Terri Lyne Carrington + Social Science - Waiting Game (2019)

Volle bak aan * in de Volkskrant. Ben benieuwd. Inmiddels aan m’n playlist toegevoegd. I’ll be back

Ik begrijp de 5-sterren beoordeling in de Volkskrant niet zo. Inhoudelijk worden er weliswaar relevante onderwerpen aangesneden, maar het is me allemaal iets te activistisch en prekerig gebracht. Dat zou me gaan tegenstaan als ik het album vaker zou beluisteren. CD 2 vind ik dan weer teveel geföbel in de categorie ploink-ploink-plok. Terri vind ik een fantastische drumster, wat ze op dit album op met name het tweede gedeelte bewijst, maar hoor haar liever in een andere setting. Muzikaal raakt het me nergens écht, en of het eeuwigheidswaarde heeft als jazzalbum (wat met 5 sterren toch wel mag worden verondersteld) waag ik ook te betwijfelen. Dus óf die 5 sterren zijn nogal overtrokken of ik begrijp het zelf gewoon niet, dat kan natuurlijk ook.

Ik snap vooralsnog ook niet zo goed wat dit album nou zo fantastisch zou moeten maken. Ik ga hem in ieder geval flink wat kansen geven, misschien gaat het me nog dagen. Vooralsnog ken ik genoeg activistische platen die ik muzikaal interessanter vind.

Toevallig ook via de Volkskrant (hoe kwam ik daar terecht?) op deze plaat terechtgekomen.
Deze staat op Bandcamp en staat niet in de top100 Bandcamp-platen (voor zover ik weet -ik ga eens op zoek-), wat dan weer een discrepantie is.

Nou ja, hoe dan ook. Ik houd hier wel van. Het is niet heel erg jazz, maar meer een soort lome spiritual jazz, met een keur aan erg goede musici. De songs zijn erg smaakvol, prachtig geproduceerd, de solisten krijgen de tijd om flink los te gaan, terwijl de muziek nergens verzandt. De raps zijn ook echt erg goed. Bijvoorbeeld Kokayi heeft een heerlijke flow. Zo'n nummer als Purple Mountains is echt waanzinnig.

Ik weet niet of ik dit een 5*plaat vind, maar dat dit een magistraal werk is, staat voor mij wel vast. Geen ploinploinploink-muziek in ieder geval (wat dat ook moge betekenen).

Een erg mooie, bewogen, spirituele jazzplaat met een goede dosis r&b, soul en blues. De spoken-word afgewisseld met soulzang is ook erg aanstekelijk en het is alweer wat jaren geleden dat ik zo een sterke urbanplaat heb gehoord. Erg fijn en doet mij heel licht denken aan de hoogtijdagen van van bijvoorbeeld D'Angelo, Common, Erykah Badu. Krijg ook zin om Like Water to Chocolate weer eens op te zetten.

Edit 1: de plaat staat niet in de beste jazzplaten van 2019 (bandcamp): The Best Jazz Albums of 2019 | Bandcamp Daily - daily.bandcamp.com

Nee, maar dat is dan ook elk jaar weer een zeldzaam vage lijst. De nummer 1 van dit jaar vind ik ook niet veel meer dan redelijk (nummers 3 en 5 zijn wel aanraders).

Dan zet ik de platen die jij aanraadt even in de wishlist. Ik merk dat ik jouw smaak (in de jazz dan) wel kan vertrouwen.

Zal het zeker eens checken - geen onbekende naam. Heeft meermaals samengespeeld met onze eigen Tineke Postma, bijv op Tineke Postma Quartet - For the Rhythm (2005)

Postma heeft trouwens ook een album gemaakt met Greg Osby - maar da's een vrij rustige plaat, een beetje schoonoudersopbezoek-jazz

Mooie plaat, maar de zang had niet gehoeven. Prachtige stukken afgewisseld met wat minder beklijvende stukken, maar overall klinkt het heerlijk.

De plaat groeit wel per luisterbeurt. Ik vind het steeds sterker worden. Goede songs, en bovendien met veel passie ingespeeld. En wat ik al eerder zei: goede raps ook.