Stargazer - The Sky Is the Limit (2019)

Een bandnaam als deze in deze scène doet iedereen denken aan de gelijknamige song van Rainbow. En dat zijn grote schoenen om te vullen.
Het is pas het tweede wapenfeit van deze Noren in 10 jaar tijd. Tja, hardrock is geen bestseller tegenwoordig(1).
De stijl van deze band is niet geschoeid op de toonladders van Rainbow want daarvoor is het iets te rechttoe rechtaan. Wie er dan bovenuit MOET steken om het interessant te houden is de lead gitarist. En dat lukt toch best aardig. Geen Italiaanse appregioos uit de Frontiers stal maar een lekker eigenzinnige snarenplukker meer in de stijl van Vivian Campbell (Dio era). De opbouw van het album is die we van de klassiekers gewend zijn; snelle opener, sterk vervolg , bluesrock stamper en de power ballad. Gaat Stargazer daarmee de wereld veroveren? Uh, nee zie (1) Had het een aantal decades geleden niet misstaan? Yep, pastte er mooi tussen. Had het toen de gevestigde orde weggeblazen? Nope, daarvoor is het te weinig verrassend, wat veilig.
En waarom moet ik deze toch een kans geven dan? Vanwege de gitaar leads.
Racing the Devil is een fijn instrumentaaltje.

En dan hadden we al Angel gehad en Eclipse staat ook nog op de luisterlijst deze maand. Rocktober, dus.

Een maat van me liet afgelopen weekend wat nummers van deze band horen. Had de naam weleens voorbij zien komen en ging er automatisch vanuit dat het om een Rainbow coverband ging. Niet dus. De band maakt heerlijke melodic rock dat in de jaren 80 en begin jaren 90 zeker niet misstaan zou hebben. Het gitaarwerk wordt door gigage al aangestipt. En terecht want dat is wel wat deze band interessant maakt. Al is de zanger ook prima bezig. Leuke band!

De leadgitarist is geweldig, maar de zanger staat me tegen. Er staan tenenkruipende ballads op.