Jim James, Teddy Abrams, Louisville Orchestra - The Order of Nature (2019)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Universal
-
Walking in the Snow (3:47)
-
Here in Spirit (4:22)
-
The Human Touch (2:38)
-
In Demand (5:05)
-
Back to the End of the World (4:11)
-
Bernstein: Who Am I (5:19)
-
Over and Over (3:51)
-
Set It to Song (4:08)
-
Same Old Lie (6:27)
0
geplaatst: 20 oktober 2019, 11:42 uur
Vooraf werd ik wel enthousiast van het idee. Ik vind Jim James een hele goede zanger met een heel fijn stemgeluid, die vooral met zijn werk met My Morning Jacket af en toe laat horen echt geweldig te kunnen zingen. Dat met een orkest eronder zou in potentie erg goed en mooi kunnen zijn.
U voelt het wellicht al aankomen, maar dat komt er bij lange na niet uit. Het past gewoon niet zo goed vind ik. Jim James zingt eigenlijk vrij vlak en krijgt niet de diepte en warmte in zijn stem, die ik op andere momenten wel bij hem hoor. Hij lijkt ook geregeld veel moeite te hebben om de zanglijn vast te houden en dan zingt hij op het randje. Dat gebeurt bij MMJ ook wel eens, maar dan stoort het me niet door de intensiteit en beleving, maar dat ontbreekt hier compleet.
Het werken met een orkest werkt alleen maar goed als het hele plaatje klopt, en dat is hier dus niet het geval. Ik vind in de composities ook gewoon te weinig spanning zitten om het geheel wel tot een hoger niveau te tillen. Dus dat voegt ook te weinig toe.
Het is dus een kwestie van heel aardig idee, maar erg matige uitvoering.
Ik zal het nog een poging geven voor het definitieve oordeel, maar kan me niet voorstellen dat dit nog op een voldoende gaat komen.
U voelt het wellicht al aankomen, maar dat komt er bij lange na niet uit. Het past gewoon niet zo goed vind ik. Jim James zingt eigenlijk vrij vlak en krijgt niet de diepte en warmte in zijn stem, die ik op andere momenten wel bij hem hoor. Hij lijkt ook geregeld veel moeite te hebben om de zanglijn vast te houden en dan zingt hij op het randje. Dat gebeurt bij MMJ ook wel eens, maar dan stoort het me niet door de intensiteit en beleving, maar dat ontbreekt hier compleet.
Het werken met een orkest werkt alleen maar goed als het hele plaatje klopt, en dat is hier dus niet het geval. Ik vind in de composities ook gewoon te weinig spanning zitten om het geheel wel tot een hoger niveau te tillen. Dus dat voegt ook te weinig toe.
Het is dus een kwestie van heel aardig idee, maar erg matige uitvoering.
Ik zal het nog een poging geven voor het definitieve oordeel, maar kan me niet voorstellen dat dit nog op een voldoende gaat komen.
1
geplaatst: 23 oktober 2019, 17:31 uur
Bijzonder slecht dit. Later schrijf ik een wat uitgebreidere review. (Ik plaatste een tijdje geleden wat bij de vorige Jim James over deze plaat). Ik voel me echt in de maling genomen door J. James.
Ik schreef daar eigenlijk een beetje -qua kern- wat Bonk hierboven ook ondervindt.
"De nieuwe plaat is Jim James met nieuwe nummers mét een orkest. Maar het past helemaal niet, zijn stem degradeert naar iets gewoons en onbuigzaam; dan blijkt het toch niet zo goed te mengen en vind ik de aanpak zelfs heel erg lelijk of onprofessioneel. Het zelfde had ik een beetje -zij het in mindere mate- met John Grant en orkest.
Het had zo mooi kunnen zijn, de combinatie op papier met een symfonie orkest. De thematiek, de hoes... maar echt. Wat een slechte uitvoering. Ik ben er zelfs een beetje van ontdaan. "
Ik schreef daar eigenlijk een beetje -qua kern- wat Bonk hierboven ook ondervindt.
"De nieuwe plaat is Jim James met nieuwe nummers mét een orkest. Maar het past helemaal niet, zijn stem degradeert naar iets gewoons en onbuigzaam; dan blijkt het toch niet zo goed te mengen en vind ik de aanpak zelfs heel erg lelijk of onprofessioneel. Het zelfde had ik een beetje -zij het in mindere mate- met John Grant en orkest.
Het had zo mooi kunnen zijn, de combinatie op papier met een symfonie orkest. De thematiek, de hoes... maar echt. Wat een slechte uitvoering. Ik ben er zelfs een beetje van ontdaan. "
* denotes required fields.
* denotes required fields.