je maar, daar waar de één een plaat als meesterwerk beschouwt, beleeft de ander het anders. Gelukkig maar, want dan blijven de heren muzikanten ook scherp en blijven ze platen maken en vernieuwen.
En zo zie je maar, daar waar de één een plaat als meesterwerk beschouwt, beleeft de ander het anders. Gelukkig maar, want dan blijven de heren muzikanten ook scherp en blijven ze platen maken en vernieuwen.
En zo is ‘t maar net
0
Mssr Renard
geplaatst: 17 december 2019, 20:33 uur
Ik vind deze plaat zo onwijs mooi. Misschien komt het ook wel door het machtig mooie pianospel van Eyolf Dale.
Hoe dan ook, is dit niet voor niets, voor mij de beste plaat van 2019. Nooit gedacht dat een voor mij zo belangrijke plaat een zo'n grote rol voor de tuba zou hebben weggelegd.
Hoe dan ook, is dit niet voor niets, voor mij de beste plaat van 2019. Nooit gedacht dat een voor mij zo belangrijke plaat een zo'n grote rol voor de tuba zou hebben weggelegd.
* denotes required fields.
* denotes required fields.