Dark Moor - Dark Moor (2003)

De voorganger is beter dan deze. Hier valt men in de oude fout: het geluid mist de dynamiek waar deze muziek om vraagt. Het klinkt nu veel te vlak. Zo komt de zangeres niet overtuigend door en klinkt de muziek niet heftig genoeg.

wat je hier hoort is een zanger hoor XD
maar ik geef toe, zijn stem zit richting het vrouwelijke

Een amusant uurtje zeer neo-klassieke metal is wat deze Spanjaarden ons brengen. Het kitschgehalte is hoog, maar daar houd ik van. Het zit allemaal ook gewoon strak in elkaar en het is allemaal zeer catchy. Eternity, Philip, the Second en Cyrano of Bergerac vind ik de hoogtepunten.

Die genoemde nummers staan allemaal aan de eerste helft van het album. Naarmate het album vordert stijgt dan ook het 'heb-ik-dit-niet-eerder-gehoord'-gehalte met de minuut, de afsluiter hakt er nog wel aardig in met zijn eigenaardige kinderlijke refreintje.

Al met al een powermetal-plaat van niveau van een alleraardigst bandje. De stijl doet vaag denken aan Rhapsody, maar dan wat milder.

Nee. Het moest even rijpen, maar potverdorie wat een meesterwerk!
Het absolute summum van de band!

Ik zou dit geen meesterwerk willen noemen. Meer aardige power metal, maar haalt nergens een echt heel hoog niveau. Het is allemaal wel heel erg kitsch. De zanger is daarnaast ook net niet en de lange speelduur speelt ook al niet in hun voordeel. Wil het dan allemaal alleen maar slecht zijn? Nee, het is ook niet heel vervelend om aan te horen. Er zitten aardige melodieën in. Aardig voor even, maar niet meer dan dat.

Lekker powermetal plaatje met veel neoklassieke invloeden. Luistert bijzonder lekker weg, al is het allemaal niet heel erg origineel natuurlijk. Waar dit soort bandjes altijd een beetje mee moeten oppassen is de lengte van een plaat, want een uur vind ik veel voor dit soort muziek. Een overdosis epiek. Toch kun je niet ontkennen dat Dark Moor gewoon een goed album is. Voorlopig 3,5 met kans tot stijging. Het titelnummer is immers prachtig.

Zo doe je de ene dag een uitspraak en ben je het er de volgende dag al niet meer mee eens. Deze plaat groeit met de luisterbeurt en de lengte stoort me nu helemaal niet meer. Wat me opvalt is dat dit album vrijwel op elke site laag gewaardeerd wordt. Is het andere werk van deze band dan zoveel beter? The Gates of Oblivion staat op Metal Archives hoog aangeschreven bijvoorbeeld. Ik denk dat ik daar ook eens aanklop.

Op metalfan.nl staat deze goed gereviewd in ieder geval. De vorige albums genereerden ze bekendheid met zangeres Elisa Martin, dit is het eerste album met zanger Alfred Romero. Wellicht hebben ze last van het Turunen-effect her en der.

Dit album is mijn favoriet, de composities klinken mij hier het meest geïnspireerd. Van de andere albums die ik ken (ik heb ze niet allemaal), zit er geen misser tussen. Zowel hiervoor met Martin als de albums hierna met Romero.

EDIT: Ik zit te kijken op Metal-Archives, maar dat lijkt me niet al te veelzeggend. Geen album haalt meer dan een handvol beoordelingen en je ziet dat er ook iemand is die dit album net als mij het beste vindt en 98% geeft. Dan is er nog één persoon nodig die met zijn 5% het gemiddelde tot een onvoldoende doet kelderen. Het is wel zo dat The Gates of Oblivion bijvoorbeeld 5 goede beoordelingen krijgt, maar dat is een album wat niet veel fout kan doen doordat Dark Moor doet wat het doet met de vertrouwde zangeres.

Hmm ja ik keek inderdaad alleen naar de gemiddeldes. Maar ook hier steekt het album er niet bepaald bovenuit qua gemiddeldes, ook al betreft het nergens meer dan 9 stemmen per plaat. Ik zal aan de hand van jouw stemmen nog eens aankloppen bij een andere plaat van Dark Moor, want dit plaatje smaakt naar meer.

Iberische Power Metal, Madrileense Power Metal. Meesterlijk vond ik het niet maar best genietbaar. Sympathiek is eerder het woord want nergens lijkt het te ver te gaan: te veel van dit, te veel van dat. Integendeel, een zanger die niet overdondert maar soms toch te licht uitvalt, muziek met toffe melodielijnen zonder het machtsvertoon. Geen dreigende krachtpatserij op dit album. Voor het gemak noem ik de eerste zes nummers de A-kant (oude vinylrat die ik ben) en die zijn tof om naar te luisteren. Pas tussen nummers 8 en 11 die samen het concept Attila vormen heb ik een minder gevoel, zeker wat het korte Amore Venio betreft. Eerlijk gezegd vind ik de afsluiter er te veel aan.

Ik ben geen liefhebber van powermetal, maar aangezien Jasper dit album voorstelde in de 6e ronde van het Metal Album van de Week heb ik me er toch aan gewaagd.
Als ik aan het werk ben, kan ik dit album best op de achtergrond verdragen. Zodra ik echter beter ga luisteren, gaat het me vrij snel tegenstaan. Net te monotoon, teveel keyboardpingeltjes. Wat betreft de Attilanummers ben ik het met Sir Spamalot eens. De eerste nummers bevallen me nog het best.

Misschien dom van me om hiernaar te gaan luisteren, aangezien ik al zo'n idee had wat ik ervan zou vinden. Meer dan 2,5* zit er voor mij toch niet in.

heerlijk...probeer je een serieuze poging te wagen om ernaar te luisteren, zit er twee meter van je af iemand tijdens het laatste nummer 'The Dark Moor' vrolijk 'This is Halloween' mee te zingen. Zo lukt het natuurlijk nooit...

...en ik moet jammer genoeg zeggen dat ik hier sowieso niet veel aan vind. Het is me net wat te veel een dertien-in-een-dozijn neo-klassiek power metal bandje zoals je ze blijkbaar wel vaker aantreft in het zuiden van Europa. Instrumentaal best degelijk uitgevoerd maar nergens echt spannend - ik krijg vooral het idee dat de band zoveel mogelijk keyboard en gitaar riedeltjes in de muziek probeert te stoppen zonder ergens een echt memorabel nummer neer te zetten. Daar komt helaas nog eens een zanger bovenop die gewoon erg zwak is, een rot accent heeft en zich bovendien bedient van bijzonder matig engels. Ik kom voorlopig niet verder dan een 2.