0
geplaatst: 17 december 2015, 09:53 uur
De combinatie van thrashmetal, Sovjetunie en Engelse teksten maakte mij nieuwsgierig naar dit album. Shah was een band uit Moskou, die tussen 1989 en 1994 vier albums maakte. Beware was hun debuut.
Mijn eerste vooroordeel was: dit kan niet veel zijn. De tweede: het Engels moet wel erg slecht zijn.
Dat tweede vooroordeel bleek al snel niet te kloppen. Het is te horen dat de moedertaal van zanger Anton Garcia (niet z’n echte naam) geen Engels is, maar ik heb ergere accenten gehoord. In ieder geval accenten waar ik me meer aan stoorde.
Dan het eerste, belangrijkere, vooroordeel. Dat bleek uiteindelijk wel ongeveer te kloppen. Van de 7 nummers die dit album telt (ik reken Say Hi to Anthrax maar even als een grapje aan het einde), zijn vind ik drie sterk. Dat zijn Total Devastation, het wat snellere Coward, en Threshold of Pain. De rest is degelijk, heeft z’n momenten alsook zwakke punten, zoals het refrein van Save the Human Race.
Het album wordt echter nogal gehinderd door z’n productie. Dat is misschien een beetje zwak uitgedrukt: het is de productie die ervoor zorgt dat ik maar een paar sterren overheb voor Beware. Wat is er aan de hand? De gitaren! De gitaren hebben niet helemaal dezelfde behandeling gehad als de basgitaar op ...And Justice for All, maar het gaat een eind in die richting. Waar thrashmetal het van de riffs moet hebben, klinken die hier totaal futloos. Ze pruttelen een beetje, vaak met het geluid van een vrachtautomotor die stationair staat te draaien. En dat dan twee straten verderop. De solo’s krijgen dan wel weer wat aandacht.
Jammer, jammer! Met een beetje een beter geluid had hier zoveel meer ingezeten.
Mijn eerste vooroordeel was: dit kan niet veel zijn. De tweede: het Engels moet wel erg slecht zijn.
Dat tweede vooroordeel bleek al snel niet te kloppen. Het is te horen dat de moedertaal van zanger Anton Garcia (niet z’n echte naam) geen Engels is, maar ik heb ergere accenten gehoord. In ieder geval accenten waar ik me meer aan stoorde.
Dan het eerste, belangrijkere, vooroordeel. Dat bleek uiteindelijk wel ongeveer te kloppen. Van de 7 nummers die dit album telt (ik reken Say Hi to Anthrax maar even als een grapje aan het einde), zijn vind ik drie sterk. Dat zijn Total Devastation, het wat snellere Coward, en Threshold of Pain. De rest is degelijk, heeft z’n momenten alsook zwakke punten, zoals het refrein van Save the Human Race.
Het album wordt echter nogal gehinderd door z’n productie. Dat is misschien een beetje zwak uitgedrukt: het is de productie die ervoor zorgt dat ik maar een paar sterren overheb voor Beware. Wat is er aan de hand? De gitaren! De gitaren hebben niet helemaal dezelfde behandeling gehad als de basgitaar op ...And Justice for All, maar het gaat een eind in die richting. Waar thrashmetal het van de riffs moet hebben, klinken die hier totaal futloos. Ze pruttelen een beetje, vaak met het geluid van een vrachtautomotor die stationair staat te draaien. En dat dan twee straten verderop. De solo’s krijgen dan wel weer wat aandacht.
Jammer, jammer! Met een beetje een beter geluid had hier zoveel meer ingezeten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.