Mura Masa - R.Y.C. (2020)

Wat een toffe samenwerkingen. Heel benieuwd naar deze plaat.

Deal wiv it is een heel cool nummer

Enige miskleun van de vier uitgebrachte singles is Deal Wiv It. Wat een baggertrack is dat zeg.

Haha dat is de enige track die aan te horen is, bedoel je

The Guardian is niet bijster enthousiast over dit album:
Mura Masa: RYC review – so mediocre, it's not even entertainingly bad | Music | The Guardian - theguardian.com

1 uit 5.

De NME daarentegen is lovend: Mura Masa – R.Y.C: supremo producer bottles the anxiety and frustration of modern youth.

5/5.

Ligt de waarheid weer eens in het midden?

Ik zit aan de kant van The Guardian. Hij probeert te veel stijlen en het klinkt allemaal zo gekunsteld. Bliepjes en geluidjes overal, een rock-achtig-georiënteerde plaat (mét kleine letters geschreven), een wonderschone afsluiter (of althans een mislukte poging daartoe), de lekker gekke Teenage Headache Dreams die verzuipt in echo om de inhoudsloosheid te maskeren. Normaal overigens niet mijn genre dus lastig te oordelen of dit niet inherent aan de stijl is. Dus liefhebbers, voel je vooral niet aangevallen, ik snap hier niks man maar ik probeer het echt . Ik ga nog even door: A Meeting at an Oak Tree, waarom zet je dit erop. Het is niet grappig, tekstueel nietszeggend en muzikaal voegt het niks toe. En I Don't Think I Can Do This schuurt toch dicht tegen plagiaat aan (ik zal hem noemen, Basement Jaxx, niet dat niet duidelijk is maar het gros van de luisteraars van Mura Masa zal misschien niet geboren zijn toen dit uitkwam). Overigens dank ik Mura Masa voor altijd dat hij ons Lovesick heeft gebracht. Toch nog een positieve afsluiter.

Oke, het is een "College Rock" album geworden. Niet echt mijn ding eigenlijk. Deze plaat voelt dan ook mijlenver verwijderd van zijn eerdere werk. Af en toe hoor ik nog wel iets aardigs. De track met Slowthai is het grootste hoogtepunt van het album. Het Britse sfeertje spreekt mij erg aan en de fijne persoonlijkheid van Slowthai weet altijd een lach op mijn gezicht te toveren. Het "feel good" trackie met Clairo is ook nog wel te behappen & "in My Mind" is ook nog wel een grappige elektronische tune. De rest van het album doet me niet zoveel. Veel corny populaire teenage rock deuntjes. Niet aan mij besteed.

Stemmen zijn laag. Ik snap waarom. De singles waren stuk voor stuk fraai maar daar blijft het ook helaas bij. De rest van het album lijkt wel vol met fillers te staan zonder echt boeiend te zijn.. en niet op een niveau als de singles.

Moet zeggen dat ik meer verwacht/gehoopt had van dit album.
Het is niet slecht. Sommige tracks zijn echte uitschieters (met name de singles), maar als geheel is het toch een klein beetje teleurstellend.

Teveel nietszeggende deuntjes, zelfs een aanvankelijk goed beginnend nummer als Teenage Headache Dreams wordt al dan niet vakkundig de nek omgewrongen door iemand die zijn vocalen door de mangel haalt. Ook verzandt het nummer in een geluidsbrij waar het niet meer uitraakt.
Het opdraven van gastzangers draagt hier ook niet bij tot de kwaliteit naar mijn mening... De enige uitschieter op het album In My Mind bewijst dit.