Sam Lee - Old Wow (2020)

The Moon shines bright met... Liz Fraser ?

Tot de belangrijke hoeders van de Engelse folkmuziek behoort zeker de veelzijdige Sam Lee. Naast een geweldige zanger en getraind danser werkt hij voor de radio, spreekt hij natuurdocumentaires in en is hij activist. Ook vindt hij nog tijd om traditionals te verzamelen. Als een moderne Alan Lomax trekt hij er geregeld op uit om veldopnames te maken. En dat levert geregeld prachtige parels op.

Ook heeft Lee een groot historisch besef. Opener The Seeds of Love, hier omgedoopt tot The Garden of England, is niet zomaar een fantastisch opgebouwde traditional. Aan dit lied heeft namelijk de muziekwereld te danken dat een groot aantal traditionals bewaard zijn gebleven.

Tijdens een bezoek in 1903 aan dominee Charles Manson hoorde Cecil Sharp diens tuinman John England zachtjes The Seeds of Love zingen en werd er door gebiologeerd. Hij haalde meteen zijn notitieboek te voorschijn en legde zowel tekst als muziek vast. Nog diezelfde dag bracht Sharp het met de eveneens aanwezige zangeres Mattie Kay ten gehore en werd het zeer enthousiast ontvangen.

Het werd het begin van een levenslange zoektocht van Cecil Sharp naar stokoude traditionals. Zo putte bijvoorbeeld vorig jaar Ben Walker nog volop uit deze schatkamer voor zijn fraaie album Echo.

Overigens, zoals wel meer gebruikelijk bij traditionals, werd het lied ook onder andere namen bekend, waarvan Let No Man Steal Your Thyme de bekendste is. Ook gebruikelijk is dat de tekst regelmatig aangepast wordt, wat ook hier gebeurde. Ook de titel van het album werd aan dit lied ontleend.

In de loop der tijden werden vele traditionals vastgelegd door moderne folk artiesten. Zo ken ik bijvoorbeeld Spencer the Rover al heel lang in de versie van John Martyn. Dat is het mooie aan het doorgeven van deze liedjes, dat er iedere keer weer een nieuwe dimensie aan gegeven wordt.

Lee werd omringd door uitstekende musici, waaronder The Gloaming’s Caoimhin O Raghallaigh en Elizabeth Fraser, bekend van Cocteau Twins. Met laatstgenoemde zingt hij het prachtige duet in The Moon Shines Bright. Het album werd meer dan voortreffelijk geproduceerd door Bernard Butler. Old Wow is een integer gemaakt album en voor mij als rechtgeaard folk liefhebber als balsem voor de ziel.

Bedankt, Lura voor deze fantastische ontdekking! Groei plaat.

wat een ongelofelijke mooi intrigerend album is dit zeg! En die productie van Bernard Butler is echt om je vingers bij af te likken. Geproduceerd als een soulalbum las ik ergens. Echt die sound is zo spannend en verrassend. Prachtige strijkarrangementen die net zo snel weer verdwijnen als te voorschijn komen. Heerlijke contrabas en piano. Soul cake bijvoorbeeld doet mij aan de beste tijd van Van Morrison denken, soort "the way young lovers do". Normaal moet ik niks hebben van bewerkte traditionals maar moet mijn mening bijstellen. Dit is schitterend mooi maar is nu nog lastig te beoordelen omdat je inderdaad heel veel luisterbeurten nodig hebt om al die lagen te ontdekken.

Het is voor mij even door die kitscherige hoes heenkijken, maar gelukkig gaat het om de muziek en die is meer dan goed.

Prachtige nummers, schitterende muzikale omlijsting; het is dat zijn zang me wat minder doet en ik het na verloop van tijd wat langdradig begin te vinden.

De eerste twee albums waren al voortreffelijk, vooral zijn debuut is nog steeds voor mij het mooiste album van 2012. Deze mag er ook weer wezen. Prachtig.

Bijzondere productie zoals muziekobsessie al aangeeft. Doet mij ook denken aan de laatste plaat van Marlon Williams, en dat is geen verkeerde vergelijking. Mijn interesse is gewekt, gaat op de luisterlijst.

Ik leerde Sam Lee kennen door zijn muzikale bijdrage aan het nummer "Diamonds & Demons" van Nessi Gomes uit 2016. Ook zijn bijdrage aan het nummer "Roland and Vera" van The Unthanks vond ik geslaagd. Maar toch deze vocale bijdragen zijn niet te vergelijken met de kwaliteit die hij laat horen op dit album.

Sam heeft een prachtige donkere, rijke en heldere stem, waar hij ontzettend mooi de prachtige verhalen van deze traditionals mee voordraagt. Een echte verhalen verteller! Dit album draait daarom. Ondersteund door o.a. prachtige strijkers en zeer sterk pianospel. De muzikale begeleiding zit simpelweg super en doeltreffend in elkaar.

