Alan Lancaster's Bombers - Live! (2019)

Met opnames uit 1989. Leuk om eens te horen waar Lancaster na zijn vertrek uit Quo mee bezig was. Het rockt iig weer een stuk meer.

Faalhaas schreef bij The Party Boys - The Party Boys (1987) over The Bombers: Maar deze dus wel, live in 1989 getuige de hoes plus op streaming te vinden! En ook nog eens met John Coghlan op drums! De twee clips klonken allememaggies lekker en dit is net zo goed. Wat zijn die Australiërs toch goed in dit soort pubhardrock...

Coghlan dook eerder op bij Partners in Crime, weet ik dan ook uit de Pop Encyclopedie. Dat krijgt daar een pluim van de redacteur.

En Coghlan's Diesel toch? Deze live plaat van de Bombers mag er trouwens absoluut wezen inderdaad! De energie en het plezier spat er vanaf. Inderdaad; wat zijn die Australiërs toch heer en meester in dit soort muziek.

Jazeker op je opmerkingen en bij de eerste: John Coghlan's Diesel - Flexible Friends (2018)

Alan Lancaster's Bombers, vernoemd naar de vliegende forten uit de Tweede Wereldoorlog. Met John Coghlan erbij is de ritmesectie ex-Status Quo, toch is dit anders. Geen doenkedoenkshuffles, wél rauwe hardrock 'n' roll. In 2019 op rood vinyl verschenen, ik luister via streaming.
Op streaming staat het prima klinkende Live! dat in 1989 werd opgenomen. Het rockt hartstikke Australisch op de wijze van AC/DC en Rose Tattoo. Dat brengt meteen de eerste verrassing: Coghlan mept meer dan prima van zich af in deze stijl en ook Lancaster laat een andere kant van zichzelf horen.

Het begint met een uitgesponnen versie van City Out of Control, waar Coghlan en Lancaster een Australische basis neerleggen, perfect voor de schuurpapieren stem van Tyrone Coates. Het wordt pakkend gevolgd door het door Lancaster geschreven Is This the Way to Say Goodbye, dat hij bij The Party Boys introduceerde. Hoe goed Coates bij stem is, blijkt bij het melodieuzere She’s a Mystery, het derde sterke nummer op rij; het gaat hier bijna de kant van adult oriented rock op.
De rockriff die volgt in Small Talk doet weliswaar aan AC/DC denken, de saxofoon van opnieuw Coates bewijst dat dit de Bombers zijn. De gitaarsolo van Steve Crofts is meer dan smakelijk, terwijl tweede gitarist John Brewster onverstoorbaar zijn riffs blijft hakken.

Kant B opent met het vlotte Running in the Shadows, de andere kant van Lancaster is te horen in de sterke baspartij van het langzame No Danger. Heel anders dan hoe ik hem ken, wat eens te meer bewijst dat energie en plezier weer volop terug waren. Met de drie laatste nummers gaat het rockend door, lekkere riffs en gitaarsolo's en soms de sax; bij dit alles spaarzame toetsen van Peter Quinn.

Qua stijl dus anders dan Quo en bovendien Australisch rauw. Qua intensiteit vergelijkbaar met het jaren '70-werk van AC/DC en Rose Tattoo, mede dankzij het oppoetsen van de opnames en de productie van John Eden, bekend in de kringen van Quo. Ober, doet u mij een steak en een grote pot bier!

Mooie recensie! Ik wist helemaal niet dat deze op vinyl was uitgebracht. Toch maar eens naar opzoek