0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 13 juli 2020, 11:13 uur
Ter gelegenheid van de viering van 100 jaar Finse onafhankelijkheid, wat o.a. met het eeuwfeest samenging, trad Kebu (Sebastian Teir) op 6 december 2017 live op in Kristinestad, compleet met orkest en koor.
Het resultaat is een bombastisch werkje in de vorm van de EP Kring Havet - Meren Ympärillä, waar Kebu vooral zijn voorliefde voor Vangelis laat doorklinken. Dit in tegenstelling tot zijn 2 vorige albums, To Jupiter and Back en Perplexagon, waar de invloeden van Jean-Michel Jarre overduidelijk doorklinken.
Het is een mooi werkje, waarin ook wat traditionele Finse invloeden in terug te horen zijn. Althans, dat idee krijg ik er een beetje bij.
Toch zal ik het niet snel aan meerdere luisterbeurten onderwerpen. Niet omdat het niet mooi is, maar omdat ik de dynamiek die ik vooralsnog erg op de voorgrond vind klinken in Kebu's muziek, hier nogal mis.
Het is toch ook overduidelijk anders dan wat ik gewend ben van Kebu, ondanks de Vangelis-insteek. Het pakt me verder ook niet zo erg.
Pas op de afsluiter "En Sällsam Gåva" krijgen we iets te horen, wat ik meer bij het Kebu-geluid vind horen, maar het blijft toch erg typerend klinken op een manier die ik liever niet per se bij Kebu vind passen.
Concreet is deze EP een leuk uitstapje en zeker ter gelegenheid van het jubileum voor Kebu een leuke manier om zijn populariteit onder de aandacht te krijgen. Maar ik hoop dat binnenkort wellicht nieuw werk weer in het verlengde komt te liggen van zijn eerste twee albums.
Het resultaat is een bombastisch werkje in de vorm van de EP Kring Havet - Meren Ympärillä, waar Kebu vooral zijn voorliefde voor Vangelis laat doorklinken. Dit in tegenstelling tot zijn 2 vorige albums, To Jupiter and Back en Perplexagon, waar de invloeden van Jean-Michel Jarre overduidelijk doorklinken.
Het is een mooi werkje, waarin ook wat traditionele Finse invloeden in terug te horen zijn. Althans, dat idee krijg ik er een beetje bij.
Toch zal ik het niet snel aan meerdere luisterbeurten onderwerpen. Niet omdat het niet mooi is, maar omdat ik de dynamiek die ik vooralsnog erg op de voorgrond vind klinken in Kebu's muziek, hier nogal mis.
Het is toch ook overduidelijk anders dan wat ik gewend ben van Kebu, ondanks de Vangelis-insteek. Het pakt me verder ook niet zo erg.
Pas op de afsluiter "En Sällsam Gåva" krijgen we iets te horen, wat ik meer bij het Kebu-geluid vind horen, maar het blijft toch erg typerend klinken op een manier die ik liever niet per se bij Kebu vind passen.
Concreet is deze EP een leuk uitstapje en zeker ter gelegenheid van het jubileum voor Kebu een leuke manier om zijn populariteit onder de aandacht te krijgen. Maar ik hoop dat binnenkort wellicht nieuw werk weer in het verlengde komt te liggen van zijn eerste twee albums.
* denotes required fields.
* denotes required fields.