"The Moon Shines Bright" is misschien wel het mooiste nummer van dit jaar voor mij! Welke Sam zelf beschreef als: “A gentle yet potent wake up call to recognise the beauty of life in its purest form”. Heel mooi hoe de stemmen van Lee en Fraser samenkomen in dit nummer. Wat een combi!

Wat mij betreft is dit album niet alleen heel mooi, maar ook een van historische waarde. Door nagenoeg perfecte versies van traditionals ten gehoor te leggen. Lees hier bijv. meer over het nummer 'The Moon Shines Bright'

Dit is een erg fraaie plaat, waarin je duidelijk de liefde voor oude folkmuziek terug hoort. In de mooie bariton van Sam Lee zelf, maar ook in de warme, smaakvolle arrangementen (bedankt, producer Bernard Butler!). Men is erin geslaagd deze songs van een spannend jasje te voorzien, waardoor ik dit niet zomaar op de achtergrond kan beluisteren, maar echt naar het tipje van mijn stoel neig, zoals bij een goede film of serie.

Veel meer kan ik er niet over kwijt; in de berichten hierboven staat reeds genoeg moois en interessants over plaat, artiest en aanverwanten te lezen. Geniet gewoon van dit album, dat zich zowel in de frisse lente als melancholische herfst makkelijk laat beluisteren.

4 sterren

het derde album van de eigenzinnige, veelzijdige Sam Lee geeft zijn geheimen niet direct prijs. typisch zo'n album dat tijd nodig heeft om op de luisteraar in te werken. met recht een groeiplaat. het album is van een pracht, dat zich uiteindelijk als een zich openende bloem laat ontvouwen. ik was eerder al flink onder de indruk geraakt van zijn debuutalbum "Ground of It's Own" uit 2012, waar ik dezelfde ervaring mee had.

deze muziek vraagt wat van de luisteraar. hoewel de liedjes, veelal stokoude traditionals ver uit het verleden stammen en deze mede door Sam Lee zelf in de rol van een eigentijdse Cecil Sharp, op wonderlijke wijze via overlevering bewaard zijn gebleven, klinkt de muziek niet zo traditioneel en geeft hij er zeer eigen draai aan.
traditionele folk of folky pop zou ik het dus niet noemen. de man heeft een zeer herkenbaar eigen geluid en klinkt vooral als Sam Lee.

de nummers worden prachtig ingekleurd, zoals op het stemmige "Jasper Sea" met accenten van piano en de Japanse shakuhachi fluit. hoogtepunten zijn er vele, waaronder de huiveringwekkend mooie afsluiter "Balnafanen" met schitterend spel op de French horn bespeeld door Letty Scott. het duet met Elizabeth Fraser "The Moon Shines Bright" is hier al eerder genoemd, hoewel haar stem wat mij betreft prominenter had mogen klinken. de melodie van de aloude klassieker "Spencer the Rover" bekend van versies van o.a. John Martyn, herkende ik overigens niet in het arrangement, maar ook dit nummer weet in zijn versie te overtuigen.

de maatschappelijk geëngageerde en zeer met de natuur betrokken Sam Lee, droeg "Lay This Body Down" op aan de beweging Extinction Rebellion "for laying your bodies down" en "Turtle Dove" aan "The Knepp Rewilding Estate, RSPB and all those who are working to save our disappearing species".

een aanrader voor de meer avontuurlijk ingestelde folkliefhebber. de man heeft tot nu toe slechts 3 albums gemaakt. benieuwd naar zijn 2e album "The Fade in Time" uit 2015 of dat er nieuw werk te verwachten valt.

Album werd geproduceerd door Bernard Butler (van de band Suede)
Recorded at RAK Studios, St. Johns Wood, London & Studio 355, London

Dedicated to Oran Summer Cecilia Lee who appeared to us the day this album began. Dedicated also to the wonderful world that you chose to live upon, old wow indeed.
Likewise to all the folk singers before me and my teachers who tell tales of where the rivers of these songs meet the oceans of the world.

de muzikanten op dit album:
James Keay: piano
Misha Mulov-Abbado: double bass
Josh Green: drums & percussion
Bernard Butler: electric guitar
Letty Stott: french horn
Yusuf Narcin: trombone
Anthony Albrecht, Matthew Barley: cello
Alice Zawadzki: violin
Saul Eisenberg: additional percussion
Adrian Freedman: shakuhachi (track 6)
Caoimhin O' Raghallaigh: harlanger d'amore (track 7)
Elizabeth Fraser: vocals (track 3)
Mara Carlyle, Cosmo Sheldrake, Rowan Sawday: vocals (track 2)