Opposition - Promises (1984)

Ha...weer een uitstekend album van Opposition of The Opposition.
Ik kom dus beide varianten tegen, maar goed...dit is WEER een uitstekend album van....
"Factory Gate", "I dream in Colour" en "Don't Forget (To Leave The Light On In The Hall)" zijn wederom prachtige nummers.
Het album is wel wat minder op het eerste gehoor, dan "Empire Days", maar de eerste indruk is voor mij erg belangrijk en meestal wordt het dan alleen maar beter. Kan zeer zeker een 4**** of meer worden!

Mee eens. Ik heb het album nu 4 keer beluisterd. En inderdaad ook alweer een goed werkje van deze "wavers" Vooral het gitaarwerk vind ik erg goed op dit album. Maar vooral die stem blijft boeien. Die trompet is ook wel leuk als aanvulling! Een beetje jazzy! Uitzonderlijk zeker voor het genre.

Kan het kloppen dat deze plaat in 1990 door Virgin op cd is uitgebracht? Op e-bay in Frankrijk is er een aanbieder van de cd, en ik maar denken dat Breaking the Silence de enige plaat van deze heren was die op cd verkrijgbaar was.

Deze plaat is inderdaad in 1990 op CD verschenen, maar is natuurlijk allang niet meer verkrijgbaar in de reguliere handel. Ik zoek ook nog met smart naar de originele cd's. Tot op heden echter zonder resultaat
(m.u.v. Breaking The Silence).

Vandaag gescoord op vinyl - nog niet gedraaid.

Inmiddels wel? Wat zijn de bevindingen?

1. Hij draait en wel op 33 toeren

2. Echte postpunk, wel een beetje gedateerd - ik zou zeggen 3,5*, maar ik zal 'em straks nog een slinger geven voor de contra-expertise.

Mijn brandende vraag is: Waar neigt deze het meeste naar.
Naar voorganger Intimacy (geweldig imo) of opvolger Empire Days (vind ik helemaal niks - sorry).

Dus of bezielende atmosferische postpunk of zielloze hapklare radiotunes.

Ik ken al enkele nummers van Promises en vrees het ergste.

Wat u vraagt, is een dubbele benchmark - de uiting in se, en de uiting in context beoordelen. Kan ik mijn referentiekaders weer bijslijpen en de metingen opnieuw waterpas zetten.

Normaal wordt daar dubbel tarief voor gerekend - zeker met de urgentie(waarvan hier sprake lijkt)toeslag en de rode-waasheffing die daar weer uit voortlvloeit.

Kan ik u vermurwen met enkele Orvallen bij 't Ledig Erf oid?

Ik heb nog eens goed geluisterd en ik zet even alle associaties op een rij: The Fixx (Shuttered Room), The Comsat Angels (Fiction en Land), een klein snufje Sound - met name keyboards en drum doen denken aan the Fixx - die zitten meer aan de popkant van de wave.

Dit is geen onprettig album, het heeft een beetje dategene wat mij ook enigszins tegenstaat in Land (CSA) - een relatieve poppy 'feel'.

Het vorige album is - een daarvan getuigt ook de naam - intiemer, zit meer op je huid, maar al met al is het verschil imo iets van 0,5 - 1* - gaan we milimeteren (oftewel the noble sport of ant f**) dan lijkt dat heel wat, maar eigenlijk valt het wel mee.

Dit zou ik zelf eerder draaier dan bijv. Reach the Beach of [i]The Shuttered Room{/i] van The Fixx, maar dat kan natuurlijk ook komen door wat ik zoek in muziek: iets verrassends. Ik vind voorlopig 3,5* nog wel gerechtvaardigd.

Mooie zang, dat doet t m wel. Don't forget to... bv. Kippenvel zelfs.
Deze ooit uit uitverkoop bak opgesnord, puur gokje. Meestal is t niks, soms toch wel!

Iemand wel s van Random Hold gehoord? Doet me dit wel beetje aan denken.

Hun eerste drie albums zijn eigenlijk hun beste. Een band uit de jaren 80 die nogal is miskend, althans in deze contreien. In Frankrijk waren ze vanaf het begin al populair. Deze plaat is wat wisselvallig maar over het geheel sterke songs zoals: Alternatives, Searching (For a Home) , Factory Gate , Don´t Forget to Leave the Light on in the Hall en I Dream in Colour . Net als The Sound altijd een band gebleven in de marge en dat is onterecht. Oprichter en songwriter Mark Long schrijft liedjes die beklijven. In 2018 heeft hij de band opnieuw leven ingeblazen dat resulteerde in hun laatste album Somewhere in Between dat ik een ruime voldoende geef maar niet is te vergelijken met dit album. Destijds gecontracteerd door het grote label Virgin en terecht.

Deze vandaag weer even op de roterende speler. Blijft ook een mooi album ook al hadden een paar nummers weggelaten moeten worden omdat die de sfeer wat doen kelderen, kan ook door een "verkeerde" trackselectie komen. Een nummer als Small Talk had de Rainmachine keuring niet doorstaan. Te onrustig en schreeuwerig, ook al is het jazzy baswerk wel weer grappig. Maakt allemaal niet uit want op het eind slaan ze een home-run met de combi Don´t Forget to Leave the Light en I Dream in Colour. Meters kippenvel...

De vinyl reissues zijn overigens ook de moeite waard, deze zijn opnieuw gemastered door oudgediende studio engineer Kenny Jones. Ik hoor dingen dingen die op de oude versies naar de achtergrond zijn gemixed maar die je nu beter kunt horen. Best wel bizar want ik ken deze platen bijna tot op de seconde omdat ik ze helemaal grijs heb gedraaid, ook met kloptelefoon. En gelukkig gaat de toename van detail hier niet ten kost van de dynamiek zoals dat vaak wel het geval is.