Toen Jessica Folker in 2000 haar tweede album in bepaalde Europese en Aziatische landen uitbracht was ze al enkele jaren een gevestigde naam. In Nederland scoorde ze in de jaren ’90 een grote hit met How will I know (who you are), en een jaar nadat dat dit album uitkwam, verwief Miracles bekendheid aangezien dit nummer de leader vormde voor het programma Starmaker, waar later de band K-Otic uit voortvloeide. Met Dino wist ze niet het succes te behalen of te evenaren dat haar eerste album had. Achteraf best jammer, want dit is toch wel een prima pop album met veel memorabele nummers.
To be able to love werd de eerste single, een nummer die erg zomers klinkt en waarvan het refrein erg catchy is. Ballad Missing you crazy heeft een akoestische sfeer in de coupletten en het nummer heeft bij vlagen zelfs een easy listening sfeertje. De mystieke sfeer tijdens de coupletten klinkt erg mooi, maar die sfeer is verdwenen zodra het couplet begint. Crash like a wrecking ball heb ik vroeger heel veel beluisterd, een geweldig power pop/rock nummer waar Kelly Clarkson nog een puntje aan kan zuigen. Dit werd de derde en laatste single van het album en ging gepaard met een spetterende videoclip die indertijd af en toe wat airplay op The Box kreeg. Tonight klinkt misschien ietwat eenvoudig, toch is het zeker een aardig en radiovriendelijk liedje. If I was your girl is modern maar lijkt voorzien te zijn van een doowop sausje, en heeft daardor alsnog een soort van sixties sausje. I know love is een typische Zweedse productie, beetje jaren ‘90 vibe, lijkt iewat op het materiaal van Ace of Base (alleen dan eigentijdser). Been and gone en Love you like a fool zijn degelijke catchy pop nummers, maar zijn niet de meest noemenwaardige op deze plaat. Punk is een wat steviger nummer en laat een redelijk rockende Jessica horen, het creëert wel een nieuwe sfeer/richting op dit album, en is dus een welkome afwisseling. Miracles is het pronkstuk op dit album, mooie melodie en ook nog eens een mooie tekst. ”My heart beats in time with the things you do.” Wish I were the one is voorzien van hier en daar lichte sferen van country muziek, ondanks dat is dit wel het minste nummer van dit album (slecht is ‘ie niet overigens). Dis-moi pourquoi is, net als het tweede nummer op dit album, een pop ballad met op de één of andere manier een ietwat ander sfeertje. Dat dit lied (grotendeels) in het Frans wordt gebracht zorgt voor een mooie, aparte afsluiter. Jammer dat 'ie niet volledig in die taal wordt gezongen.
Inhoudelijk een prima geproduceerd album, vooral binnen het pop genre. De nummers zijn veelzijdig en lijken het beste in Jessica naar boven te halen. Ieder nummer had afzonderlijk best potentie om de hitlijsten te bestormen. Het is dan ook jammer dat dat met de drie singles niet is gebeurd. Helaas verloor Jive interesse om haar buiten haar thuisland te promoten en haar carrière is dan ook best in een slop geraakt. Ze probeerde diverse keren om haar land te mogen vertenwoordigen op het Eurovisie Songfestival, maar ze bleef meermaals steken in de voorrondes van Melodifestivalen. Of ze ooit nog een comeback gaat maken buiten Zweden betwijfel ik echter. Ze verdient het wel overigens!