The Steepwater Band - Shake Your Faith (2016)
mijn stem
geen stemmen
Verenigde Staten
Blues / Rock
Label: Diamond Day
-
Shake Your Faith (5:55)
-
Mama Got to Ramble (4:35)
-
Be as It May (3:37)
-
Break (4:08)
-
Bring on the Love (5:45)
-
Jealous of Your Way (4:48)
-
I Will Never Know (3:51)
-
Walk in the Light (3:57)
-
Gone Goodbye (3:17)
-
Last Second Chance (7:45)
-
Ain't Got Love (3:37)
-
Rhapsody in Red (Bonus Track) * (6:46)
-
Silver Lining [Bonus Track] * (4:05)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
51:15
(1:02:06)
0
Mssr Renard
geplaatst: 4 april 2022, 13:19 uur
Eén van hun beste, meest veelzijdige en eigenste plaat. Het is niet zo ingewikkeld om hun platen te vinden op streamingsplatformen, nog om een cd van hen te vinden, maar op lp krijgen is nog een heel karwei. Maar het is me uiteindelijk wel gelukt, om tenminste deze op lp in huis te halen.
De band brengt weer een melodieuze vorm van bluesy hardrock die op het eerste gehoor nogal recht-toe-recht-aan klinkt, maar de schoonheid zit hem in de details. De band is hier een kwartet, aangevuld met producer Jim Wirt op piano en orgel.
De plaat is erg speels en heeft wat aangename verrassingen zoals de midden-oosters-aandoende gitaarsolo in Jealous of Your Way of de springerig, bijna dansbare riff van Break (inclusief fantastische muziekvideo), of het banjo (of is het mandoline)-spel in I Will Never Know met een lekkere funky reggea-baslijn. Last Second Chance is een bluesballad met een scheurende leadgitaar, die een beetje doet denken aan Tom Petty enerzijds en Gov't Mule anderzijds. Wat een song!
De onmiskenbare, rauwe stem van Jeff Massey draagt ook erg bij aan de eigen sound van de band. Op deze plaat meer dan ooit ondersteund door backing vocals, wat de refreinen meer dan ooit echt meezingbaar maakt. Ook is Massey een erg goede slide-gitarist, wat het geheel een beetje southern feel meegeeft (de band zelf komt uit Chicago).
De band brengt weer een melodieuze vorm van bluesy hardrock die op het eerste gehoor nogal recht-toe-recht-aan klinkt, maar de schoonheid zit hem in de details. De band is hier een kwartet, aangevuld met producer Jim Wirt op piano en orgel.
De plaat is erg speels en heeft wat aangename verrassingen zoals de midden-oosters-aandoende gitaarsolo in Jealous of Your Way of de springerig, bijna dansbare riff van Break (inclusief fantastische muziekvideo), of het banjo (of is het mandoline)-spel in I Will Never Know met een lekkere funky reggea-baslijn. Last Second Chance is een bluesballad met een scheurende leadgitaar, die een beetje doet denken aan Tom Petty enerzijds en Gov't Mule anderzijds. Wat een song!
De onmiskenbare, rauwe stem van Jeff Massey draagt ook erg bij aan de eigen sound van de band. Op deze plaat meer dan ooit ondersteund door backing vocals, wat de refreinen meer dan ooit echt meezingbaar maakt. Ook is Massey een erg goede slide-gitarist, wat het geheel een beetje southern feel meegeeft (de band zelf komt uit Chicago).
* denotes required fields.
* denotes required fields.