Teitanblood - The Baneful Choir (2019)

The Baneful Choir van Teitanblood sloop wat ongemerkt aan me voorbij, maar nu heb ik hem toch te pakken. Deze Spaanse band wist mijn aandacht te trekken met de twee voorgaande langspelers die vol stonden met chaotische death/black en een meesterlijk verwrongen atmosfeer. Stel je voor dat Bestial Devastation, Extreme Cold Weahter en INRI in de overdrive gaan. Dan kom je een heel klein beetje in de buurt bij Teitanblood.

The Baneful Choir lijkt toch weer iets gestroomlijnder te klinken dan Death en Seven Whore Masses. Dat wil niet zeggen dat het minder woest is overigens. In het kader van duivelse kwaadaardigheid worden daarentegen alle registers weer opengetrokken. Het intro voelt al alsof je in een krakend houten bakje langzaam in een trog naar beneden getakeld wordt. In een peilloze diepte op weg naar één van de zeven poorten van de hel. De bas en de gitaar klinken gruizig als altijd. De huilende leadgitaar fungeert als een misthoorn om de duisternis enigszins begaanbaar te maken.

Als dan de storm losbarst, is er geen houden meer aan. Leprous Fire slaat en tiert schuimbekkend om zich heen. De vocalist klinkt als een losgeslagen demon die na een mislukt exorcistisch ritueel. Angstaanjagend zijn de declamaties die vanuit de zieke draaikolk van duisternis en razernij komen opborrelen.

In nummers als Ungodly Others en Inhuman Utterings wordt duidelijk dat Teitanblood langzaamaan kiest voor een heel klein beetje structuur in de chaos. Riffs die wat duidelijker te volgen zijn. Afgemeten drumwerk. En heel af en toe een solo die wel soort van melodieus is. Wat gelukkig blijft overheersen is de ongebreidelde gekte van deze band. Dat is welhaast ongeëvenaard.

Neem nu het ruim achtenhalve durende titelnummer. Compleet losgeslagen. Woest, bruut en bikkelhard. En dan die voortdurende demonische echo die als een opgejaagde entiteit van hot naar her springt en ondertussen alles verwoest wat op zijn pad komt.

Teitanblood schaaft heel zachtjes aan haar oorspronkelijke geluid zonder in te willen boeten aan kracht. Vrijwel geen band klinkt als een 'seance gone completely wrong.' The Baneful Choir is opnieuw een vleesgeworden nachtmerrie geworden. En dat is in dit geval liefkozend bedoeld.